ଶ୍ରୀ ସାଇ ଚାଲିସା

ପ୍ରଥମେ ସାଇଙ୍କ ଚରଣରେ ମୁଁ ମସ୍ତକ ନମାଏ। ଶିରଡ଼ିରେ ସାଇ କିପରି ଆସିଲେ, ସବୁ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣାଏ।

କିଏ ମାତା, କିଏ ପିତା, ଏହା କେହି ଜାଣିଲେ ନାହିଁ। ସାଇ କେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ପ୍ରଶ୍ନ ପହେଲି ହୋଇ ରହିଲା।

କେହି କୁହନ୍ତି ଅଯୋଧ୍ୟାର ଏ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭଗବାନ। କେହି କୁହନ୍ତି ସାଇବାବା, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ।

କେହି କୁହନ୍ତି ମଙ୍ଗଳମୂର୍ତ୍ତି ଶ୍ରୀ ଗଜାନନ ହେଉଛନ୍ତି ସାଇ। କେହି କୁହନ୍ତି ଗୋକୁଳମୋହନ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ହେଉଛନ୍ତି ସାଇ।

ଶଙ୍କର ବୋଲି ଅନେକ ଭକ୍ତ ବାବାଙ୍କୁ ଭଜି ଚାଲିଥାନ୍ତି। କେହି କୁହନ୍ତି ଦତ୍ତାବତାର, ସାଇଙ୍କର ପୂଜା କରନ୍ତି।

ଯାହା ବି ମାନ ତାଙ୍କୁ, କିନ୍ତୁ ସାଇ ସତ୍ୟ ଭଗବାନ। ଅତି ଦୟାଳୁ, ଦୀନବନ୍ଧୁ, ଅନେକଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି ଜୀବନଦାନ।

ଅନେକ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର ଘଟଣା, ତୁମକୁ କହିବି ମୁଁ କଥା। କୌଣସି ଭାଗ୍ୟବାନର ଶିରଡ଼ିରେ ଆସିଥିଲା ବରାତ।

ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସିଥିଲା ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ବାଳକ। ଆସି ସେଠାରେ ବସିଗଲା, ପବିତ୍ର ଶିରଡ଼ି ନଗର କଲା।

ଅନେକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭ୍ରମଣ କଲା, ଦର-ଦର ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲା। ଏବଂ ଏପରି ଲୀଳା ଦେଖାଇଲା, ଯାହା ଜଗତରେ ଅମର ହୋଇଗଲା।

ଯେମିତି ବୟସ ବଢ଼ିଲା, ସେମିତି ଗୌରବ ବଢ଼ିଲା। ନଗରରେ ଘରେ ଘରେ ସାଇବାବାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।

ଦିଗ-ଦିଗନ୍ତରେ ବାଜିବାକୁ ଲାଗିଲା ସାଇଜୀଙ୍କ ନାମ। ଦୀନ-ଦୁଃଖୀଙ୍କ ରକ୍ଷା କରିବା, ଏହି ଥିଲା ବାବାଙ୍କ କାମ।

ବାବାଙ୍କ ଚରଣରେ ଯାଇ ଯେ କହେ ମୁଁ ନିର୍ଧନ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦୟା ହୁଏ, ଦୁଃଖର ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଯାଏ।

କେବେ କେହି ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲା, ଦିଅ ବାବା ମୋତେ ସନ୍ତାନ। "ଏବଂ ଅସ୍ତୁ" ବୋଲି ସାଇ ତାଙ୍କୁ ବରଦାନ ଦେଉଥିଲେ।

ନିଜେ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଯାଉଥିଲେ ବାବା, ଦୀନ-ଦୁଃଖୀଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି। ଶ୍ରୀ ସାଇଙ୍କ ଅନ୍ତଃକରଣ ସାଗର ପରି ବିଶାଳ ଥିଲା।

ଜଣେ ମଦ୍ରାସୀ ଭକ୍ତ ଆସିଲା, ଘରର ଅତି ବଡ଼ ଧନବାନ। ତାଙ୍କର ଅଢ଼େଇ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି, କେବଳ ସନ୍ତାନ ନଥିଲା।

ସାଇନାଥଙ୍କୁ ମନାଇବାକୁ ଲାଗିଲା, ବାବା ମୋ ଉପରେ ଦୟା କର। ଝଡ଼ରେ ଦୋହଲୁଥିବା ନୌକାକୁ, ତୁମେ ମୋର ପାର କର।

କୁଳଦୀପକ ଅଭାବରେ ବ୍ୟର୍ଥ ଧନର ମାୟା। ଆଜି ଭିକାରୀ ହୋଇ ବାବା, ତୁମ ଶରଣରେ ମୁଁ ଆସିଛି।

ମୋତେ ପୁତ୍ରଦାନ ଦିଅ, ମୁଁ ଜୀବନଭର ଋଣୀ ରହିବି। ଆଉ କାହାର ଆଶା ମୋତେ ନାହିଁ, କେବଳ ତୁମ ଉପରେ ଭରସା।

ଅନୁନୟ-ବିନୟ ବହୁତ କଲା, ଚରଣରେ ମସ୍ତକ ରଖି। ତେବେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବାବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।

"ଅଲ୍ଲାହ ଭଲା କରିବ ତୋର", ତୋ ଘରେ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେବ। ତାଙ୍କର କୃପା ତୋ ଉପରେ ଓ ତୋ ସେହି ବାଳକ ଉପରେ ହେବ।

ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ସାଇଙ୍କ କୃପାର ସୀମା ପାଇ ନାହିଁ। ମଦ୍ରାସୀଙ୍କୁ ପୁତ୍ରରତ୍ନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ସଂସାର ଧନ୍ୟ କଲେ।

ତନ-ମନରେ ଯେ ଭଜେ, ତାଙ୍କର ଜଗତରେ ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ। ସତ୍ୟକୁ କୌଣସି ଆଞ୍ଚ ନାହିଁ, ସବୁବେଳେ ମିଥ୍ୟାର ପରାଜୟ ହୁଏ।

ମୁଁ ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କ ସହାରେ, ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କର ଦାସ ହୋଇ ରହିବି। ସାଇଙ୍କ ପରି ପ୍ରଭୁ ମିଳିଛି, ଏତିକିରେ କ'ଣ ଆଶା କମ୍?

ମୋର ମଧ୍ୟ ଏପରି ଏକ ଦିନ ଥିଲା, ମୋତେ ରୋଟୀ ମିଳୁନଥିଲା। ଶରୀରରେ ଲୁଗା ଦୂର ଥିଲା, କେବଳ ଛୋଟ ଲଙ୍ଗୋଟୀ ରହିଥିଲା।

ନଦୀ ସାମନାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ପିପାସିତ ହୋଇ ରହିଥିଲି। ମୋର ଦୁର୍ଦିନ ମୋ ଉପରେ ଦାବାଗ୍ନି ବର୍ଷାଉଥିଲା।

ପୃଥିବୀ ଛଡ଼ା ଜଗତରେ ମୋର କିଛି ଆଶ୍ରୟ ନଥିଲା। ମୁଁ ଦୁନିଆରେ ଭିକାରୀ ହୋଇ, ଦର-ଦର ଠୋକର ଖାଉଥିଲି।

ଏପରି ସମୟରେ ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ମିଳିଲା, ଯେ ସାଇଙ୍କର ପରମ ଭକ୍ତ ଥିଲା। ଝଞ୍ଜାଳରୁ ମୁକ୍ତ କିନ୍ତୁ ଏ ଜଗତରେ ସେ ମୋ ପରି ଥିଲା।

ବାବାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଦୁହେଁ ମିଶି ବିଚାର କଲେ। ସାଇ ପରି ଦୟାମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଗଲେ।

ପବିତ୍ର ଶିରଡ଼ି ନଗରୀରେ ଯାଇ, ମତୁଆଲୀ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖିଲୁ। ଧନ୍ୟ ଜନ୍ମ ହୋଇଗଲା ଯେ ଆମେ ସାଇଙ୍କ ସୂର୍ତ୍ତି ଦେଖିଲୁ।

ଯେବେଠାରୁ ଆମେ ଦର୍ଶନ କଲୁ, ସବୁ ଦୁଃଖ କାଫୁର ହୋଇଗଲା। ସମସ୍ତ ସଙ୍କଟ ମିଟିଲା ଏବଂ ବିପଦର ଅନ୍ତ ହୋଇଗଲା।

ମାନ ଓ ସମ୍ମାନ ମିଳିଲା, ଭିକ୍ଷାରେ ଆମକୁ ବାବାଙ୍କଠାରୁ। ଜଗତରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୋଇ ଉଠିଲୁ ଆମେ ସାଇଙ୍କ ଆଭାରୁ।

ବାବା ସମ୍ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି ଏ ଜୀବନରେ। ଏହାର ସହାର ନେଇ ମୁଁ ହସି ହସି ଜୀବନରେ ଯିବି।

ସାଇଙ୍କ ଲୀଳାର ମୋ ମନ ଉପରେ ଏପରି ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଲା। ଲାଗେ ଯେମିତି ଜଗତର କଣିକା-କଣିକାରେ ସେ ଭରି ରହିଛନ୍ତି।

"କାଶୀରାମ" ବାବାଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଏ ଶିରଡ଼ିରେ ରହୁଥିଲା। ମୁଁ ସାଇଙ୍କର, ସାଇ ମୋର, ସେ ଦୁନିଆକୁ କହୁଥିଲା।

ସେ ନିଜେ ବସ୍ତ୍ର ବିକୁଥିଲା, ଗ୍ରାମ-ନଗର-ବଜାରରେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ତନ୍ତ୍ରୀ ସାଇଙ୍କ ଝଙ୍କାରରେ ଝଙ୍କୃତ ଥିଲା।

ନିଶା ସ୍ତବ୍ଧ ଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର-ତାରା ରଜନୀ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶୋଇଥିଲେ। ଅନ୍ଧକାର ଯୋଗୁଁ ହାତକୁ ହାତ ଦିଶୁନଥିଲା।

ବସ୍ତ୍ର ବିକି ହାଟରୁ ଫେରୁଥିଲା, ହାୟ! "କାଶୀ"। ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୁତ ସଂଯୋଗ ଯେ ସେଦିନ ସେ ଏକାକୀ ଆସୁଥିଲା।

ପଥରେ ଘେରି ଠିଆ ହୋଇଗଲେ ତାକୁ କୁଟିଳ, ଅନ୍ୟାୟୀ। "ମାର, କାଟ, ଲୁଟ" ଏହାର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା।

ଲୁଟ-ପିଟ କରି ସେଠାରୁ କୁଟିଳମାନେ ଚମ୍ପତ ହୋଇଗଲେ। ଆଘାତରେ ମର୍ମାହତ ହୋଇ ସେ ସଂଜ୍ଞା ହରାଇଲା।

ବହୁତ ବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ରହିଲା। ଜାଣେ କେବେ କିଛି ହୋଶ ହୋଇ ଉଠିଲା, କୌଣସି ପଲକରେ।

ଅଜାଣତରେ ତା' ମୁଖରୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା "ସାଇ"। ଯାହାର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଶିରଡ଼ିରେ ବାବାଙ୍କୁ ଶୁଣାଗଲା।

ତାଙ୍କ ମାନସ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଉଠିଲା, ବାବା ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇଗଲେ। ଲାଗେ ଯେମିତି ସବୁ ଘଟଣା ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଘଟିଲା।

ଉନ୍ମାଦ ପରି ଏପଟ-ସେପଟ ବାବା ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସମ୍ମୁଖରେ ଯାହା ବି ଆସିଲା, ତାକୁ ପଟକାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଏବଂ ଧଡ଼କୁଥିବା ଅଙ୍ଗାରରେ ବାବା ନିଜ ହାତ ପକାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ସଶଙ୍କିତ ହୋଇଗଲେ, ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ ଦେଖି।

ସମସ୍ତେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ କୌଣସି ଭକ୍ତ ସଙ୍କଟରେ ପଡ଼ିଛି। ସମସ୍ତେ ବିସ୍ମୟରେ ପଡ଼ି ସେଠାରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ।

ତାକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ବାବା ଆଜି ବ୍ୟାକୁଳ। ତାହାର ପୀଡ଼ାରେ ପୀଡ଼ିତ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃସ୍ଥଳ।

ଏତିକି ବେଳେ ବିଧି ନିଜର ବିଚିତ୍ରତା ଦେଖାଇଲା। ଯାହା ଦେଖି ଜନତାର ଶ୍ରଦ୍ଧା-ସରିତା ଲହରାଇଲା।

ସଂଜ୍ଞାହୀନ ଭକ୍ତକୁ ନେଇ ସେଠାରେ ଗାଡ଼ି ଏକ ଆସିଲା। ସମ୍ମୁଖରେ ଭକ୍ତକୁ ଦେଖି ସାଇଙ୍କ ଆଖି ଭରି ଆସିଲା।

ଶାନ୍ତ, ଧୀର, ଗମ୍ଭୀର ସିନ୍ଧୁ ପରି ବାବାଙ୍କ ଅନ୍ତଃସ୍ଥଳ। ଆଜି ଜାଣେ କାହିଁକି ରହ-ରହ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା।

ଆଜି ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ନିଜେ ଉପଚାରୀ ହୋଇଥିଲେ। ଏବଂ ଭକ୍ତ ପାଇଁ ଆଜି ଦେବ ପ୍ରତିହାରୀ ହୋଇଥିଲେ।

ଆଜି ଭକ୍ତିର ବିଷମ ପରୀକ୍ଷାରେ କାଶୀ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା। ତାହାର ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ନଗରବାସୀ ଉମଡ଼ି ଆସିଥିଲେ।

ଯେବେ ବି ଓ ଯେଉଁଠାରେ ବି କୌଣସି ଭକ୍ତ ସଙ୍କଟରେ ପଡ଼େ। ତାହାର ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ବାବା ପଲକମାତ୍ରରେ ଆସନ୍ତି।

ଯୁଗ-ଯୁଗର ସତ୍ୟ ଏହା, ନୂଆ କାହାଣୀ ନୁହେଁ। ଆପଦଗ୍ରସ୍ତ ଭକ୍ତ ଯେବେ ହୁଏ, ନିଜେ ଆସନ୍ତି ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ।

ଭେଦଭାବରୁ ପରେ ପୂଜାରୀ, ମାନବତାର ଥିଲେ ସାଇ। ଯେତିକି ପ୍ରିୟ ହିନ୍ଦୁ-ମୁସଲମାନ, ସେତିକି ଥିଲେ ସିଖ୍-ଖ୍ରୀଷ୍ଟାନ।

ଭେଦଭାବ ମନ୍ଦିର-ମସଜିଦର, ଭାଙ୍ଗି-ଚୂର ବାବା ପକାଇଲେ। ରାମ-ରହୀମ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କର ଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ-କରୀମ-ଅଲ୍ଲାହତାଲା।

ଘଣ୍ଟାର ପ୍ରତିଧ୍ୱନିରେ ଗୁଞ୍ଜିଲା ମସଜିଦର କୋଣ-ଅନୁକୋଣ। ହିନ୍ଦୁ-ମୁସଲମାନ ପରସ୍ପର ମିଳିଲେ, ପ୍ରେମ ବଢ଼ିଲା ଦିନ-ଦିନ ଦୁଣ।

ଚମତ୍କାର ଥିଲା କେତେ ସୁନ୍ଦର, ପରିଚୟ ଏ କାୟା ଦେଲା। ଏବଂ ନିମ୍ବର କଡ଼ୁଆପଣରେ ମଧ୍ୟ ମିଠାସ ବାବା ଭରିଦେଲେ।

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦେଲେ ସାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମତୁଲ ପ୍ରେମ କଲେ। ଯାହା କିଛି ଯେ ଯାହା ଚାହିଁଲା, ବାବା ତାଙ୍କୁ ସେହି ଦେଲେ।

ଏପରି ସ୍ନେହଶୀଳ ଭାଜନର ନାମ ଯେ ସବୁବେଳେ ଜପ କରେ। ପର୍ବତ ପରି ଦୁଃଖ କାହିଁକି ନ ଥାଉ, ପଲକମାତ୍ରରେ ତାହା ଦୂର ହୁଏ।

ସାଇଙ୍କ ପରି ଦାତା ଆମେ ଆରେ ଦେଖି ନାହୁଁ କେହି। ଯାହାଙ୍କର କେବଳ ଦର୍ଶନରେ ସବୁ ବିପଦ ଦୂର ହୋଇଗଲା।

ତନରେ ସାଇ, ମନରେ ସାଇ, ସାଇ-ସାଇ ଭଜ କର। ନିଜ ତନର ସୁଧ-ବୁଧ ହରାଇ, ତାଙ୍କର ସୁଧ ତୁ କର।

ଯେବେ ତୁ ନିଜର ସୁଧ ଛାଡ଼ି, ବାବାଙ୍କର ସୁଧ କରିବୁ। ଏବଂ ରାତି-ଦିନ ବାବା, ବାବା ହିଁ ତୁ ଜପିବୁ।

ତେବେ ବାବାଙ୍କୁ ଆରେ! ବିବଶ ହୋଇ, ତୋର ସୁଧ ନେବାକୁ ହେବ। ତୋର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଇଚ୍ଛା ବାବାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ହେବ।

ଜଙ୍ଗଲ-ଜଙ୍ଗଲ ଭ୍ରମଣ କର ନା ପାଗଳ, ଆଉ ଖୋଜିବାକୁ ବାବାଙ୍କୁ। ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ କେବଳ ଶିରଡ଼ିରେ, ତୁ ପାଇବୁ ବାବାଙ୍କୁ।

ଧନ୍ୟ ଜଗତରେ ସେହି ପ୍ରାଣୀ, ଯେ ବାବାଙ୍କୁ ପାଇଛି। ଦୁଃଖରେ ସୁଖରେ ପ୍ରହର ଆଠ, ସାଇଙ୍କର ହିଁ ଗୁଣ ଗାଇଛି।

ସଙ୍କଟର ପର୍ବତ ପଡ଼ୁ, ଚାହେଁ ବିଜୁଳି ହିଁ ଟୁଟି ପଡ଼ୁ। ସାଇଙ୍କ ନାମ ନେଇ ସବୁବେଳେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଡ଼ି ରୁହ।

ଏ ବୁଢ଼ାର କରାମତ ଶୁଣ, ତୁ ହତବାକ ହୋଇଯିବୁ। ଶୁଣି ଯାହାକୁ ହତବାକ ହୋଇଗଲେ, ଜାଣେ କେତେ ଚତୁର ସୁଜାନ।

ଥରେ ଶିରଡ଼ିରେ ଜଣେ ଢଙ୍ଗୀ ସାଧୁ ଆସିଥିଲା। ଭୋଲି-ଭାଲି ନଗରବାସୀ ଜନତାକୁ ଭଣ୍ଡାଇଥିଲା।

ଜଡ଼ି-ବୁଟି ଦେଖାଇ ସେଠାରେ ଭାଷଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। କହିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଶୁଣ ଶ୍ରୋତାଗଣ, ମୋ ଘର ବୃନ୍ଦାବନ।

ମୋ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ଔଷଧି ଅଛି, ଏବଂ ଏଥିରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି। ଏହାର ସେବନ କଲେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଯଦି ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହଁ ତୁମେ, ସଙ୍କଟରୁ ବିମାରୀରୁ। ତେବେ ମୋର ନମ୍ର ନିବେଦନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନର ଓ ନାରୀଙ୍କୁ।

ନିଅ କିଣି ଏହାକୁ, ଏହାର ସେବନ ବିଧି ନ୍ୟାରା। ଯଦ୍ୟପି ତୁଚ୍ଛ ବସ୍ତୁ ଏହା, ଗୁଣ ଏହାର ଅତି ଭାରି।

ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ, ଯଦି ମୋ ଔଷଧି ଖାଆନ୍ତି। ପୁତ୍ରରତ୍ନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଆରେ ସେ ମୁଁହ ମାଗା ଫଳ ପାଆନ୍ତି।

ମୋ ଔଷଧି ଯେ ନ କିଣେ, ଜୀବନଭର ପଶ୍ଚାତାପ କରିବ। ମୋ ପରି ପ୍ରାଣୀ ଶାୟଦ ହିଁ ଆରେ ଏଠାକୁ ଆସିପାରିବ।

ଦୁନିଆ ଦୁଇ ଦିନର ମେଳା, ମୌଜ-ଶୌକ ତୁମେ ମଧ୍ୟ କର। ଯଦି ଏଥିରୁ ସବୁକିଛି ମିଳେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ନିଅ।

ଜନତାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ିଲା, ଏହାର କାରସ୍ତାନି ଦେଖି। ସେ ମଧ୍ୟ ମନେ ମନେ ପ୍ରମୁଦିତ ଥିଲା, ଲୋକଙ୍କ ନାଦାନି ଦେଖି।

ଖବର ଶୁଣାଇବାକୁ ବାବାଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ି ଗଲା ଜଣେ ସେବକ। ଶୁଣି ଭୃକୁଟି ତାନି ହେଲା, ଏବଂ ସବୁ ବିବେକ ବିସ୍ମୃତ ହୋଇଗଲା।

ସେବକଙ୍କୁ ହୁକୁମ ଦେଲେ, ଶୀଘ୍ର ଦୁଷ୍ଟକୁ ଧରି ଆଣ। କିମ୍ବା ଶିରଡ଼ିର ସୀମାରୁ କପଟୀକୁ ଦୂର ଭଗାଅ।

ମୋ ରହୁଥିବା ବେଳେ ଭୋଲି-ଭାଲି ଶିରଡ଼ିର ଜନତାକୁ। କିଏ ନୀଚ ଏପରି, ଯେ ସାହସ କରେ ଛଳିବାକୁ?

ପଲକମାତ୍ରରେ ଏପରି ଢଙ୍ଗୀ, କପଟୀ, ନୀଚ, ଲୁଟେରାକୁ। ମହାନାଶର ମହାଗର୍ତ୍ତରେ ପହଞ୍ଚାଇ ଦେବି ଜୀବନଭର ପାଇଁ।

ଟିକିଏ ଆଭାସ ପାଇଲା ମଦାରୀ, କ୍ରୂର, କୁଟିଳ, ଅନ୍ୟାୟୀକୁ। କାଳ ନାଚୁଛି ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ଗୁସ୍ସା ଆସିଲା ସାଇଙ୍କୁ।

ପଲକମାତ୍ରରେ ସବୁ ଖେଲ ବନ୍ଦ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପାଦ ରଖି ପଳାଇଲା। ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲା, ଭଗବାନ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଖୈର ନାହିଁ।

ସତ୍ୟ, ସାଇଙ୍କ ପରି ଦାନୀ ଜଗତରେ ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ। ସାଇବାବା ଈଶଙ୍କ ଅଂଶ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜଗତରେ କିଛି ମୁସ୍କିଲ ନାହିଁ।

ସ୍ନେହ, ଶୀଳ, ସୌଜନ୍ୟ ଆଦିର ଆଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି। ଏ ଦୁନିଆରେ ଯେ ମାନବ-ସେବାର ପଥରେ ଆଗେଇ ଚାଲେ।

ସେ ଜଗତର ଜନ-ଜନର ଅନ୍ତଃସ୍ଥଳ ଜିତି ନିଏ। ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଉଦାସୀ ହିଁ ଜଗତକୁ ବିହ୍ୱଳ କରିଦିଏ।

ଯେବେ-ଯେବେ ଜଗତରେ ପାପର ଭାର ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଯାଏ। ତାହା ମିଟାଇବା ପାଇଁ ଅବତାରୀ ଆସନ୍ତି।

ପାପ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ସବୁକିଛି ଏ ଜଗତରୁ ହରି। ଦୁନିଆର ଦାନବକୁ କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁରରେ ଦୂର ଭଗାଇ ଦିଅନ୍ତି।

ସ୍ନେହ ସୁଧାର ଧାର ବର୍ଷିବାକୁ ଲାଗେ ଏ ଦୁନିଆରେ। ଗଳା ମିଳାଇ ପରସ୍ପର ମିଳିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି ଜନ-ଜନ ଆପସରେ।

ଏପରି ଅବତାରୀ ସାଇ, ମର୍ତ୍ତ୍ୟଲୋକରେ ଆସି। ସମତାର ଏହି ପାଠ ପଢ଼ାଇଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜକୁ ମିଟାଇ।

ନାମ "ଦ୍ୱାରକା ମସଜିଦ" ରଖିଲେ ଶିରଡ଼ିରେ ସାଇ। ଦାପ, ତାପ, ସନ୍ତାପ ମିଟାଇଲେ, ଯାହା କିଛି ଆସିଲା ସାଇଙ୍କ ପାଖକୁ।

ସବୁବେଳେ ରାମଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ମସ୍ତ ହୋଇ ସାଇ ବସି ରହୁଥିଲେ। ପ୍ରହର ଆଠ ରାମନାମ ଭଜି ଚାଲୁଥିଲେ।

ଶୁଖିଲା-ରୁକ୍ଷ, ତାଜା-ବାସି, ଚାହେଁ ପକ୍ୱାନ। ସବୁବେଳେ ପ୍ରେମର ଭୋକିଲା ସାଇଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ ସମାନ ଥିଲା।

ସ୍ନେହ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନିଜର ଲୋକେ ଯାହା କିଛି ଦେଉଥିଲେ। ବଡ଼ ଆଗ୍ରହରେ ସେହି ଭୋଜନକୁ ବାବା ପବିତ୍ର କରୁଥିଲେ।

ବେଳେବେଳେ ମନ ବହଳାଇବାକୁ ବାବା ବଗିଚାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ପ୍ରମୁଦିତ ମନରେ ପ୍ରକୃତିର ଛଟା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ।

ରଙ୍ଗ-ବିରଙ୍ଗ ଫୁଲ ବଗିଚାର, ମନ୍ଦ-ମନ୍ଦ ହିଲ-ଡୁଲ କରି। ବିହଡ଼ ବିରାନ ମନରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ନେହ ସଲିଳ ଭରି ଦେଉଥିଲେ।

ଏପରି ସୁମଧୁର ବେଳାରେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଃଖ, ଆପଦ, ବିପଦରେ ମାରା। ନିଜ ମନର ବ୍ୟଥା ଶୁଣାଇବାକୁ ଲୋକେ ବାବାଙ୍କୁ ଘେରି ରହୁଥିଲେ।

ଯାହାଙ୍କର କରୁଣ କଥା ଶୁଣି କମଳ ନୟନ ଭରି ଆସୁଥିଲେ। ବିଭୂତି ଦେଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟଥା, ଶାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭରି ଦେଉଥିଲେ।

ଜାଣେ କ'ଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ସେହି ବିଭୂତିରେ ଥିଲା। ଯାହା ମସ୍ତକରେ ଧାରଣ କଲେ, ସବୁ ଦୁଃଖ ହରି ନେଉଥିଲା।

ଧନ୍ୟ ସେହି ମନୁଷ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ସାକ୍ଷାତ୍ ବାବା ସାଇଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଲେ। ଧନ୍ୟ ସେହି କମଳ-କର, ଯାହାଙ୍କଦ୍ୱାରା ଚରଣ-କମଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।

କାଶ! ନିର୍ଭୟ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ସାକ୍ଷାତ୍ ସାଇ ମିଳିଯାଆନ୍ତେ। ବର୍ଷ ବର୍ଷରୁ ଉଜୁଡ଼ା ଚମନ ନିଜର, ପୁଣି ଆଜି ଫୁଟି ଉଠନ୍ତା।

ଯଦି ମୁଁ ଶ୍ରୀ ଚରଣ ଧରନ୍ତି, ଆଉ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ ଆମ୍ଭର। ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ମନାଇ ନିଅନ୍ତି, ଯଦି ସାଇ ମୋ ଉପରେ ରୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।