ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਈ ਚਾਲੀਸਾ

ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਈਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਨਿਵਾਵਾਂ। ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿਰਡੀ ਸਾਈਂ ਆਏ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂ।

ਕੌਣ ਹੈ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ। ਕਿੱਥੇ ਸਾਈਂ ਨੇ ਜਨਮ ਧਾਰਿਆ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪਹੇਲੀ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ।

ਕੋਈ ਕਹੇ ਅਯੁੱਧਿਆ ਦੇ ਇਹ ਰਾਮਚੰਦਰ ਭਗਵਾਨ ਹਨ। ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸਾਈਂਬਾਬਾ, ਪਵਨ-ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਹਨ।

ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਮੰਗਲ ਮੂਰਤੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਗਜਾਨਨ ਹਨ ਸਾਈਂ। ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਗੋਕੁਲ-ਮੋਹਨ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਹਨ ਸਾਈਂ।

ਸ਼ੰਕਰ ਸਮਝ ਭਕਤ ਕਈ ਤਾਂ, ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਭਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੋਈ ਕਹੇ ਅਵਤਾਰ ਦੱਤ ਦਾ, ਪੂਜਾ ਸਾਈਂ ਦੀ ਕਰਦੇ।

ਕੁਝ ਵੀ ਮੰਨੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ, ਪਰ ਸਾਈਂ ਹਨ ਸੱਚੇ ਭਗਵਾਨ। ਵੱਡੇ ਦਯਾਲੂ, ਦੀਨਬੰਧੁ, ਕਿੰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੀਵਨ ਦਾਨ।

ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਘਟਨਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ ਗੱਲ। ਕਿਸੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਦੀ, ਸ਼ਿਰਡੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ ਬਾਰਾਤ।

ਆਇਆ ਸਾਥ ਉਸੇ ਦੇ ਸੀ, ਬਾਲਕ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ। ਆਇਆ, ਆ ਕੇ ਉਥੇ ਵਸ ਗਿਆ, ਪਾਵਨ ਸ਼ਿਰਡੀ ਕੀਤਾ ਨਗਰ।

ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਭਟਕਦਾ, ਭਿੱਖਿਆ ਮੰਗੀ ਉਸਨੇ ਦਰ-ਦਰ। ਅਤੇ ਦਿਖਾਈ ਅਜਿਹੀ ਲੀਲਾ, ਜਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋ ਗਈ ਅਮਰ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਵਧੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਧਦੀ ਗਈ ਸ਼ਾਨ। ਘਰ-ਘਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ।

ਦਿਗ-ਦਿਗੰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਗੂੰਜਣ, ਫਿਰ ਤਾਂ ਸਾਈਂਜੀ ਦਾ ਨਾਮ। ਦੀਨ-ਦੁਖੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ, ਇਹੀ ਰਿਹਾ ਬਾਬਾ ਦਾ ਕੰਮ।

ਬਾਬਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਮੈਂ ਹਾਂ ਨਿਰਧਨ। ਦਯਾ ਉਸੇ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬੰਧਨ।

ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਗੀ ਭਿੱਖਿਆ, ਦੋ ਬਾਬਾ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ। ਏਵੰ ਅਸਤੁ ਤਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਈਂ, ਦਿੰਦੇ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਵਰਦਾਨ।

ਆਪ ਦੁਖੀ ਬਾਬਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਦੀਨ-ਦੁਖੀ ਜਨ ਦਾ ਲਖ ਹਾਲ। ਅੰਤਃਕਰਣ ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਈਂ ਦਾ, ਸਾਗਰ ਵਰਗਾ ਰਿਹਾ ਵਿਸ਼ਾਲ।

ਭਕਤ ਇੱਕ ਮਦਰਾਸੀ ਆਇਆ, ਘਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ। ਮਾਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਬੇਹੱਦ ਉਸਦਾ, ਕੇਵਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੰਤਾਨ।

ਲੱਗਾ ਮਨਾਉਣ ਸਾਈਂ ਨਾਥ ਨੂੰ, ਬਾਬਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਯਾ ਕਰੋ। ਝੰਝਾ ਤੋਂ ਝੰਕ੍ਰਿਤ ਨਈਆ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪਾਰ ਕਰੋ।

ਕੁਲਦੀਪਕ ਦੇ ਅਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮਾਇਆ। ਅੱਜ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਬਾਬਾ, ਸ਼ਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮੈਂ ਆਇਆ।

ਦੇ ਦਿਓ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਾਨ, ਮੈਂ ਰਿਣੀ ਰਹਾਂਗਾ ਜੀਵਨ ਭਰ। ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਸਿਰਫ਼ ਭਰੋਸਾ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ।

ਅਨੁਨੈ-ਵਿਨੈ ਬਹੁਤ ਕੀਤੀ ਉਸਨੇ, ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰ ਕੇ ਸੀਸ। ਤਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬਾਬਾ ਨੇ, ਦਿੱਤਾ ਭਕਤ ਨੂੰ ਇਹ ਆਸ਼ੀਸ਼।

'ਅੱਲ੍ਹਾ ਭਲਾ ਕਰੇਗਾ ਤੇਰਾ', ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਹੋਵੇ ਤੇਰੇ ਘਰ। ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਵੇਗੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਉਸ ਬਾਲਕ ਉੱਤੇ।

ਹੁਣ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਇਆ, ਸਾਈਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਪਾਰ। ਪੁੱਤਰ ਰਤਨ ਦੇ ਮਦਰਾਸੀ ਨੂੰ, ਧੰਨ ਕੀਤਾ ਉਸਦਾ ਸੰਸਾਰ।

ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਜੋ ਭਜੇ ਉਸੇ ਦਾ, ਜਗ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉੱਧਾਰ। ਸਾਂਚ ਨੂੰ ਆਂਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕੋਈ, ਸਦਾ ਝੂਠ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹਾਰ।

ਮੈਂ ਹਾਂ ਸਦਾ ਸਹਾਰੇ ਉਸਦੇ, ਸਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਉਸਦਾ ਦਾਸ। ਸਾਈਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਹੀ ਕਮ ਹੈ ਕੀ ਆਸ।

ਮੇਰਾ ਵੀ ਦਿਨ ਸੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ, ਮਿਲਦੀ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੀ ਰੋਟੀ। ਤਨ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜਾ ਦੂਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਕੀ ਰਹੀ ਨਨ੍ਹੀਂ ਜਿਹੀ ਲੰਗੋਟੀ।

ਸਰਿਤਾ ਸਨਮੁਖ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਮੈਂ ਪਿਆਸਾ ਦਾ ਪਿਆਸਾ ਸੀ। ਦੁਰਦਿਨ ਮੇਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਦਾਵਾਗਨੀ ਬਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਕੁਝ ਅਵਲੰਬ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬਣਿਆ ਭਿਖਾਰੀ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਦਰ-ਦਰ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।

ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਜੋ, ਪਰਮ ਭਕਤ ਸਾਈਂ ਦਾ ਸੀ। ਜੰਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਗਰ ਇਸ, ਜਗਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸੀ।

ਬਾਬਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਮਿਲ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਵਿਚਾਰ। ਸਾਈਂ ਵਰਗੀ ਦਯਾ-ਮੂਰਤੀ ਦੇ, ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੋ ਗਏ ਤਿਆਰ।

ਪਾਵਨ ਸ਼ਿਰਡੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਖੀ ਮਤਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ। ਧੰਨ ਜਨਮ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ, ਜਦ ਦੇਖੀ ਸਾਈਂ ਦੀ ਸੂਰਤੀ।

ਜਦ ਤੋਂ ਕੀਤੇ ਹਨ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸੀਂ, ਦੁੱਖ ਸਾਰਾ ਕਾਫੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਕਟ ਸਾਰੇ ਮਿਟੇ ਅਤੇ, ਵਿਪਦਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਾਨ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ, ਭਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਬਾਬਾ ਤੋਂ। ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਿਤ ਹੋ ਉੱਠੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਸਾਈਂ ਦੀ ਆਭਾ ਨਾਲ।

ਬਾਬਾ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ। ਇਸੇ ਦਾ ਹੀ ਸੰਬਲ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ, ਹੱਸਦਾ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ।

ਸਾਈਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦਾ ਮੇਰੇ, ਮਨ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹਾ ਅਸਰ ਹੋਇਆ। ਲੱਗਦਾ ਜਗਤੀ ਦੇ ਕਣ-ਕਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ ਉਹ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।

"ਕਾਸ਼ੀਰਾਮ" ਬਾਬਾ ਦਾ ਭਕਤ, ਇਸ ਸ਼ਿਰਡੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਾਈਂ ਦਾ ਸਾਈਂ ਮੇਰਾ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਸੀਕਰ ਆਪ ਵਸਤਰ ਵੇਚਦਾ, ਗ੍ਰਾਮ ਨਗਰ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਝੰਕ੍ਰਿਤ ਉਸਦੀ ਹ੍ਰਦ ਤੰਤਰੀ ਸੀ, ਸਾਈਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ।

ਸਤਬਧ ਨਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਸਨ ਸੌਏ, ਰਜਨੀ ਆਂਚਲ ਵਿੱਚ ਚੰਦ-ਸਿਤਾਰੇ। ਨਹੀਂ ਸੂਝਦਾ ਰਿਹਾ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੱਥ, ਤਿਮਰ ਦੇ ਮਾਰੇ।

ਵਸਤਰ ਵੇਚ ਕੇ ਲੌਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਾਏ! ਹਾਟ ਤੋਂ "ਕਾਸ਼ੀ"। ਵਿਚਿਤਰ ਵੱਡਾ ਸੰਯੋਗ ਕਿ ਉਸ ਦਿਨ, ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਉਹ ਇਕੱਲਾ।

ਘੇਰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸਨੂੰ ਕੁਟਿਲ, ਅਨਿਆਈ। ਮਾਰੋ ਕਾਟੋ ਲੁੱਟੋ ਇਸ ਦੀ ਹੀ ਧੁਨੀ ਪਈ ਸੁਣਾਈ।

ਲੁੱਟ ਪੀਟ ਕਰ ਉਸਨੂੰ ਉਥੋਂ, ਕੁਟਿਲ ਗਏ ਚੰਪਤ ਹੋ। ਆਘਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਮਰਮਾਹਤ ਹੋ, ਉਸਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੰਜ੍ਞਾ ਖੋ।

ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਪਿਆ ਰਿਹਾ ਉਹ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ। ਜਾਣੇ ਕਦੋਂ ਕੁਝ ਹੋਸ਼ ਹੋ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਲਕ ਵਿੱਚ।

ਅਨਜਾਣੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ, ਨਿਕਲ ਪਿਆ ਸੀ ਸਾਈਂ। ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਤਿਧੁਨੀ ਸ਼ਿਰਡੀ ਵਿੱਚ, ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਪਈ ਸੁਣਾਈ।

ਕ੍ਸ਼ੁਬਧ ਉੱਠਿਆ ਹੋ ਮਾਨਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ, ਬਾਬਾ ਗਏ ਵਿਕਲ ਹੋ। ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਘਟਨਾ ਸਾਰੀ, ਘਟੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋ।

ਉਨਮਾਦੀ ਵਾਂਗ ਇਧਰ-ਉਧਰ, ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਲੱਗੇ ਭਟਕਣ। ਸਨਮੁਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਵੀ ਆਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਪਟਕਣ।

ਅਤੇ ਧਧਕਦੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਬਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਰ ਪਾਇਆ। ਹੋਏ ਸਸ਼ੰਕਿਤ ਸਭ ਉਥੇ, ਲਖ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ ਨਿਰਾਲਾ।

ਸਮਝ ਗਏ ਸਭ ਲੋਕ ਕਿ ਕੋਈ, ਭਕਤ ਪਿਆ ਹੈ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ। ਕ੍ਸ਼ੁਬਿਤ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ ਸਭ ਉਥੇ, ਪਏ ਹੋਏ ਵਿਸਮੈ ਵਿੱਚ।

ਉਸਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਹੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਬਾਬਾ ਅੱਜ ਵਿਕਲ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਹੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਿਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤਃਸਥਲ ਹੈ।

ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਧੀ ਨੇ ਆਪਣੀ, ਵਿਚਿਤਰਤਾ ਦਿਖਲਾਈ। ਲਖ ਕੇ ਜਿਸਨੂੰ ਜਨਤਾ ਦੀ, ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ-ਸਰਿਤਾ ਲਹਿਰਾਈ।

ਲੈ ਕੇ ਕਰ ਸੰਜ੍ਞਾਹੀਨ ਭਕਤ ਨੂੰ, ਗੱਡੀ ਇੱਕ ਉਥੇ ਆਈ। ਸਨਮੁਖ ਆਪਣੇ ਦੇਖ ਭਕਤ ਨੂੰ, ਸਾਈਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ।

ਸ਼ਾਂਤ, ਧੀਰ, ਗੰਭੀਰ ਸਿੰਧੁ-ਵਰਗਾ, ਬਾਬਾ ਦਾ ਅੰਤਃਸਥਲ। ਅੱਜ ਨਾ ਜਾਣੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿ-ਰਹਿ ਕੇ, ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਚੰਚਲ।

ਅੱਜ ਦਯਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਆਪ ਸੀ, ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਉਪਚਾਰੀ। ਅਤੇ ਭਕਤ ਲਈ ਅੱਜ ਸੀ, ਦੇਵ ਬਣਿਆ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰੀ।

ਅੱਜ ਭਕਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਮ ਪਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਸਫਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਾਸ਼ੀ। ਉਸਦੇ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਖ਼ਾਤਰ, ਸਨ ਉਮੜੇ ਨਗਰ-ਨਿਵਾਸੀ।

ਜਦ ਵੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ, ਭਕਤ ਪਵੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ। ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਬਾਬਾ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ।

ਯੁਗ-ਯੁਗ ਦਾ ਹੈ ਸਤ੍ਯ ਇਹ, ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ। ਆਪਾਤਗ੍ਰਸਤ ਭਕਤ ਜਦ ਹੁੰਦਾ, ਆਉਂਦੇ ਆਪ ਅੰਤਰਯਾਮੀ।

ਭੇਦ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਮਾਨਵਤਾ ਦੇ ਸਨ ਸਾਈਂ। ਜਿੰਨੇ ਪਿਆਰੇ ਹਿੰਦੂ-ਮੁਸਲਮ, ਉੰਨੇ ਹੀ ਸਨ ਸਿੱਖ ਈਸਾਈ।

ਭੇਦ-ਭਾਵ ਮੰਦਰ-ਮਸਜਿਦ ਦਾ, ਤੋੜ-ਫੋੜ ਬਾਬਾ ਨੇ ਪਾਇਆ। ਰਾਮ-ਰਹੀਮ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਕਰੀਮ-ਅੱਲ੍ਹਾਤਾਲਾ।

ਘੰਟੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਮਸਜਿਦ ਦਾ ਕੋਨਾ-ਕੋਨਾ। ਮਿਲੇ ਪਰਸਪਰ ਹਿੰਦੂ-ਮੁਸਲਮ, ਪਿਆਰ ਵਧਿਆ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਦੂਣਾ।

ਚਮਤਕਾਰ ਸੀ ਕਿੰਨਾ ਸੁੰਦਰ, ਪਰਿਚੈ ਇਸ ਕਾਇਆ ਨੇ ਦਿੱਤੀ। ਅਤੇ ਨੀਮ ਕੜਵਾਹਟ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਿਠਾਸ ਬਾਬਾ ਨੇ ਭਰ ਦਿੱਤੀ।

ਸਭ ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਦਿੱਤਾ ਸਾਈਂ ਨੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਜਿਸਨੇ ਵੀ ਚਾਹਿਆ, ਬਾਬਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਦਿੱਤਾ।

ਅਜਿਹੇ ਸਨੇਹ-ਸ਼ੀਲ ਭਾਜਨ ਦਾ, ਨਾਮ ਸਦਾ ਜੋ ਜਪਿਆ ਕਰੇ। ਪਰਬਤ ਵਰਗਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ, ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੂਰ ਟਰੇ।

ਸਾਈਂ ਵਰਗਾ ਦਾਤਾ ਅਸੀਂ, ਅਰੇ! ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਕੋਈ। ਜਿਸਦੇ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੀ ਵਿਪਦਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।

ਤਨ ਵਿੱਚ ਸਾਈਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਈਂ, ਸਾਈਂ-ਸਾਈਂ ਭਜਿਆ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਤਨ ਦੀ ਸੁਧ-ਬੁਧ ਖੋ ਕੇ, ਸੁਧ ਉਸਦੀ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ ਕਰੋ।

ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਧ ਤਜ, ਬਾਬਾ ਦੀ ਸੁਧ ਕੀਤਾ ਕਰੇਗਾ। ਅਤੇ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਬਾਬਾ, ਬਾਬਾ ਹੀ ਤੂੰ ਰਟਿਆ ਕਰੇਗਾ।

ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਅਰੇ! ਵਿਵਸ਼ ਹੋ, ਸੁਧ ਤੇਰੀ ਲੈਣੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਬਾਬਾ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਭਟਕ ਨਾ ਪਾਗਲ, ਅਤੇ ਢੂੰਡਣ ਬਾਬਾ ਨੂੰ। ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਰਡੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਪਾਵੇਗਾ ਬਾਬਾ ਨੂੰ।

ਧੰਨ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹੈ ਉਹ, ਜਿਸਨੇ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਰ ਆਠ ਹੋ, ਸਾਈਂ ਦਾ ਹੀ ਗੁਣ ਗਾਇਆ।

ਡਿੱਗਣ ਸੰਕਟਾਂ ਦੇ ਪਰਬਤ, ਚਾਹੇ ਬਿਜਲੀ ਹੀ ਟੁੱਟ ਪਵੇ। ਸਾਈਂ ਦਾ ਲੈ ਨਾਮ ਸਦਾ ਤੁਸੀਂ, ਸਨਮੁਖ ਸਭ ਦੇ ਰਹੋ ਅੜੇ।

ਇਸ ਬੁੱਢੇ ਦੀ ਕਰਾਮਾਤ ਸੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਜਾਓਗੇ ਹੈਰਾਨ। ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਏ ਸੁਣ ਕੇ ਜਿਸਨੂੰ, ਜਾਣੇ ਕਿੰਨੇ ਚਤੁਰ ਸੁਜਾਨ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼ਿਰਡੀ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂ, ਢੌਂਗੀ ਸੀ ਕੋਈ ਆਇਆ। ਭੋਲੀ-ਭਾਲੀ ਨਗਰ-ਨਿਵਾਸੀ, ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਸੀ ਭਰਮਾਇਆ।

ਜੜ੍ਹੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਉਥੇ ਭਾਸ਼ਣ। ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਸੁਣੋ ਸ਼੍ਰੋਤਾਗਣ, ਘਰ ਮੇਰਾ ਹੈ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ।

ਔਸ਼ਧੀ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਬ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ। ਇਸਦੇ ਸੇਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ।

ਜੇ ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਬੀਮਾਰੀ ਤੋਂ। ਤਾਂ ਹੈ ਮੇਰਾ ਨਮ੍ਰ ਨਿਵੇਦਨ, ਹਰ ਨਰ ਤੋਂ ਹਰ ਨਾਰੀ ਤੋਂ।

ਲਵੋ ਖਰੀਦ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸਦੀ, ਸੇਵਨ ਵਿਧੀਆਂ ਹਨ ਨਿਆਰੀਆਂ। ਯਦ੍ਯਪਿ ਤੁੱਛ ਵਸਤੂ ਹੈ ਇਹ, ਗੁਣ ਉਸਦੇ ਹਨ ਅਤਿ ਭਾਰੀ।

ਜੋ ਹੈ ਸੰਤਤਿ ਹਨ ਇਥੇ ਜੇ, ਮੇਰੀ ਔਸ਼ਧੀ ਨੂੰ ਖਾਣ। ਪੁੱਤਰ-ਰਤਨ ਹੋ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਅਰੇ ਉਹ ਮੁੰਹ ਮੰਗਿਆ ਫਲ ਪਾਣ।

ਔਸ਼ਧੀ ਮੇਰੀ ਜੋ ਨਾ ਖਰੀਦੇ, ਜੀਵਨ ਭਰ ਪਛਤਾਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ, ਅਰੇ ਇਥੇ ਆ ਪਾਵੇਗਾ।

ਦੁਨੀਆਂ ਦੋ ਦਿਨ ਦਾ ਮੇਲਾ ਹੈ, ਮੌਜ ਸ਼ੌਕ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕਰ ਲਵੋ। ਜੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਲੈ ਲਵੋ।

ਹੈਰਾਨੀ ਵਧਦੀ ਜਨਤਾ ਦੀ, ਲਖ ਇਸਦੀ ਕਾਰਸਤਾਨੀ। ਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਉਹ ਵੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੀ, ਲਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਦਾਨੀ।

ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਉਣ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਇਹ, ਗਿਆ ਦੌੜ ਕੇ ਸੇਵਕ ਇੱਕ। ਸੁਣ ਕੇ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀ ਤਣੀ ਅਤੇ, ਵਿਸਮਰਣ ਹੋ ਗਿਆ ਸਭ ਵਿਵੇਕ।

ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੇਵਕ ਨੂੰ, ਸਤਵਰ ਪਕੜ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਜਾਂ ਸ਼ਿਰਡੀ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ, ਕਪਟੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਗਾਓ।

ਮੇਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਭੋਲੀ-ਭਾਲੀ, ਸ਼ਿਰਡੀ ਦੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ। ਕੌਣ ਨੀਚ ਅਜਿਹਾ ਜੋ, ਸਾਹਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਛਲਣ ਨੂੰ।

ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਢੌਂਗੀ, ਕਪਟੀ ਨੀਚ ਲੁਟੇਰੇ ਨੂੰ। ਮਹਾਨਾਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਗਰਤ ਵਿੱਚ, ਪਹੁੰਚਾ ਦਿਆਂ ਜੀਵਨ ਭਰ ਨੂੰ।

ਤਨਕ ਮਿਲਿਆ ਆਭਾਸ ਮਦਾਰੀ ਕਰੂਰ ਕੁਟਿਲ ਅਨਿਆਈ ਨੂੰ। ਕਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੈ ਹੁਣ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਸਾਈਂ ਨੂੰ।

ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਖੇਲ ਬੰਦ ਕਰ, ਭੱਜਿਆ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੈਰ। ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ, ਭਗਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਹੁਣ ਖੈਰ।

ਸੱਚ ਹੈ ਸਾਈਂ ਵਰਗਾ ਦਾਨੀ, ਮਿਲ ਨਾ ਸਕੇਗਾ ਜਗ ਵਿੱਚ। ਅੰਸ਼ ਈਸ਼ ਦਾ ਸਾਈਂਬਾਬਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਜਗ ਵਿੱਚ।

ਸਨੇਹ, ਸ਼ੀਲ, ਸੌਜਨ੍ਯ ਆਦਿ ਦਾ, ਆਭੂਸ਼ਣ ਧਾਰਨ ਕਰ। ਵਧਦਾ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ, ਮਾਨਵ-ਸੇਵਾ ਦੇ ਪਥ ਉੱਤੇ।

ਉਹੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਗਤੀ ਦੇ, ਜਨ-ਜਨ ਦਾ ਅੰਤਃਸਥਲ। ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਸੀ ਹੀ ਜਗ ਨੂੰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਵਿਹਵਲ।

ਜਦ-ਜਦ ਜਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰ ਪਾਪ ਦਾ, ਵਧ-ਵਧ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦੇ ਹੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਅਵਤਾਰੀ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਨਿਆਇ ਸਭ ਕੁਝ, ਇਸ ਜਗਤੀ ਦਾ ਹਰ ਕੇ। ਦੂਰ ਭਗਾ ਦਿੰਦਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ, ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਕ੍ਸ਼ਣ ਭਰ ਵਿੱਚ।

ਸਨੇਹ ਸੁਧਾ ਦੀ ਧਾਰ ਬਰਸਣ, ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ। ਗਲੇ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲਣ ਲੱਗਦੇ, ਹਨ ਜਨ-ਜਨ ਆਪਸ ਵਿੱਚ।

ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਵਤਾਰੀ ਸਾਈਂ, ਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ। ਸਮਤਾ ਦਾ ਇਹ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਇਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮਿਟਾ ਕੇ।

ਨਾਮ ਦਵਾਰਕਾ ਮਸਜਿਦ ਦਾ, ਰੱਖਿਆ ਸ਼ਿਰਡੀ ਵਿੱਚ ਸਾਈਂ ਨੇ। ਦਾਪ, ਤਾਪ, ਸੰਤਾਪ ਮਿਟਾਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਆਇਆ ਸਾਈਂ ਨੇ।

ਸਦਾ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਾਮ ਦੀ, ਬੈਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਸਾਈਂ। ਪ੍ਰਹਰ ਆਠ ਹੀ ਰਾਮ ਨਾਮ ਨੂੰ, ਭਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਸਾਈਂ।

ਸੁੱਕੀ-ਰੁੱਖੀ, ਤਾਜ਼ੀ-ਬਾਸੀ, ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਹੋਵੇ ਪਕਵਾਨ। ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਸਾਈਂ ਦੀ, ਖ਼ਾਤਰ ਸਨ ਸਭ ਸਮਾਨ।

ਸਨੇਹ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ, ਜਨ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਚਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ, ਬਾਬਾ ਪਾਵਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਨ ਬਹਿਲਾਉਣ ਨੂੰ, ਬਾਬਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਛਟਾ ਨੂੰ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੁਸ਼ਪ ਬਾਗ ਦੇ, ਮੰਦ-ਮੰਦ ਹਿਲ-ਡੁੱਲ ਕੇ। ਬੀਹੜ ਵੀਰਾਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਨੇਹ ਸਲਿਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਅਜਿਹੀ ਸੁਮਧੁਰ ਬੇਲਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੁੱਖ ਆਪਾਤ ਵਿਪਦਾ ਦੇ ਮਾਰੇ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਵਿਥਾ ਸੁਣਾਉਣ, ਜਨ ਰਹਿੰਦੇ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਘੇਰੇ।

ਸੁਣ ਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰੁਣ ਕਥਾ ਨੂੰ, ਨੈਨ ਕਮਲ ਭਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਦੇ ਵਿਭੂਤੀ ਹਰ ਵਿਥਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਰ ਵਿੱਚ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

ਜਾਣੇ ਕੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਵਿਭੂਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜੋ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ, ਦੁੱਖ ਸਾਰਾ ਹਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।

ਧੰਨ ਮਨੁਜ ਉਹ ਸਾਕਸ਼ਾਤ ਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਬਾਬਾ ਸਾਈਂ ਦੇ ਪਾਏ। ਧੰਨ ਕਮਲ-ਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਚਰਨ-ਕਮਲ ਉਹ ਪਰਸਾਏ।

ਕਾਸ਼ ਨਿਰਭੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ, ਸਾਕਸ਼ਾਤ ਸਾਈਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ। ਬਰਸਾਂ ਤੋਂ ਉਜੜਿਆ ਚਮਨ ਆਪਣਾ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਅੱਜ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ।

ਜੇ ਪਕੜਦਾ ਮੈਂ ਚਰਨ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਉਮਰ ਭਰ। ਮਨਾ ਲੈਂਦਾ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੇ ਰੁੱਠਦੇ ਸਾਈਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ।