শ্ৰী লক্ষ্মী চালিছা

হে মা লক্ষ্মী, কৃপা কৰি মোৰ হৃদয়ত বাস কৰা। মোৰ মনোৰথ সিদ্ধ কৰি মোৰ আশা পূৰণ কৰা।

এইয়ে মোৰ প্ৰাৰ্থনা, হাত জোৰ কৰি বিনতি কৰোঁ। সকলো প্ৰকাৰে শুভ কৰা, জয় জগদম্বিকা মাতা।

হে সিন্ধু কন্যা, মই তোমাক স্মৰণ কৰোঁ। মোক জ্ঞান, বুদ্ধি, বিদ্যা দিয়া। তোমাৰ সমান উপকাৰী কোনো নাই। সকলো প্ৰকাৰে আমাৰ আশা পূৰণ কৰা।

জয় জয় জগতৰ জননী জগদম্বা। তোমাৰেই সকলোৰে আধাৰ। তুমিয়েই সকলো ঘট-ঘটত বাস কৰা। এইয়ে আমাৰ বিশেষ বিনতি।

জগতজননী জয় সিন্ধু কুমাৰী। দীন-দুঃখীৰ তুমি হিতকাৰী। নিত্য তোমাক বিনতি কৰোঁ, হে মহাৰাণী। কৃপা কৰা, হে জগতজননী ভৱানী।

কোন প্ৰকাৰে তোমাৰ স্তুতি কৰিম? মোৰ অপৰাধ পাহৰি মোৰ সুধ লোৱা। কৃপাদৃষ্টি মোৰ ফালে চোৱা। হে জগতজননী, মোৰ বিনতি শুনা।

জ্ঞান, বুদ্ধি, জয়, সুখৰ দাতা। আমাৰ সংকট হৰা, হে মাতা। যেতিয়া বিষ্ণুৱে ক্ষীৰসিন্ধু মন্থন কৰিছিল, চৌদ্ধ ৰত্ন সিন্ধুত পোৱা গৈছিল।

চৌদ্ধ ৰত্নৰ মাজত তুমি সুখৰাশি। প্ৰভুৰ দাসী হৈ সেৱা কৰিলা। যেতিয়া যেতিয়া প্ৰভুৱে জন্ম লৈছিল, তাতে ৰূপ সলাই সেৱা কৰিছিলা।

যেতিয়া স্বয়ং বিষ্ণুৱে নৰ তনু ধাৰণ কৰি অযোধ্যাপুৰীত অৱতাৰ লৈছিল, তেতিয়া তুমি জনকপুৰত প্ৰকট হৈ হৃদয় পুলকিত কৰি সেৱা কৰিছিলা।

অন্তৰ্যামীয়ে তোমাক নিজৰ কৰি লৈছে। তুমি বিশ্ববিখ্যাত, ত্ৰিভুৱনৰ স্বামী। তোমাৰ সমান প্ৰবল শক্তি আন নাই। কিমানলৈকে তোমাৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰিম?

যিয়ে মন, ক্ৰম, বচনে সেৱা কৰে, সি মনৰ ইচ্ছিত ফল পায়। ছল, কপট আৰু চতুৰাই ত্যাগ কৰি, বিভিন্ন ভাৱে মন লগাই পূজা কৰে।

আৰু মই এটা কথা বুজাই কওঁ: যিয়ে এই পাঠ মন লগাই কৰে, তাৰ কোনো কষ্ট নহয়; সি মনৰ ইচ্ছিত ফল পায়।

ত্ৰাহি ত্ৰাহি, জয় দুঃখ নিবাৰিণী। ত্ৰিবিধ তাপ আৰু ভৱবন্ধন হাৰিণী। যিয়ে চালিছা পঢ়ে বা পঢ়ায়, ধ্যান লগাই শুনে বা শুনায়।

তাক কোনো ৰোগে সতায় নকৰে। পুত্ৰ আদি ধন-সম্পত্তি পায়। পুত্ৰহীন, সম্পত্তিহীন, অন্ধ, বধিৰ, কুষ্ঠী, অতি দীনা।

ব্ৰাহ্মণ মাতি আনি পাঠ কৰায়। মনত কেতিয়াও সন্দেহ নানয়। চল্লিশ দিন পাঠ কৰায়। তাৰ ওপৰত গৌৰীশাই কৃপা কৰে।

সুখ-সম্পত্তি বহুত পায়। কাহানিও কোনো কমি নাহে। বাৰ মাহ যিয়ে পূজা কৰে, তাৰ সমান ধন্য আৰু কোনো নাই।

প্ৰতিদিন মনত পাঠ কৰে, তাৰ সমান জগতত ক'তো কোনো নাই। বহু প্ৰকাৰে মই কিয় বৰ্ণনা কৰিম? ধ্যান লগাই পৰীক্ষা লোৱা।

বিশ্বাস কৰি ব্ৰত-নিয়ম কৰে। সিদ্ধ হয়, হৃদয়ত প্ৰেম জন্মে। জয় জয় জয় লক্ষ্মী ভৱানী। সকলোতে ব্যাপ্ত হৈছা, গুণৰ খনি।

তোমাৰ তেজ জগতত প্ৰবল। তোমাৰ সমান দয়ালু ক'তো কোনো নাই। মোৰ অনাথৰ সুধ এতিয়া লোৱা। সংকট কাটি মোক ভক্তি দিয়া।

মোৰ ভুল-চুক ক্ষমা কৰা। মোৰ দশা চাই দৰ্শন দিয়া। দৰ্শন নোহোৱাকৈ অধিকাৰী ব্যাকুল। তোমাক নথকাত মই গুৰুতৰ দুখ সহিছো।

মোৰ শৰীৰত জ্ঞান-বুদ্ধি নাই। তুমি নিজৰ মনত সকলো জানা। চতুৰ্ভুজ ৰূপ ধাৰণ কৰি এতিয়া মোৰ কষ্ট নিবাৰণ কৰা।

কোন প্ৰকাৰে মই বৰ্ণনা কৰিম? মোৰ জ্ঞান-বুদ্ধিৰ অধিকতা নাই।

ত্ৰাহি ত্ৰাহি, দুঃখহাৰিণী, বেগাই সকলো ত্ৰাস হৰা। জয়তি জয়তি জয় লক্ষ্মী, শত্ৰুৰ নাশ কৰা।

ৰামদাসে নিত্য ধ্যান ধৰি, হাত জোৰ কৰি বিনয় কৰে। হে মাতা লক্ষ্মী, দাসৰ ওপৰত দয়াৰ কোৰ কৰা।