મૃદુ વાણીની શીતળતા

આ ભજન સંત કબીરદાસ દ્વારા રચિત છે, જેમાં માનવ શરીરને એક ઝીણી ચદર (કપડું) સાથે સરખાવ્યું છે. જીવનની ક્ષણભંગુરતા અને ભગવાનના નામની ભીનાઈ પર ભાર મૂકવામાં આવ્યો છે.

આ કબીરનું પ્રસિદ્ધ ભજન છે, જેમાં તેઓ સમજાવે છે કે ભગવાન કોઈ દૂરના મંદિર, મસ્જિદ, કાબા કે કૈલાસમાં નથી, પણ દરેક શ્વાસમાં અને તમારી નજીક જ છે. શ્રદ્ધાથી શોધો તો તરત જ મળી જશે.

કબીરને આરોપિત એક પ્રખ્યાત દોહો: બીજામાં ખોટ શોધવા નીકળ્યા ત્યારે કોઈ ખરાબ ન મળ્યું, પરંતુ પોતાના હૃદયમાં ઊંડા ઊતરતાં પોતાનાથી વધુ ખરાબ કોઈ ન જણાયું.

ચાલતી ચક્કી જોઈને કબીરની આંખો ભરાઈ આવી: સંસારના દ્વંદ્વરૂપી બે પાટ વચ્ચે કોઈ અખંડ બચતું નથી. નશ્વરતા પરનો કબીર દોહાવલીનો એક દોહો.

આ કબીરનો એક પ્રસિદ્ધ દોહો (બે પંક્તિની કવિતા) છે, જેમાં તેઓ આપણને યાદ અપાવે છે કે કામને ટાળવું નહીં, કારણ કે સમય કોઈની રાહ જોતો નથી અને કોઈપણ ક્ષણે વિનાશ આવી શકે છે.

કબીરનો એક દોહો જે શીખવે છે કે આધ્યાત્મિક વિકાસ પોતાના સમયે જ ખીલે છે, જેમ વૃક્ષ પર ફળ ત્યારે જ આવે છે જ્યારે તેની ઋતુ આવે છે.

કબીરનો પ્રખ્યાત દોહો (દોહાવલી ૨૧૦): પોથીઓ વાંચીવાંચીને આખું જગ થાકી ગયું, પરંતુ પ્રેમના ઢાઈ આખર વાંચનાર જ સાચો જ્ઞાની છે.

આ કબીરનો એક પ્રસિદ્ધ દોહો (બે લીટીની કવિતા) છે, જેમાં તેઓ કહે છે કે તેઓ બજારમાં ઊભા રહીને દરેકનું ભલું ઇચ્છે છે, અને ન કોઈની સાથે દોસ્તી કે વેર રાખે છે. આ દોહો સમભાવ અને નિષ્પક્ષતાનો સંદેશ આપે છે.

કબીરનો દોહો: શરીર વારંવાર મરે છે, પણ ઇચ્છા અને તૃષ્ણા ક્યારેય મરતાં નથી. માયા, અશાંત મન અને મોહ છોડવાની સાધના પરનો કબીર દોહાવલીનો એક શ્લોક.

આ કબીરની એક પ્રસિદ્ધ ભજન છે, જેમાં શરીરને એક ઝીણી ચદર (કપડું) તરીકે વર્ણવવામાં આવ્યું છે અને તેના દ્વારા આધ્યાત્મિક સત્યો સમજાવવામાં આવ્યા છે.