मृदू वाणीची शीतलता

हे संत कबीरांचे एक आध्यात्मिक गीत आहे, ज्यामध्ये कोमल कापडाची प्रतिमा शरीर किंवा आत्म्याचे रूपक म्हणून वापरली आहे, ती परमेश्वर (राम) च्या भक्तीच्या रंगात रंगवली आहे. हे शिकवते की आयुष्य लहान आहे आणि ते असे जगले पाहिजे की इतरांना आनंद मिळेल.

१५व्या शतकातील रहस्यवादी संत कबीर यांची ही कविता आपल्याला आठवण करून देते की दैवी शक्ती पवित्र इमारतींमध्ये किंवा विधींमध्ये नसून अगदी इथे, आपल्या प्रत्येक श्वासात आहे.

कबीरांच्या नावे प्रचलित एक दोहा: इतरांमधील वाईटपण शोधताना कोणीच वाईट सापडले नाही, पण स्वतःच्या मनात शोधताना स्वतःपेक्षा वाईट कोणीच सापडले नाही.

कबीर दोन पाटांमध्ये फिरणाऱ्या धान्याच्या चक्कीला पाहून रडले: संसाराच्या दळणाऱ्या द्वैतात कोणीही अखंड बाहेर येत नाही. नश्वरतेवरील कबीर दोहावलीतील एक दोहा.

हा एक छोटा पण अर्थपूर्ण दोहा आहे, जो संत कबीरांनी रचला आहे. यात आजचे काम उद्यावर न ढकलण्याचा आणि प्रत्येक क्षणाचा सदुपयोग करण्याचा उपदेश आहे.

संथपणे प्रगती होते, या आशयाचा कबीरांचा दोहा: जसे झाड योग्य ऋतू आल्यावरच फळ देते, तसेच आध्यात्मिक वाढ स्वतःच्या वेळेतच उलगडते.

कबीरांचा प्रसिद्ध दोहा (दोहावली २१०): पोथ्या वाचून वाचून जग थकले, पण प्रेमाचे ढाई आखर जो वाचतो तोच खरा ज्ञानी आहे.

हा दोहा संत कबीर यांनी रचला असून, त्यात ते म्हणतात की ते बाजारात उभे राहून सर्वांचे कल्याण चिंततात; पण कोणाशी मैत्री किंवा वैर न ठेवता ते सर्वांशी समान वागतात.

कबीरांचा दोहा: शरीर पुन्हा पुन्हा मरते, तरी इच्छा व तृष्णा कधीच मरत नाहीत. माया, अस्थिर मन आणि त्याग करण्याच्या साधनेवरील कबीर दोहावलीतील एक श्लोक.

ही एक आध्यात्मिक रचना आहे ज्यामध्ये कबीरांनी शरीरातील सूक्ष्म ऊर्जा आणि ध्यानाच्या प्रक्रियेचे वर्णन 'चदर' (चादर) विणण्याच्या उपमेने केले आहे.