ಮುರುಗನ್ ಮತ್ತು ತಾರಕಾಸುರನ ಸಂಹಾರ

ಹಿಂದೆ ತಾರಕಾಸುರ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಒಂದು ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅದು ಅವನನ್ನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಎಟುಕಿಗೆ ಮೀರಿದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರಿಸಿದಂತೆ ತೋರಿತು: ಶಿವನ ಪುತ್ರನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲಾರರು. ಆ ವರ ಅಚಲವೆಂಬಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಸತೀದೇವಿಯ ಅಗಲಿಕೆಯಿಂದ ಶೋಕಿಸಿದ ಶಿವನು ಅವಿರತ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದನು; ವಿವಾಹ ಅಥವಾ ಸಂತಾನದ ಯಾವ ಸೂಚನೆಯೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಎಂದಿಗೂ ನೆರವೇರದು ಎಂದು ತಾನು ನಂಬಿದ್ದ ಆ ದುರ್ಬಲತೆಯಿಂದ ಧೈರ್ಯಗೊಂಡ ತಾರಕಾಸುರನು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದನು. ಇಂದ್ರನ ನೇತೃತ್ವದ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ನೆಲೆಗಳಿಂದ ಓಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಅವರ ಯಜ್ಞಗಳು ಭಂಗಗೊಂಡವು, ಅವರ ಅಧಿಕಾರ ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೀಡಾಯಿತು. ಆ ರಾಕ್ಷಸನ ಸವಾಲಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಬಲ್ಲ ವೀರ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಪಾರ್ವತಿಯ ಸ್ಥಿರ ಭಕ್ತಿಯು ಕೊನೆಗೂ ಶಿವನ ಸುಪ್ತ ಯೋಗಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗಲೇ ವಿಮೋಚನೆಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಅವನ ಮೂರನೆಯ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಉರಿಯುವ ಬೆಳಕಿನ ಆರು ಕಿಡಿಗಳು ಚಿಮ್ಮಿದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಿಡಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಒಂದೇ ಜೀವಿಗೆ ತಾಳಲಾರದಷ್ಟು ಪ್ರಚಂಡವಾಗಿತ್ತು. ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಗಂಗಾದೇವಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಶರವಣ ಎಂಬ ಜೊಂಡುಹುಲ್ಲಿನ ಪೊದೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಆರು ಕೃತ್ತಿಕಾ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಆ ಹೊಳೆಯುವ ಕೆಂಡಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಆರೈಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವನ್ನು ಆರು ತೇಜೋಮಯ ಶಿಶುಗಳಾಗಿ ಪೋಷಿಸಿದರು; ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಅವರ ಉಳಿವಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಿಶುವನ್ನು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದರು — ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು.

ಪಾರ್ವತಿ ಆ ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದು ಆರು ಶಿಶುಗಳನ್ನೂ ಒಂದೇ ಆಲಿಂಗನದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅವರು ಆರು ಮುಖಗಳು ಮತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ತೋಳುಗಳುಳ್ಳ ಒಂದೇ ದಿವ್ಯ ಬಾಲಕನಾಗಿ ಒಂದಾದರು. ಅವನನ್ನು “ಕೃತ್ತಿಕೆಯರ ಮಗ” ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕೇಯ ಎಂದು, ಮತ್ತು ಸ್ಕಂದ, ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ, ಷಣ್ಮುಖ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಸರೂ ಕಥೆಯ ಒಂದೊಂದು ಪದರವನ್ನು ಹೊತ್ತಿದೆ: ನಕ್ಷತ್ರ-ಮಾತೆಯರ ಪೋಷಣೆ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಉದಯ, ಪವಿತ್ರ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಅವನ ಸಾಮೀಪ್ಯ, ಅವನ ಆರುಮುಖ ರೂಪ. ಶಿಶುವಾಗಿ ಜನಿಸಿದರೂ, ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ತೇಜೋಮಯ ಯುವಕನಾಗಿ ಬೆಳೆದನು; ದೇವತೆಗಳು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ನಿರಾಶರಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅವನು ಈಗಾಗಲೇ ಹೊಂದಿದ್ದನು.

ಸ್ಕಂದ ಪುರಾಣವು ಯುದ್ಧ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ (ಮಹೇಶ್ವರ-ಖಂಡ, ಕೇದಾರ-ಖಂಡ, 28ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ) ರುದ್ರನೇ ಸ್ವತಃ ಕುಮಾರನನ್ನು ಸೇರಿದ್ದ ದೇವಸೇನೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದನೆಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದ್ರನ ಸ್ವಂತ ಪಡೆಗಳು, ಎಂಟು ದಿಕ್ಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸೇನೆಗಳು ಆ ಯುವ ದೇವನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಸೇನಾಪತಿಯಾಗಿ — ಸರ್ವಸೇನಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ — ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದವು. ದೈತ್ಯ ಸೇನೆಗಳು ದಡದ ಆಚೆ ಕಡೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಸಜ್ಜಾದವು. ಪಾರ್ವತಿ ತನ್ನ ಮಗನ ಕೈಗೆ ವೇಲ್ ಅನ್ನು ಇತ್ತಳು — ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಪವಿತ್ರ ಈಟಿ; ತಾರಕಾಸುರನ ದೀರ್ಘ ಭಯಾಡಳಿತಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಲು ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಏಕಮಾತ್ರ ಆಯುಧ ಅದು.

ಗಂಗೆ ಮತ್ತು ಯಮುನೆಯ ನಡುವಿನ ತೆರೆದ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸೇನೆಗಳು ಎದುರಾದವು. ನಂತರದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಸ್ಕಂದ ಪುರಾಣದ ಕೇದಾರ-ಖಂಡದ ಮುಂದುವರಿದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತವೆ: 28ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೇನೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹ, 29ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸುರರು ಮತ್ತು ತಾರಕನ ನಡುವೆ ಉಲ್ಬಣಗೊಳ್ಳುವ ಘರ್ಷಣೆ — ಇದರಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರಾಯುಧವೂ ರಾಕ್ಷಸನ ಮುನ್ನಡೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದು — ಮತ್ತು 30ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಕುಮಾರನ ಕೈಯಿಂದ ತಾರಕಾಸುರನ ಮರಣ. ತಮಿಳು ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಅದೇ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿಯಪ್ಪ ಶಿವಾಚಾರ್ಯರ ಕಂದ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ (ಯುದ್ಧ ಕಾಂಡ, ತಾರಕಾಸುರನ್ ವಧೈ ಪಡಲಂ) ಹೆಚ್ಚು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮುರುಗನ ವೇಲ್ ರಾಕ್ಷಸನ ವರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಅಧಿಪತ್ಯದಿಂದ ಹೊರದೂಡಿದ್ದ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಕಥಾಚಕ್ರದ ನಂತರದ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಕಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತವೆ. ಮುರುಗನು ಅಸುರ ಸೂರಪದ್ಮನನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ವಿಶಾಲ ಮಾವಿನ ಮರದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಎರಡಾಗಿ ಸೀಳಿ, ಸೋತ ರಾಕ್ಷಸನ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ತನ್ನ ವಾಹನವಾದ ನವಿಲನ್ನಾಗಿಯೂ, ತನ್ನ ಧ್ವಜದ ಗುರುತಾದ ಕೋಳಿಯನ್ನಾಗಿಯೂ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಮುರುಗನನ್ನು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅರುಪಡೈವೀಡು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಆರು ಪವಿತ್ರ ಧಾಮಗಳು — ಪಳನಿ, ತಿರುಚೆಂದೂರು, ಸ್ವಾಮಿಮಲೈ, ತಿರುತ್ತಣಿ, ಪಳಮುದಿರ್ಚೋಲೈ ಮತ್ತು ತಿರುಪ್ಪರಂಕುಂದ್ರಂ — ಅವನ ಕಥೆ ಮತ್ತು ಆರಾಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿಕಟವಾಗಿ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಸರಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತಳಾದ ಬೇಡತಿ ವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನ ಪುತ್ರಿ ದೇವಸೇನೆ — ಇವರಿಬ್ಬರ ಪತಿಯಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತರು ಈ ಎರಡು ವಿವಾಹಗಳನ್ನು ಲೌಕಿಕ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಕ್ರಮದ ಸಂಗಮವೆಂದು ಓದುತ್ತಾರೆ. ತಾರಕಾಸುರನ ವಿರುದ್ಧದ ಯುದ್ಧದ ಆರು ದಿನಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಸ್ಕಂದ ಷಷ್ಠಿ ಮತ್ತು ತೈಪೂಸಂನಂತಹ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಹರಕೆಗಳನ್ನು ತೀರಿಸಲು ಭಕ್ತರು ಕಾವಡಿ ಹೊರುತ್ತಾರೆ. ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ ಕರೆದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಕ್ಷಿಪ್ರ, ಚಿರಯೌವನದ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಅವರು ಅವನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಭಕ್ತರಿಗೆ, ತಾರಕಾಸುರನ ಸೋಲು ಕೇವಲ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಯುದ್ಧದ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ರಾಕ್ಷಸನ ವರ — ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟದ ಶಿಶುವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬಗ್ಗುವ ವರ — ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೃಪೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಒಂದು ಅಡ್ಡಿ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದಂತೆ ತೋರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆ ರೂಪ ಒಬ್ಬ ನವಜಾತ ಶಿಶು; ಶಿವನ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಆರು ನಕ್ಷತ್ರ-ಮಾತೆಯರ ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೊತ್ತವನು. ಮುರುಗನ ತ್ವರಿತ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ವೇಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಅಚಲ ಗುರಿ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಹಾಗೂ ಸಂಕಲ್ಪದ ಮಾದರಿಗಳಾಗಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಕರೆದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖನಾಗುವ ಅವನ ಸಿದ್ಧತೆಯೇ ಕಾರಣ, ಆಲೋಚನೆಗಿಂತ ಧೈರ್ಯ ಬೇಕಾದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರು ಇಂದಿಗೂ ಅವನನ್ನೇ ಮೊದಲು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಅವನಿಗಿದ್ದ ಆರು ಮುಖಗಳನ್ನು ಸಹ ಒಂದು ಬೋಧನೆಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ: ಒಂದೇ, ಅಚಲ ಉದ್ದೇಶವು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ನೋಡಬಲ್ಲದು; ತನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಬೇಡುವ ಯಾವುದನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದು. ಪ್ರತಿ ತೈಪೂಸಂನಲ್ಲಿ ಕಾವಡಿ ಹೊರುವ ಭಕ್ತರು ಅದೇ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಗಮನದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ನವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕರೆ ಏಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ ರಕ್ಷಕನಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಣ್ಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಳನಿ ಬೆಟ್ಟದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಅದೇ ತುರ್ತಿನ ಜೀವಂತ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ — ಪ್ರತಿ ಬರಿಗಾಲ ಏರುವಿಕೆಯೂ ಮುರುಗನು ಒಮ್ಮೆ ತೋರಿದ ಅದೇ ಸಿದ್ಧತೆಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಕ್ರಿಯೆ.