ဗကဗြဟ္မာဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ စိတ်ထိခိုက်ဖွယ်ရာ ဗြဟ္မာတစ်ပါးအကြောင်းကို ကြားသိတော်မူသည်။ ထိုဗြဟ္မာ၏ အမည်မှာ ဗက ဖြစ်ပြီး၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်ရှိ တောက်ပသော နန်းတော်၏ အရှင်ဖြစ်သည်။ ဗကသည် အန္တရာယ်ရှိသော မှားယွင်းသည့် အယူတစ်ခုသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ အဆုံးမရှိသော ကမ္ဘာကြီးများစွာ သမာဓိချမ်းသာစွာ နေခဲ့ရာ မိမိ၏ ယခင်ဘဝများကို မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ ယခု တည်ရှိနေသော ဘဝသည် အမြဲတည်၍ မပြောင်းလဲနိုင်ဟု ယုံကြည်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုဘဝအပြင် အခြားလွတ်မြောက်မှု မရှိဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ဤမာနတက်မှု မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မည်သို့ ဖြေရှင်းခဲ့သည်ဆိုသည်ကို၊ ပါဠိတော် ခုဒ္ဒကနိကာယ်ရှိ ဇာတ်တော်စာအုပ်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၄၀၅ ဖြစ်သော ဗကဗြဟ္မာဇာတ်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ဗကသည် ယခင်ဘဝများတွင် ဝေဟပ္ဖလဘုံမှတစ်ဆင့် သုဘကိဏှဘုံနှင့် အာဘဿရဘုံများသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ရှည်ကြာစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော သမာဓိ၏ အသီးအနှံကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ သိမ်မွေ့သော အခြေအနေများတွင် အလွန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရာ ဘုံတစ်ခုမှ အခြားဘုံသို့ ကူးပြောင်းခဲ့ကြောင်း အမှတ်ရခြင်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ ကြာရှည်စွာ ကျင့်သားရခဲ့သော တည်ငြိမ်သည့် စိတ်ဓာတ်သည် မလှုပ်ခတ်နိုင်သော ယုံကြည်ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ယခုဗိမာန်သည် အဆင့်များစွာထဲမှ တစ်ဆင့်မျှ မဟုတ်ဘဲ၊ ကြီးထွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတို့ကို ကျော်လွန်သော နောက်ဆုံးနှင့် မပြုလုပ်ရသော နေရာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

ဗက၏ စိတ်ကို သိတော်မူသဖြင့် မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်မှ ပျောက်ကွယ်၍ ဗြဟ္မာ့ပြည်တွင် ထင်ရှားတော်မူသည်။ ကျမ်းဂန်အရ ထိုသို့ ကူးသွားခြင်းမှာ အားကောင်းသော လူတစ်ယောက်က မိမိလက်ကို ကိုင်းညွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆန့်ထုတ်ခြင်းကဲ့သို့ လွယ်ကူသည်ဟု ဆိုသည်။ ဗကသည် ယဉ်ကျေးသော ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် ကြိုဆိုပြီး မိမိ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ထပ်ဆိုသည်။ သူ၏ ဘုံသည် နိစ္စ ဖြစ်ပြီး ထိုဘုံအပြင်ဘက်တွင် ကယ်တင်မှု မရှိဟု ဆိုသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ယုတ္တိဖြင့်သာ ဤအချက်ကို ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော်မူဘဲ၊ ဗကမငြင်းနိုင်သော အချက်ကို ပြသရန် ရွေးချယ်တော်မူသည်။ ထိုအချက်မှာ ဗက၏ မေ့လျော့နေသော ကိုယ်ပိုင်အတိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

မြတ်စွာဘုရား မေးမြန်းသော်လည်း ဗကသည် နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အယူကို ယူဆသူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း ဖြေဆိုခဲ့သည်။ ထိန်းသိမ်းထားသော ဂါထာတွင် ဖော်ပြသည်အတိုင်း၊ ဖြောင့်မတ်ပြီး ကြီးမြတ်သော အခြားခုနစ်ဆယ့်နှစ်ဦးသည် မွေးဖွားခြင်းနှင့် အိုမင်းခြင်းကို ကျော်လွန်သည်ဟူသော ထိုယုံကြည်ချက်ကို တူညီစွာ ထားရှိကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ တူညီသော အတွေးရှိသော ဗြဟ္မာအုပ်စုကြီးအပေါ် ယုံကြည်စွာ အခေါ်အဝေါ် ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ပိုင် မှားယွင်းမှု မဟုတ်ဘဲ ဝါဒတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ယခု ထိုဝါဒကို ဖြေရှင်းရန် ရှိနေတော်မူသည်။

ဗက၏ အယူကို ဖြေရှင်းရာတွင် မြတ်စွာဘုရားသည် သူ၏ဘဝလည်း အခြေအနေအလိုက်ဖြစ်ပြီး မမြဲကြောင်း ရိုးရိုးပြောကြားခြင်းသာ မပြုတော်ပေ။ ဗကကိုယ်တိုင် မှတ်မိခြင်း မရှိသော ယခင်ကာလတစ်ခုကို အမှတ်ရစေတော်မူသည်။ ထိုကာလတွင် ဗကသည် လူ့ဘဝ တပသီအဖြစ် နေခဲ့သည်ဟု မြတ်စွာဘုရား မိန့်တော်မူသည်။ ဤနည်းဖြင့် မြတ်စွာဘုရားသည် ဗက မှတ်မိသော ဘုံများထက်ပင် ပို၍ နောက်သို့ ပြန်ကြည့်တော်မူပြီး၊ ဗက လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့သော ဘဝထိ ရောက်တော်မူသည်။

ထိုယခင်ကာလတွင် ဗကသည် ကျော်ကြားသော တပသီတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ကေသဝဟု အမည်ရကာ ကြီးမြတ်သော ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် ဆရာတော်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုကာလတွင် မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တော်တိုင်သည်လည်း ကေသဝ၏ အမှုထမ်းအဖြစ် နေခဲ့တော်မူသည်။ ကပ္ပဟု အမည်ရသော လူပျိုတစ်ဦးသည် ထိုတပသီကို ဝန်ဆောင်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်တော်များကို ကောင်းစွာ သိခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ယခု ကပ္ပအဖြစ်ဖြင့်၊ စိမ်းလမ်းသားတစ်ယောက်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ကေသဝ၏ ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ပြောကြားတော်မူသည်။

မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုကာလမှ ကရုဏာကိစ္စသုံးခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမတွင် ကေသဝသည် ရှေးကာလက လူတစ်ဦးကို ရေပေးခဲ့ဖူးသည်၊ “ရေငတ်ခြင်းနှင့် ခြောက်သွေ့သော ပူလောင်မှုကြောင့် လဲကျရန် အသင့်ဖြစ်နေသော” ထိုလူသည် ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် အခြားအကူအညီ မရှိသော ခြောက်သွေ့သည့် လမ်းတွင် ပြိုလဲခြင်းမှ ကယ်တင်ခံရသည်။ ၎င်းသည် နိုင်ငံတစ်ခုနှင့် တိုင်းတာလျှင် သေးငယ်သော ကရုဏာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် သီးခြားကာလနှင့် သီးခြားနေရာတစ်ခုတွင် ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဘဝ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြောင်း အထောက်အထားပင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် ဧနီမြစ်ကမ်းပါး၌ ကေသဝသည် ဖမ်းဆီးခံထားရသော လူများနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ သူတို့ကို ကြိုးချည်ထားပြီး ရွေးနုတ်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိချေ။ ကေသဝသည် သူတို့ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းကို ချီးမွမ်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ အမှန်တရားတစ်ခုအဖြစ် ဗကအား ပြန်ပြောပြတော်မူသည်။ ဤကိစ္စသည် နေရာနှင့် မြစ်တစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်နေသော ကုသိုလ်ဖြစ်သည်။ မြစ်မရှိဖူး၊ အကျဉ်းသားမရှိဖူးသော အချိန်အတိုင်းအတာမရှိ၊ မဖန်ဆင်းရသေးသော ထိုဘုံတွင် ဤကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကို ပြုလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တတိယအနေဖြင့် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပါး၌ ကေသဝသည် လှေသမားတစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ထိုသူ၏ လှေကို သားကောင်ကို ဆာလောင်သော နဂါးတစ်ကောင်က ဖမ်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။ ကေသဝသည် ဗြဟ္မာ၏ စွမ်းအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ရဲရင့်ခြင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် ထိုသူကို သေခြင်းမှ ပြန်ဆွဲယူခဲ့သည်။ ရေပေးခြင်း၊ အကျဉ်းသားများ လွတ်မြောက်စေခြင်း၊ လှေသမားကို ကယ်တင်ခြင်းဟူသော ကိစ္စသုံးခုစလုံးသည် မြတ်စွာဘုရားက ဗက၏ရှေ့တွင် ကိုင်ထားသော ကြိုးတစ်ချောင်းစီ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုသုံးခုပေါင်းလိုက်သောအခါ၊ ဗက ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး မေ့လျော့သွားသော ဘဝ၏ အထည်ကို ပြသခဲ့သည်။

ကရုဏာကိစ္စသုံးခုကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤဇာတ်လမ်းကို နိဂုံးချုပ်သော စကားများ မိန့်တော်မူသည်။ ဗြဟ္မာ ဗကသည် တစ်ချိန်က တပသီ ကေသဝ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုဘဝ၌ သူ့ကို ဝန်ဆောင်ပြီး သူ၏ ကောင်းမှုကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သော တပည့် ကပ္ပမှာ မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သင်ခန်းစာမှာ ရှင်းလင်းလှပါသည်။ ဗြဟ္မာ့ပြည်တွင် ဗက၏ မြင့်မြတ်သော အခြေအနေသည် ရှေးကာလက မြစ်ကမ်းပါးတွင် လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကုသိုလ်များ၏ မှည့်ရင့်သော အသီးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေသည် ဗကစိတ်ကူးထားသည့် အမြဲတည်ရှိပြီး မဖန်ဆင်းရသေးသော အခြေခံ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းသည် အကျိုးဖြစ်ပြီး၊ အကြောင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော အရာသည် ပျက်စီးနိုင်သည်။

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ဗကသည် မိမိ မေ့လျော့ခဲ့သော သမိုင်း၏ အမှန်တရားကို သိမြင်လာသည်။ သူကာကွယ်ခဲ့သော အယူကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤစကားဝိုင်းကို နားထောင်ခဲ့သော ဗြဟ္မာ ဆယ်ထောင်ရာ အခြားသူများလည်း တူညီသော မှားယွင်းသည့် အမှန်တရားမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတွင် ဖော်ပြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် မိမိတို့ ဘုံကို မေးခွန်းထုတ်၍မရဟု ယုံကြည်ခဲ့သော ဗြဟ္မာအများအပြားအတွက် ခိုလှုံရာ ဖြစ်တော်မူသည်။

ဗကဗြဟ္မာဇာတ်သည် နတ်ဘုံများနှင့် ကမ္ဘာကြီးများစွာ၏ ချမ်းသာမှု တည်ရှိကြောင်းကို နားထောင်သူများ သံသယဝင်ရန် မတောင်းဆိုပေ။ အမြင့်ဆုံးနှင့် ရှည်ကြာသော အခြေအနေပင်လျှင် ယခင်အကြောင်းတရားများ၏ အသီးအနှံ ဖြစ်ဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုရန် တောင်းဆိုသည်။ အကြောင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သောကြောင့် ၎င်းသည် ပြောင်းလဲမှုအောက်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မြင့်သော အဆင့်အတန်းအပေါ် မာနသည်—ဗြဟ္မာ့ဘုံဖြစ်စေ၊ လူတစ်ဦး၏ ရှည်ကြာသော အောင်မြင်မှုဖြစ်စေ—ဗကကို ဖုံးလွှမ်းခဲ့သော ထိုမေ့လျော့မှုပေါ်တွင် အခြေခံနေသည်။ ထိုမေ့လျော့မှုမှာ ထိုအဆင့်အတန်း မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်ကို မှတ်မိခြင်း ပျောက်ဆုံးခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့်အတူ ထိုအဆင့်အတန်း ဘယ်တော့မှ မပြီးဆုံးနိုင်ဟူသော ထင်မြင်ချက် ပါလာသည်။ ဇာတ်တော်က ပေးသော ဖြေရှင်းနည်းမှာ ငြင်းခုံခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မှတ်မိခြင်းကို ပြန်လည်ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ရပ်တည်နေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရာတိုင်းသည် တစ်ချိန်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြောင်း၊ ထို့နောက် မိမိ၏အချိန်အတိုင်း နောက်လာမည့်အရာအတွက် နေရာပေးရမည် ဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ မှတ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။