ဘိက္ခာပရမ္ပရဇာတ်

သဒ္ဓါရှိသော လယ်ရှင်တစ်ဦးသည် တရားရတနာ ဖြစ်သော တရား (ဓမ္မ) ကို အဘယ်သို့ ပူဇော်ရမည်ကို သိလိုသဖြင့် တစ်ကြိမ် ဘုရားရှင်ထံ လာရောက်ခဲ့သည်။ ဓမ္မတွင် တိုက်ရိုက် အလှူ လက်ခံနိုင်သော ရုပ်ခန္ဓာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်က သူ့အား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ တရားကို ပူဇော်လိုလျှင် တရားဘဏ္ဍာစောင့် ဖြစ်သော အာနန္ဒာကို ပူဇော်ရမည်ဟု ဖြစ်သည်။ အာနန္ဒာသည် ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သော ရဟန်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဇာတ်တော် အမှတ် 496 ဖြစ်သော ဘိက္ခာပရမ္ပရဇာတ်၏ နိဒါန်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုက်တန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှ နောက်ထိုက်တန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးထံသို့ ဆက်လက်ကူးပြောင်းသွားသော လှူဒါန်းချက်၏ ဇာတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်၏ အကြံပေးချက်ကို စိတ်တွင် ထားလျက်၊ လယ်ရှင်သည် ကြီးကျယ်သော ဆွမ်းနှင့် လှပသော အဝတ်များကို ပြင်ဆင်ကာ ကြီးကျယ်သော အခမ်းအနားဖြင့် အာနန္ဒာထံ ပူဇော်ခဲ့သည်။ သို့သော် အာနန္ဒာသည် ထိုမျှ ပြည့်ဝသော အလှူကို ကိုယ်တိုင် ထိန်းသိမ်းရန် မထိုက်တန်ဟု ယူဆပြီး၊ ပိုမိုထိုက်တန်သည်ဟု မှတ်ယူသော သာရိပုတ္တထံ အလှူတစ်ခုလုံးကို လှူဒါန်းလိုက်သည်။ သာရိပုတ္တကလည်း မိမိကိုယ်ကို မထိုက်တန်ဟု ယူဆ၍ အလှူကို ဘုရားရှင်ထံ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ ဘုရားရှင်သာလျှင် ထပ်မံ မလွှဲပြောင်းဘဲ လက်ခံတော်မူခဲ့သည်။ ဤလွှဲပြောင်းမှု ဆက်တိုက် ဖြစ်ပျက်ပုံကို မြင်တွေ့ခဲ့သော ရဟန်းတော်များသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုရှည်သော လမ်းကြောင်းဖြင့် ဖြစ်သော်လည်း အလှူသည် နောက်ဆုံးတွင် နေရာတကျ ရောက်ရှိခဲ့ကြောင်း အံ့ဩကြသည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်က ဤကဲ့သို့ ဒါန ဆက်ဆင့်ခြင်းသည် အသစ်အဆန်း မဟုတ်ကြောင်း မိန့်ကြားတော်မူသည်။

ရှေးအခါက ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီတွင် နိုင်ငံ စိုးစံစဉ် ဆင်တူသော ဆွမ်းလှူ ဆက်ဆင့်ခြင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြောင်း ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူပြီး၊ ဖြစ်ခဲ့သည့် ဇာတ်ကြောင်းကို ရဟန်းတော်များအား ဟောကြားတော်မူသည်။

မင်းကြီး ဗြဟ္မဒတ်သည် မင်းဝတ်ဆယ်ပါး (ဒသရာဇဓမ္မ) ကို အလွန်ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းလျက် တရားမျှတစွာ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်သဖြင့် သူ၏ တရားရုံး၌ အမှုတစ်ခုမျှ မရှိတော့ချေ။ မတရားမှု ကိစ္စတစ်ခုမျှ သူ့ထံ ရောက်မလာဘဲ၊ မည်သူမျှ တိုင်ကြားချက် မရှိခဲ့ပေ။ ဤအခြေအနေကို သက်သာရာရစွာ မခံစားဘဲ မင်းကြီးသည် စိတ်မအေးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ တရားဖြင့် အုပ်ချုပ်သည့် ကျော်ကြားမှုသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်သလော၊ သို့မဟုတ် လူတို့သည် မင်းကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဝေဖန်ခြင်း မပြုကြသလော ဟု သိလိုခဲ့သည်။ သူသည် တော်ဝင်ရာထူးရှိသူများနှင့် နန်းတော်အနီး နေထိုင်သော ပြည်သူများထံ တိုက်ရိုက် မေးမြန်းကာ၊ သူ၌ အပြစ်တစ်ခုခု သိရှိသလားဟု မေးခဲ့သော်လည်း ထိုအပြစ်ကို ဖော်ပြရန် အဘယ်သူမျှ အသင့်မရှိခဲ့ပေ။

မကျေနပ်သေးသဖြင့် မင်းကြီးသည် နန်းတော်မှ ဝေးသော ရိုးရိုးသားသား ပြည်သူတို့ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မသပ်မယပ် ချီးမွမ်းမှုနှင့် မင်းရှေ့ကြောက်ရွံ့မှု နည်းပါးမည်ဟု ယူဆသည်။ နိုင်ငံတော်၏ နေ့စဉ် တာဝန်များကို တော်ဝင်ရာထူးရှိသူများထံ အပ်နှံပြီး၊ ဖုံးကွယ်ထားသော အနေအထားဖြင့် ဗြာဟ္မဏ ပုရောဟိတ်တစ်ဦးသာ လိုက်ပါ၍ ကာသီ နိုင်ငံ၏ ကျေးလက်များကို ရိုးရိုး ခရီးသွားတစ်ဦးအနေဖြင့် ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခရီးသည် နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်ရှိ ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ မင်းကြီးသည် ရွာဝင်ပေါက်အနီး အများသုံး ခန်းမတွင် အနားယူရန် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထိုရွာ၏ ချမ်းသာသော လယ်ရှင်တစ်ဦးသည် ရေချိုးရန် သွားရာလမ်းတွင် ခရီးသည်များကို တွေ့ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အိမ်ထောင်စု၏ အကောင်းဆုံး ဟင်းနှင့် အချိုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော ဆွမ်းပန်းကန်တစ်ခုကို အစေခံများနှင့်အတူ ပြန်လာကာ ပေးလှူခဲ့သည်။

လယ်ရှင်၏ ဆွမ်းလှူ ပြင်ဆင်နေစဉ် အခြားသူ နှစ်ဦးတို့သည် အမှတ်မထင် ထိုခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တစ်ဦးမှာ ဟိမဝန္တာမှ ဈာန်ပညာနှင့် အလွန်အထူးသော ဉာဏ်တော်ရှိသော ရသေ့ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာ နန္ဒာတောင်မှ ဆင်းလာသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်သည်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ကြိုးပမ်းမှုနှင့် ဉာဏ်ပညာဖြင့်သာ ကိုယ်တိုင် သိမြင်ခြင်း (ပစ္စေကဗောဓိ) ကို ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မရင်းနှီးသော ထိုအရှင်များအားလုံးသည် တူညီသော နေရာ၊ တူညီသော အချိန်တွင် စုဝေးနေကြသည်။

လယ်ရှင်သည် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော ဆွမ်းပန်းကန်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော မင်းကြီးအား ပထမဆုံး ရှေ့ဆောင် ခရီးသည်အဖြစ် ရိုသေစွာ ပူဇော်ခဲ့သည်။ မင်းကြီးက ကျေးဇူးတင်စွာ လက်ခံသော်လည်း မစားဘဲ၊ ချက်ချင်း ပန်းကန်တစ်ခုလုံးကို ဗြာဟ္မဏ ပုရောဟိတ်အား ပေးလိုက်သည်။ ပုရောဟိတ်သည် တရားဝတ္တရားကို တစ်သက်တာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သဖြင့်၊ မိမိ ဖုံးကွယ်ထားသော ကိုယ်ပိုင် အခြေအနေထက် ပိုမိုထိုက်တန်သည်ဟု မင်းကြီးက ယူဆခဲ့သည်။

ပုရောဟိတ်သည် ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မိမိ၏ အနေအထားကို ဆင်ခြင်ကာ ၎င်း၏ ဆင်ခြင်ချက်ကို ဂါထာ (ကဗျာ) ဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာနှင့် မိမိရာထူး၏ ကြီးငယ်ရှိသော တာဝန်များအပေါ် ဝတ္တရားများ ရှိခဲ့ကြောင်း၊ ထိုသို့သော ဝန်ထမ်းမှုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆုလာဘ် ထိုက်တန်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ သို့သော် နီးနားတွင် တောအုပ်၌ ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်သော၊ အသက်ကြီးပြီး ဘာသာရေးကျမ်းများကို နက်နက်နဲနဲ ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှိ ရသေ့တစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထိုသူသည် တောအကျင့်အတွက် အိမ်ထောင်ဘဝကို လုံးဝစွန့်ခွာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လောကီရာထူးနှင့် ချည်နှောင်နေသော ပုရောဟိတ်ထက် ထိုသူသည် ဆွမ်းကို ပိုမိုထိုက်တန်သည်ဟု ပုရောဟိတ်က ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ သူသည် ပန်းကန်ကို ရသေ့ထံ သယ်ဆောင်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ထားပေးခဲ့သည်။

ရသေ့သည် တစ်လက်တွင် ဆွမ်းပန်းကန်ကို၊ အခြားတစ်လက်တွင် ရေအိုးကို ကိုင်ထားရင်း၊ အနီးတွင် ထိုင်နေသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို ကြည့်ကာ မိမိ၏ ဆင်ခြင်ချက် ဂါထာကို ဆိုခဲ့သည်။ မိမိသည် ဆွမ်းကို ကိုယ်တိုင် ဟင်းချက်ရဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ငွေကြေး အနည်းငယ် ရှိဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လောကီပစ္စည်းများနှင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ချည်နှောင်ခံနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် ဘာမျှ မရှိဘဲ ထိုကဲ့သို့ ချည်နှောင်မှုများမှ လုံးဝလွတ်မြောက်နေကြောင်း ဆိုသည်။ ပစ္စည်းများနှင့် ချည်နှောင်ခံနေသူနှင့် ထိုအရာများမှ လုံးဝလွတ်မြောက်နေသူ ကြားတွင် အလှူသည် ဘာမျှ မရှိသူအား အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရသေ့သည် ဆွမ်းပန်းကန်ကို ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအား ပူဇော်ခဲ့သည်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါက လက်ခံပြီး၊ အခြားသူတစ်ဦးကိုမျှ မျှဝေရန် မဖိတ်ကြားဘဲ၊ မည်သူ့ထံမှမျှ ခွင့်မတောင်းဘဲ၊ ထိုင်ရာနေရာတွင်ပင် ဆွမ်းကို စားသုံးခဲ့သည်။ ထိုဆက်ဆင့်ကမ်းသော ကွင်းဆက်တွင် ထိုထက် ထိုက်တန်သူ ဆက်လက်ပေးနိုင်စရာ မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လယ်ရှင်သည် ဤအဖြစ်အပျက် အစဉ်အတိုင်း ကြည့်ရှုရင်း အံ့သြတုန်လှုပ်ခဲ့ရာ၊ အဘယ်ကြောင့် ထိုလူတစ်ဦးစီသည် မိမိပြင်ဆင်ထားသော အလှူကို ထိန်းသိမ်းရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် နောက်ဆုံး ခံယူသူတစ်ဦးတည်းသာ ဆက်ဆင့်မပေးဘဲ စားသုံးခဲ့သနည်း ဟု နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ လေးဦးစလုံးထံ တစ်ဦးချင်း သွားရောက်၍ ရိုသေစွာ ဦးချကာ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ပြုခဲ့ကြသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ အဖြေ တစ်ခုစီကို နားထောင်ရာတွင်၊ နောက်ထိုက်တန်သူသည် မိမိထက် ပိုမို ထိုက်တန်သည်ဟု ဖြေဆိုကြသည်ကို ကြားရသောအခါ၊ လယ်ရှင်သည် အမှန်တကယ် ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်ဉာဏ်၏ သင်ခန်းစာကြောင့် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုထိုက်တန်မှုနှင့်ပတ်သက်သော ဂါထာများကို ကိုယ်တိုင် ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုခဲ့ပြီး၊ အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သူအား ပေးသော အလှူသည် မည်သူ့လက်ဖြင့် ပထမဆုံး ကိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ အကန့်အသတ်မရှိသော အကျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းဇာတ်ကြောင်းကို ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတော်များအတွက် ဆက်စပ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြတော်မူသည်။ ရှေးဟောင်းဇာတ်ရှိ လယ်ရှင်သည် ယခုကာလတွင် အာနန္ဒာကို ရိုသေခဲ့သော လယ်ရှင်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ အာနန္ဒာ ကိုယ်တိုင်သည် ထိုရှေးဟောင်းဇာတ်၏ မင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သာရိပုတ္တသည် ပုရောဟိတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်ကလည်း ထိုဝေးသော ဘဝတွင် ဆွမ်းကို ပစ္စေကဗုဒ္ဓါထံ ဆက်ဆင့်ပေးခဲ့သော ဟိမဝန္တာရသေ့ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ဘိက္ခာပရမ္ပရဇာတ်သည် အလှူကို ငြင်းဆန်ခြင်းအကြောင်း ဇာတ်ကြောင်းအဖြစ်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ မည်သည့်နေရာတွင် ဖြစ်စေ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း အကြောင်း ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ရရှိခွင့်ကို ချိုးဖောက်ရသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုတန်ဖိုးကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းကြီး၊ ပုရောဟိတ်၊ ရသေ့တို့သည် မိမိတို့ ရာထူး သို့မဟုတ် စည်းကမ်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေကြသော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကို ကျော်လွန်၍ ထိုက်တန်ဆုံးသူကို ထပ်မံ ရှာဖွေကြသည်။ ထိုအတွက်သာ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ ကိုယ်ပိုင် တောင်းဆိုစရာ မရှိသော တစ်ဦးတည်းသာ လက်ခံခဲ့သည်။ ဇာတ်တော် အမှတ် 496 သည် လယ်ရှင်က နယ်ခြားရွာတွင် မေးခဲ့သော မေးခွန်းအတိုင်း ဖတ်ရှုသူတိုင်းအား မေးနေသည်။ အလှူတစ်ခု သင်၏ လက်ထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ၊ ထိုအလှူကို အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သူ မည်သူဖြစ်သည်ကို သင် မြင်နိုင်ပါသလား။