ဘူရိပဉှဇာတ် - ပညာ၏ အထွတ်အထိပ်ကို ဖြေဆိုတော်မူသော မဟောသဓ

ပါဠိတော်၌ ဇာတ်အမှတ် ၄၅၂ ဖြင့် ဖော်ပြထားသော ဘူရိပဉှဇာတ်သည် ဘုရားလောင်း၏ ဇာတ်တော်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အပြည့်အစုံကို ဇာတ်ဋ္ဌကထာက အခြားနေရာတွင် သီးသန့်ထားရှိသည်။ ၎င်း၏ မူလမှာ မိထိလာပြည် ဝိဒေဟမင်း၏ နန်းတော်တွင် ငယ်ရွယ်သော ပညာရှိ မဟောသဓ၏ နှစ်ပေါင်းများကို ဖော်ပြသည့် ကြီးမားသော မဟာဥမ္မဂ္ဂဇာတ် ဖြစ်သည်။ ဘူရိပဉှာ သို့မဟုတ် မဟာပုစ္ဆာဟု မှတ်မိသော ဤမေးခွန်းသည် ထိုပိုကြီးသော ဇာတ်တော်၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။

မိထိလာပြည် ဝိဒေဟမင်းကြီးသည် နန်းတော်တွင် အကြီးတန်း ပညာရှိ လေးဦးကို ထားရှိခဲ့သည်။ ထိုတို့တွင် သေနကနှင့် ပုက္ကုသ တို့ ပါဝင်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ပညာဉာဏ်နှင့် ရာဇပလ္လင်အား ရှည်ကြာစွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးက လေးစားခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မဟောသဓ ဟု အမည်ရသော ထူးခြားသည့် ငယ်သားအကြောင်း နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရွာသားများ အငြင်းပွားမှုတွင် ပေးခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် အရွယ်အစားထက် များစွာ ကျော်လွန်သော ဉာဏ်အမြင်ကို ပြသခဲ့သော်လည်း သူသည် မင်းကြီး၏ ကိုယ်တိုင် အကြံပေးအဖွဲ့တွင် အပြည့်အဝ ပါဝင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

မင်းကြီးသည် ကိုယ်တိုင် ကြာရှည်စွာ စိတ်ထဲ တွေးခဲ့သော အရာကို ဖြေရှင်းလိုသဖြင့် ပညာရှိများကို ခေါ်ယူပြီး မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကို ချပြခဲ့သည်။ ဥစ္စာ၊ မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်နှင့် လောကီ လက်တတ်ပညာ တို့အနက် မည်သည်က လူ့ဘဝကို အမှန်တကယ် အုပ်ချုပ်သနည်း၊ အခြားနှစ်ခုထက် မြင့်မားပြီး လူ၏ ကံကြမ္မာကို အမှန်ဆုံး လမ်းပြနိုင်သည်မှာ မည်သည်နည်း ဟု မေးခဲ့သည်။

သေနကနှင့် ၎င်း၏ ပညာရှိ အဖော်များက အလှည့်ကျ ဖြေဆိုကြပြီး ဥစ္စာ၊ မျိုးနွယ်၊ လက်တတ်ပညာ တို့ထဲမှ ၎င်းတို့ အကြီးဆုံးဟု ယူဆသည့် တစ်ခုကို ထောက်ခံ အငြင်းပွားကြသည်။ နန်းတွင်း၌ မိမိ အမြင်ကို လက်ခံခံရမှုကို ကြာမြင့်စွာ ရင်းနှီးခဲ့သော ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြောဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပညာရှိတစ်ဦးစီ ပြီးဆုံးတိုင်း မင်းကြီးသည် ယုံကြည်ရသော အဖြေနှင့် ပိုမနီးကပ်ခဲ့ဘဲ၊ တင်ပြသော အကြောင်းပြချက်တိုင်းသည် မေးခွန်းကို ဖြေရန်ထက် ပြောသူ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းကို ထောက်ပံ့နေသည်ဟု ထင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ငယ်သား မဟောသဓ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များအကြောင်း ကြားသိခဲ့သော အရာကို သတိရပြီး၊ ဝိဒေဟမင်းကြီးက သူ့ကို ခေါ်ယူကာ တူညီသော မေးခွန်းကို သူ့ရှေ့တွင် ထားခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော အကြံပေး လေးဦး မအောင်မြင်သည့်နေရာတွင် ကလေးတစ်ဦး အောင်မြင်နိုင်မလား ဟု မင်းကြီး စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။

မဟောသဓက ဥစ္စာ၊ မျိုးနွယ်နှင့် လောကီ လက်တတ်ပညာ တို့သည် ၎င်းတို့ကို အသုံးချသော ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်တွင် လုံးဝမူတည်ကြောင်း၊ ပညာဖြင့် လမ်းမပြလျှင် တစ်ခုစီသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်သူကိုယ်တိုင်အပေါ် ဆန့်ကျင်လာမည် ဖြစ်ကြောင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။ ပညာမပါဘဲ သုံးစွဲသော ဥစ္စာသည် ဆုံးရှုံးသွားသည် သို့မဟုတ် မှားယွင်းစွာ အသုံးပြုခံရသည်။ ပညာမရှိသော မျိုးနွယ်သည် အချည်းနှီးသော ရိုသေမှုကိုသာ ပေးနိုင်သည်။ ပညာမရှိသော လက်တတ်ပညာသည် ၎င်း၏ပိုင်ရှင်၏ ရည်ရွယ်ချက်အစား ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ၎င်းကို ပြောင်းလဲနိုင်လောက်အောင် ဉာဏ်ကောင်းသူအတွက် ဝန်ဆောင်ပေးသည်။ ပညာတစ်ခုတည်းသာ၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခြား သုံးခုအနက် မည်သည်က ယုံကြည်ထိုက်သည်ကို လူက ခွဲခြားနိုင်စေသည်ဟု သူက ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာသည် ၎င်းတို့အားလုံးအပေါ် ရပ်တည်သည်။ ပြိုင်ဘက်တစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ အခြား သုံးခုကို မှန်ကန်စွာ တိုင်းတာနိုင်သည့် စံအဖြစ် ဖြစ်သည်။

ဝိဒေဟမင်းကြီးသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် အကြီးတန်း အကြံပေးများ မပေးနိုင်သော ရှင်းလင်းမှုကို ငယ်သား၏ အဖြေတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ မိထိလာ နန်းတော်တွင် မဟောသဓ၏ အဆင့်အတန်း တက်လာသည်။ ၎င်းသည် ငယ်သား၏ ရိုးရှင်းသော ပညာနှင့် မင်းကြီး၏ အကြီးတန်း ပညာရှိများ၏ ကျွမ်းကျင်သော ဉာဏ်ကောင်းမှုတို့အကြား ရှည်လျားသော ပြိုင်ဆိုင်မှု၏ ပထမဆုံး အခိုက်အတန့် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပထမဦးဆုံး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဖြေဆိုခဲ့သော သေနကနှင့် ပုက္ကုသ တို့သည် ငယ်သား ပြောဆိုပြီးနောက် ထပ်မပြောကြတော့ပါ။ ထို့ပြင် နန်းတော်သည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အဖြေ၏ တိကျသော စကားများ မေ့လျော့သွားပြီးနောက်ပင် ထိုအပြန်အလှန်ကို ကြာမြင့်စွာ မှတ်မိနေခဲ့သည်။

ဇာတ်ဋ္ဌကထာက ဤဇာတ်တွင် ဘုရားလောင်းကို မဟောသဓအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် မဟာဥမ္မဂ္ဂဇာတ်ကို ဖြည့်စွက်ထားသော မိထိလာ နန်းတော်ရှိ အလွန်ရှည်လျားသော စမ်းသပ်မှုများ၏ ပုဂ္ဂိုလ်တူ ဖြစ်ပြီး၊ ဤမေးခွန်းသည် ထိုဇာတ်တွင် ကနဦးအပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်တော်၏ ဆုံးမချက်သည် ဥစ္စာ၊ မျိုးနွယ် သို့မဟုတ် လက်တတ်ပညာကို ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဇာတ်ဋ္ဌကထာ၏ အခြားနေရာများတွင် ၎င်းတို့ကို အမှန်တကယ် ကောင်းသည့် အရာများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ၎င်းမှာ သုံးခုစလုံး ကိုယ်ဘာသာ အုပ်ချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း၊ ပညာ မပါဘဲ ဥစ္စာ၊ အဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် ဉာဏ်ကောင်းမှု ရှိသူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ တည်ကြည်စွာ မရရှိသေးကြောင်း သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။ မဟောသဓ မတိုင်မီ ဖြေဆိုခဲ့သော ပညာရှိများသည် ဥစ္စာ၊ မျိုးနွယ်၊ လက်တတ်ပညာ အရေးကြီးသည်ဟု မှားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူတို့သည် ကိရိယာတစ်ခုကို ၎င်းကို ကိုင်ရမည့် လက်နှင့် ရောထွေးခဲ့သည်။ ထိုခွဲခြားချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ပြီး အမည်ပေးနိုင်သူမှာ အကြီးအကဲများ မဟုတ်ဘဲ ငယ်သားဖြစ်သည်။