စန္ဒကိန်နရာဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ကပိလဝတ်အနီး သစ်ဆိုင်ပင် တောအုပ်တွင် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ခုဒ္ဒကနိကာယ၏ ပကိဏ္ဏက နိပါတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၄၈၅ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်သည် ရာဟုလ၏ မိခင်၊ ကိုယ်တော်၏ ရှေးမယားဖြစ်သူ အကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော် ရဟန်းဝတ်ယူပြီးနောက်တွင်ပင် နန်းတော်၌ သစ္စာရှိစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ အနုရုဒ္ဓမင်း၏ အိမ်တော်သည် ထိုမိန်းမ၏ ကိုးကွယ်မှုကို မှတ်ချက်ပြုခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင်ကို ပုံတူပြုရန် ရိုးရှင်းသော အဝါရောင် သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ခဲ့ပြီး၊ ဆင်ယင်ထားသော အဆင်အယောင်များကို ဖယ်ထားခဲ့သည်။ အခြားမင်းများက လက်ထပ်ရန် ပို့သော လက်ဆောင်များအားလုံးကိုလည်း ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ထိုသစ္စာရှိမှုသည် ဤဘဝတစ်ခုတည်းတွင်သာ မဟုတ်ကြောင်း၊ အတိတ်ဘဝ တိရစ္ဆာန်အဖြစ် ဖွားမြင်စဉ်ကပင် တူညီသော မပြတ်သော ကိုးကွယ်မှု ထင်ရှားခဲ့ကြောင်း ပရိသတ်အား မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် အောက်ပါ ဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီကို မင်းတစ်ပါး အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ဟိမဝန္တာတောင်ထဲရှိ လမင်းတောင် ဟု ခေါ်သော စန္ဒပဗ္ဗတတွင် နေထိုင်သော လူနှင့် ငှက်ကြား ဝိညာဉ်သတ္တဝါ ကိန္နရများအကြား ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အမည်မှာ စန္ဒ ဖြစ်ပြီး၊ သစ္စာရှိသော မယားမှာ စန္ဒာ ဖြစ်သည်။ ကိန္နရများသည် နေ့စဉ် အမြိုက်ရည်နှင့် ပန်းပွင့်များဖြင့် အသက်ရှင်ကြပြီး၊ တောပန်းများဖြင့် လုပ်ထားသော ပန်းခွေများကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။ စန္ဒနသစ်ဖြင့် ထွင်းထားသော ဗီဏာ တေးသံဖြင့် သီဆိုကြသည်။ ၎င်းတို့၏ လက်ထပ်ပွဲများသည် ဘုံသုံးပါးတွင် ပြတ်ပြတ်သား သစ္စာရှိမှုအတွက် ကျော်ကြားခဲ့သည်။

မိုးရာသီ ကုန်ဆုံးပြီး ဆောင်းဦးရောက်လာ၍ တောင်ရေများ ကြည်လင်လာသောအခါ၊ စန္ဒနှင့် စန္ဒာတို့သည် မြင့်သော ဂူများမှ ပန်းပွင့်နေသော စမ်ပါပန်းပင်များ ရှိသော ချောင်းတစ်ခုဆီ ဆင်းလာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် စန္ဒသည် မယားကို တောသီးပန်းများဖြင့် ပန်းခွေ ပေးပြီး ၎င်း၏ တေးကိရိယာကို ကိုင်ကာ နူးညံ့သော သီချင်းကို စတင်ဆိုသည်။ စန္ဒာက ရေနားရှိ ဖြူသော သဲပြင်ပေါ်တွင် ကခုန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဗာရာဏသီဘုရင်သည် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်မှုကို ဝန်ကြီးများထံ အပ်ထားပြီး ဟိမဝန္တာတောအုပ်နက်ထဲသို့ တစ်ဦးတည်း အမဲလိုက်ရန် ရောက်နေခဲ့သည်။ တေးသံ၏ လူ့ပြည်ထက် ကျော်လွန်သော ချိုမြိန်မှုက ဆွဲဆောင်သဖြင့်၊ ဘုရင်သည် ပန်းပင်များအကြား တိတ်တဆိတ် ကပ်ရပ်ကာ သစ်ဝါးများကို ဖယ်ကြည့်သည်။ စန္ဒာ၏ ထင်ရှားသော အလှကို မြင်သောအခါ တပ်မက်မှုအထိ ရောက်ကာ၊ ခင်ပွန်းကို သတ်ပြီး ထိုမိန်းမကို မိဖုရားအဖြစ် နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ ဘုရင်သည် အဆိပ်ပြင်းသော သံမြားကို နှီးဆွဲ၍ လေးတံကို ဆွဲပြီး စန္ဒ၏ ရင်ဘတ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အော်ဟစ်ရင်း ဘုရားလောင်းသည် သွေးပေါက်များ ချော်ကျကာ မြစ်ကမ်းပါးသို့ လဲကျသည်။ သတိမေ့မသွားမီ ဂါထာ အနည်းငယ်ဖြင့် ငိုကြွေးသံ ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ပိုင် သေခြင်းကို မဟုတ်ဘဲ၊ တောထဲတွင် အကာအကွယ်မဲ့ ကျန်ခဲ့သော စန္ဒာ၏ ယခု ရင်ဆိုင်နေရသော အန္တရာယ်ကိုသာ စိုးရိမ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအော်သံကို ကြားသော စန္ဒာသည် ခင်ပွန်းဘေးသို့ ပြေးလာသည်။ ဘုရင်သည် ဝှက်ရာမှ ထွက်လာပြီး ဗာရာဏသီ၏ အုပ်စိုးသူ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာကာ၊ လိုက်ခဲ့လျှင် နန်းတော်နှင့် မင်းမြတ်ရာထူး ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ စန္ဒာသည် နီးရာ တောင်ကုန်းသို့ တက်ကာ ဂါထာအများအပြားဖြင့် ဘုရင်ကို ကဲ့ရဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ မိခင်နှင့် မိဖုရားအပေါ် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်စေရန် ဆုတောင်းသည်။ မည်သည့်အခါမျှ သူ့နှင့် ပိုင်ဆိုင်ခံရမည်ထက် ကိုယ်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ယူလိုက်မည်ဟု ဆိုသည်။ ရှက်ရွံ့သွားသော ဘုရင်သည် တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်ဆုတ်ပြီး ဗာရာဏသီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

စန္ဒာသည် ခင်ပွန်းထံ ပြန်လာပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းကို ဒူးပေါ်တင်ကာ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည် အေးစက်ပြီး လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိသည်။ လက်အုပ်ချီကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ် ငိုကြွေးသည်။ ထို့နောက် တည်ကြည်သော သစ္စာကိရိယာ (သစ္စကိရိယာ) ကို ပြုလုပ်သည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်တိုင် ဘဝတစ်လျှောက် စန္ဒမှတစ်ပါး မည်သည့် သတ္တဝါအပေါ်မဆို ညစ်ညမ်းသော စိတ်မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမှန်တရားကို ခေါ်ယူပြီး အဆိပ်ကို နှင်ထုတ်ကာ သူ့ကို ပြန်လည် အသက်ရှင်စေရန် တောင်းဆိုသည်။

သူမ၏ ကြေညာချက် စွမ်းအားကြောင့် နတ်မင်း သိကြားသည် တာဝတိံသာ နတ်ပြည်ရှိ ၎င်း၏ ထိုင်ခုံ ပူလာသည်ကို ခံစားရသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး သူမ၏ မတုန်လှုပ်သော ကိုးကွယ်မှုကို မြင်သောအခါ၊ သိကြားသည် ဗြာဟ္မဏ ပုံသဏ္ဍာန် ဆောင်ကာ မြစ်ကမ်းသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ရေအိုးမှ ရေယူ၍ ဘုရားလောင်း၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ဖြန်းပေးသည်။ ချက်ချင်းပင် အဆိပ် ထွက်သွားပြီး ဒဏ်ရာ ပြည့်သွား၍ စန္ဒသည် ပြည့်ဝစွာ အသက်ပြန်ရှင်လာသည်။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က စုဝေးနေသော ဘိက္ခုများအတွက် ပါဝင်သူများကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုဘဝ၌ ဗာရာဏသီဘုရင်သည် အနုရုဒ္ဓ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိန္နရ မယား စန္ဒာသည် ရာဟုလ၏ မိခင်၊ ကိုယ်တော်၏ ရှေးမယား ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင်ပင် နန်းတော်၌ သစ္စာရှိစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သစ္စာရှိသော ကိုးကွယ်မှုဖြင့် ကျန်းမာလာသော ကိန္နရ စန္ဒမှာ ဘုရားလောင်း ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

စန္ဒကိန္နရဇာတ်သည် သစ္စကိရိယာ၏ တန်ခိုးကို ဖော်ပြသော ကျမ်းဂန်ဆိုင်ရာ သင်ကြားချက် တစ်ခုအဖြစ် တည်တံ့ခဲ့သည်။ သာမန် ဆေးဝါးများ ကုသမှု မအောင်မြင်သည့်နေရာတွင်ပင် အမှန်တကယ် မပျက်မပြယ် ကျင့်ကြံထားသော ကုသိုလ်အပေါ် အခြေခံသော ကြေညာချက်သည် ဖြစ်ရပ်များ၏ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့အပြင် ခြိမ်းခြောက်မှုသို့မဟုတ် စိတ်ဆွဲဆောင်မှု နှစ်မျိုးလုံး၏ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ တည်ကြည်သော သီလ (ဇနီးမောင်နှံ သစ္စာ) ကို ဖော်ပြသည့် ဇာတ်များထဲတွင် ထင်ရှားသည်။ စန္ဒာသည် ဘုရင်၏ ဥစ္စာနှင့် ဂုဏ်ဝိသေသကို ငြင်းဆိုသကဲ့သို့ ခင်ပွန်း သေဆုံးပြီဟု ထင်ရသောအခါ စိတ်ပျက်ခြင်းကိုလည်း ငြင်းဆိုသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်ကို ရာဟုလ၏ မိခင်တွင် ယခုထိ ထင်ရှားနေသော ထိုကိုးကွယ်မှုအရည်အချင်းကို ဂုဏ်ပြုရန် အထူးပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ ဇေတဝန်နှင့် ကပိလဝတ် အသိုက်အဝန်းများအား ခိုင်ခံ့သော သစ္စာသည် တစ်ဘဝတည်းရှိသော ကုသိုလ် မဟုတ်ဘဲ၊ ဘဝအများအပြားကို ပြတ်ပြတ်မပါဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားသော အစဉ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။