ဥဒယဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်းဘဝကို ငြီးငွေ့ပြီး ကာမဂုဏ်ကို တမ်းတနေသော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ရဟန်း၏ မကျေနပ်မှုကို သိတော်မူသောအခါ ရှေးကာလက ပညာရှိမင်းများသည် တပ်မက်မှုကို ဤထက် ပို၍ ပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ခဲ့ကြကြောင်း ညီအစ်ကိုတို့အား သတိပေးတော်မူပြီး ထိန်းချုပ်မှုသည် မည်သို့ ရှိသည်ကို ပြသရန် ဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။ ဤဇာတ်ကို ပါဠိတော် ဇာတ်ကျမ်းတွင် ဥဒယဇာတ်၊ အမှတ် ၄၅၈ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ရှေးအခါ ကာသီပြည်ဘုရင်သည် သုရုန္ဓမြို့တွင် သားသမီး မရှိဘဲ နန်းစံနေခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ဘုရင်မကြီးက သားတစ်ယောက်ကို ဖွားမြင်ပြီး၊ မွေးဖွားချိန်တွင် နှလုံးသားများစွာ ဝမ်းမြောက်ခဲ့သဖြင့် ဥဒယဘဒ္ဒ ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ မကြာမီ မင်း၏ အခြားမိဖုရားတစ်ပါးက သမီးတစ်ယောက်ကို ဖွားမြင်ပြီး အမျိုးသမီးပုံစံဖြင့် ဥဒယဘဒ္ဒါ ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ ကလေးနှစ်ဦးစလုံးသည် ရေတွက်မရနိုင်သော ရှေးဘဝများအတွင်း စိတ်သန့်ရှင်းခဲ့ပြီး ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကာမဆန္ဒကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရင်က သားတော်ကို ပလ္လင်ရယူ၍ လက်ထပ်ရန် တိုက်တွန်းသောအခါ မင်းသားက အခြေအနေတစ်ခု သတ်မှတ်သည်။ သူ မှာယူထားသော ရွှေရုပ်ပွား အမျိုးသမီးနှင့် အညီအမျှ ရှိသော အမျိုးသမီးနှင့်သာ လက်ထပ်မည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုရုပ်ပွားနှင့် ညီမျှသူကို ပြည်တစ်ခွင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မတွေ့ရပေ။ ထို့နောက် ဘုရင်က မိမိ၏ သမီးကို တင်ပြမှသာ ထိုသမီး၏ အလှသည် ရွှေရုပ်ပွားကို ကျော်လွန်ခဲ့သည်။

မင်းသား ဥဒယဘဒ္ဒနှင့် မင်းသမီး ဥဒယဘဒ္ဒါတို့သည် မိဘတို့၏ ဆန္ဒအတိုင်း လက်ထပ်ခဲ့ကြသော်လည်း ရှေးကတည်းက ရှိခဲ့သော သန့်စင်မှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။ အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် အတူနေခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ဦးကို တစ်ဦး တပ်မက်သော အကြည့်ဖြင့် ဘယ်တော့မှ မကြည့်ခဲ့ကြပေ။ လက်ထပ်ပြီးနောက်ပင် ၎င်းတို့၏ အာရုံများကို အရင်ကကဲ့သို့ လုံးဝ ထိန်းချုပ်ခဲ့ကြသည်။

အဘိုးကြီးဘုရင် ကွယ်လွန်သောအခါ ဥဒယဘဒ္ဒက ပလ္လင်ကို ရယူခဲ့ပြီး ဥဒယဘဒ္ဒါက ဘုရင်မအဖြစ် ဘေးချင်းကပ်၍ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်ရင်း လင်မယားပြုခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သော ကတိကို မပျက်ခဲ့ကြပေ။ ထိုသို့ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ အတူ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။

တစ်ညတွင် ဘုရင်နှင့် ဘုရင်မတို့ အတူထိုင်ရင်း ဤဘဝ၏ နောက်ဘက်တွင် အဘယ်အရာ ရှိနိုင်သည်ကို ပြောဆိုကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးအနက် မည်သူ ပထမဆုံး သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ဘဝတွင် ဘယ်လိုရောက်ရှိသွားသည်ကို အခြားသူအား ပြန်လာပြောပြရန် ဖြစ်နိုင်လျှင် ပြန်လာမည်ဟု အချင်းချင်း သဘောတူကြသည်။

ထိုကတိပြုပြီး မကြာမီ ဥဒယဘဒ္ဒ ကွယ်လွန်သွားသည်။ သူ၏ တစ်သက်တာတစ်လျှောက် ထိန်းသိမ်းခဲ့သော သန့်စင်မှုကြောင့် တာဝတိံသာနတ်ပြည်တွင် နတ်ဘုရင် သိကြားအဖြစ် ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖွားမြင်လာသည်။ ထိုနတ်ပြည်၏ တွက်ချက်ပုံအရ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် သူသည် ရှေးဘဝကို လုံးဝ မမှတ်မိခဲ့ပေ၊ ထိုနတ်ပြည်တွင် ဖွားမြင်သော သတ္တဝါများ၏ သဘောသဘာဝ ဖြစ်သည်။ လူ့ရေတွက်ပုံအရ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ ကြာမှသာ သူသည် မိဖုရားအား ပေးခဲ့သော ကတိကို ပြန်လည် အမှတ်ရခဲ့သည်။

ကတိကို အမှတ်ရသော သိကြားသည် သုရုန္ဓတွင် ကိုယ်တစ်ဦးတည်း နန်းစံနေသေးသော ဥဒယဘဒ္ဒါသည် ဤမျှ ကြာရှည်သော တစ်ကိုယ်တည်းနေမှုအတွင်း သန့်စင်မှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သလား စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ညဘက်တွင် ရွှေဖြင့် ပြည့်နေသော ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ပြီး နန်းတော်ဝရန်တာပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည် ထိုင်နေသော မိဖုရားထံ လာရောက်သည်။ သူမ၏ အပြစ်မဲ့ အလှကို ချီးမွမ်းပြီး ရွှေနှင့် လဲလှယ်၍ တစ်ညတာ အတူ နေရန် တောင်းဆိုသည်။ မိဖုရားက ငြင်းဆန်ပြီး ဥဒယဘဒ္ဒ သေဆုံးပြီးဖြစ်သဖြင့် နတ်မှ၊ သရဲမှ၊ လူမှ မည်သူ့ကိုမျှ မလိုချင်ဟု ကြေညာသည်။ ငြင်းဆန်မှုကြောင့် သိကြား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်တစ်ညတွင် သိကြားသည် ငွေခွက်တစ်ခုဖြင့် ပြန်လာပြီး ပေးစွမ်းမည့် ကာမအရသာများအကြောင်းကို ထပ်မံ ပြောကာ တောင်းဆိုသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိဖုရားက ငြင်းဆန်သော်လည်း တုံ့ပြန်ခြင်းသည် သူ့ကို ထပ်မံ လာရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ရာ ရောက်ကြောင်း ဆင်ခြင်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြော၊ သိကြားသည် တုံ့ပြန်မှု မရှိသဖြင့် တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တတိယညတွင် သိကြားသည် ရွှေနှင့် ငွေထက် တန်ဖိုးနည်းသော သံခွက်ဖြင့် နောက်ထပ် ပြန်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိဖုရားက စကားပြောသည်။ လူသားများသည် အမျိုးသမီး၏ နှစ်သက်မှုကို ရယူလိုလျှင် တစ်ကြိမ်လာတိုင်း ကမ်းလှမ်းချက်ကို မြှင့်ပေးတတ်ကြသော်လည်း ဤဧည့်သည်ကမူ လာတိုင်း သူ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို နှိမ့်ချနေသည်ဟု ထောက်ပြသည်။ လူသားတစ်ဦးမျှသာ မဟုတ်ဟု ဆိုသော ရှေ့တွင်ရှိသူသည် လူသားများသိရှိသော အိုမင်းခြင်းနှင့် ယိုယွင်းခြင်းကို ခံရနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မေးသည်။

မိဖုရား၏ မေးခွန်းက သိကြားအား မိမိ၏ အိုမင်းခြင်းမရှိသော တည်ရှိမှု သဘောကို ရှင်းပြရန် အခွင့်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ အမှန်တကယ် ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူသည် ဥဒယ ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်း၏ ရှေးနာမည် ဥဒယဘဒ္ဒ၏ တိုတောင်းသော ပုံစံ ဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြသည်။ ရှေးကတည်းက ကတိပြုခဲ့သော အရာကို ပြည့်စုံစေရန် ပြန်လာခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ သူ၏ စကားကို ထိန်းသိမ်းပြီး သူမနှင့် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့ကြား ကတိမှ လွတ်မြောက်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။

မထွက်ခွာမီ သိကြားသည် ဝမ်းနည်းနေသော မိဖုရားအား ကဗျာဖြင့် အမှန်တရားလေးချက်ကို သင်ကြားပေးသည်၊ သူ၏ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းသည် ဝမ်းနည်းမှုသာ မကျန်ခဲ့စေရန် ဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်ချိန်သည် ခဏတာအတွင်း ကုန်ဆုံးပြီး ပြန်မလာတော့ကြောင်း ပြောသည်။ မြေကြီးတစ်ခုလုံး ရာဇာတစ်ဦးတည်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်စေကာမူ ထိုရာဇာပိုင်ဆိုင်မှုက သေခြင်းမှ ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောသည်။ အမိ၊ အဖနှင့် ဆွေမျိုးတိုင်း အဆုံးတွင် ကွဲကွာရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကိုယ်ပိုင် ယိုယွင်းမှုမှ ပိုခိုင်ခံ့သော ဘာမျှ မရှိကြောင်း ပြောသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိဖုရား တန်ဖိုးထားသော ဤခန္ဓာကိုယ်သည် အချိန်တန်လျှင် အခြားသတ္တဝါများအတွက် အစားအစာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဖြစ်နိုင်စဉ်အတွင်း ဓမ္မကျင့်ရမည်ဟု သတိပေးသည်။

ဤတရားကို ကြားသော ဥဒယဘဒ္ဒါသည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ပလ္လင်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံကို ဝန်ကြီးများထံ အပ်နှံပြီး နန်းတော်မှ ထွက်ခွာကာ မိမိမြို့တွင်းရှိ ဥယျာဉ်တစ်ခုတွင် ရဟန်းဘဝကို ကျင့်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် တရားနှင့်အညီ ကျန်ရှိသော နှစ်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ သူမ ကွယ်လွန်သောအခါ သိကြားအား စမ်းသပ်ပြီး သင်ကြားပေးခဲ့သော ထိုသိကြား၏ အိမ်တော်တွင် တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ အစေခံအဖြစ် ပြန်လည်ဖွားမြင်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်က ဇာတ်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ရဟန်းများအား ဖော်ပြတော်မူသည်။ မင်းသမီး ဥဒယဘဒ္ဒါသည် ထိုဘဝတွင် နောက်ပိုင်း ရာဟုလာ၏ မိခင် ဖြစ်လာသော အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကတော့ ကတိကို စောင့်ထိန်းပြီး မိဖုရားအား မတည်မြဲမှု အမှန်တရားကို သင်ပေးခဲ့သည့် သိကြား ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဥဒယဇာတ်သည် ရှင်သန်ရာတွင် အချစ်နှင့် သစ္စာသည် ရှည်ကြာသော နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ချိန်နှင့် သေခြင်းကိုပင် ကျော်လွန်၍ ရှိနိုင်ကြောင်း နားထောင်သူတို့က သံသယဝင်ရန် မတောင်းဆိုပေ။ သို့သော် သေခြင်းကို မခွဲခြားသော ယိုယွင်းမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး ထိုသစ္စာ၏ နောက်ဆုံးတန်ဖိုးကို ကြည့်ရှုရန် တောင်းဆိုသည်။ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ဘုရင်တစ်ပါး၊ ရွှေရုပ်ပွားကို ကျော်လွန်သော အလှရှိသည့် မိဖုရားတစ်ပါး တို့အတွက်ပင် ထိုအခြေအနေက မခွဲခြားပေ။ ဇေတဝန်ကျောင်းရှိ ကတိကို ငြီးငွေ့နေသော ရဟန်းသည် ဤသတိပေးချက်ကို အတိအကျ လိုအပ်ခဲ့သည်။ အာရုံများက ကတိပေးသော ပျော်ရွှင်မှုမည်သည့်အရာမဆို သိကြား၏ ရွှေ၊ ငွေ၊ သံခွက်များကဲ့သို့ တက်ကျဆင်းလျက်ရှိသည်။ အချိန်တန်ပြီး ထိုအရာများကို စွန့်လွှတ်သော စည်းကမ်းသည် အသက်အရွယ်နှင့်အတူ တန်ဖိုး မဆုံးရှုံးနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော ကမ်းလှမ်းချက် ဖြစ်သည်။