စူဠဓနုဂ္ဂဟဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရဟန်းဝတ်ယူစဉ်က ထားခဲ့ရသော မယားအတွက် တမ်းတမှုဖြင့် စိတ်မငြိမ်ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ အမှတ်တရများကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသဖြင့် ရဟန်းဘဝကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ဘုရားရှင်အား ဝန်ခံခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ဤအမျိုးသမီးသည် အတိတ်ဘဝ ဝေးလံသော တစ်ဘဝတွင်လည်း သူ့ကို ပျက်စီးစေခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ထိုကာလ ကြာမြင့်သည်တိုင် သူမ၏ သဘောသဘာဝ မပြောင်းလဲသေးကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ရဟန်းအား သူမ၏ လက်ချက်ဖြင့် ယခင်ကပင် အဘယ်မျှ ခံစားခဲ့ရသည်ကို ပြရန် ဘုရားရှင်သည် ပါဠိတိပိဋက၏ ဇာတ်တော်စုတွင် ဇာတ်တော်အမှတ် ၃၇၄ အဖြစ် ပါဝင်သော ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗာရာဏသီ၌ ဗောဓိသတ်သည် နတ်ပြည်၏ ဘုရင် သိကြားမင်းအဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအချိန် မြေကြီးပေါ်တွင် 'ငယ်သော လေးသမား' ဟု အမည်ကျော်ကြားသော စူဠဓနုဂ္ဂဟ ဟူသည့် လူပျိုတစ်ဦး နေထိုင်သည်။ သူသည် ကြီးမြတ်သော ဆရာတစ်ဦးထံ မြားပစ်ခြင်းပညာကို ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ယူခဲ့သော တပည့်ဖြစ်သည်။ သင်ကြားခဲ့သည့် အခကြေးအဖြစ် ဆရာက မိမိ၏ သမီးကိုယ်တိုင်ကို သူ့အား မယားအဖြစ် ပေးစားခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ လူပျိုလေးသမားသည် မိမိ၏ လက်နက်များနှင့် မိမိ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် ယုံကြည်မှုကို ဆောင်ထားလျက်၊ မယားနှင့်အတူ မိမိ၏ ရွာသို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ လမ်းကြောင်းသည် ရိုင်းစိုင်းသော တောင်ကုန်းလမ်းကို ဖြတ်သန်းရာ၊ ထိုနေရာ၌ ရမ်းကားသော ဆင်တစ်ကောင်သည် ကြာမြင့်စွာ ခရီးသွားလာသူများကို ထိတ်လန့်စေ၍ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ချဉ်းကပ်သူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်လေ့ရှိသည်။ ထိုသတ္တဝါသည် အဖော်နှစ်ဦးကို ရန်ပြုလာသောအခါ လေးသမားသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ မြားတစ်စင်းကို အလွန်အင်အားဖြင့် လွှတ်ရာ ဆင်၏ ခေါင်းခန်းကို တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ဖောက်ထွက်သွား၍ ထိုကြီးမားသော တိရစ္ဆာန်သည် ရပ်နေရာ၌ပင် လဲကျသွားသည်။ လေးသမားနှင့် သူ၏ မယားတို့သည် ဆင်အလောင်းကို ကျော်၍ ဆက်သွားကြ၍ သူ၏ မြားပစ်သမားကျော်ကြားမှုသည် ပြောကြားလေတိုင်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။

တူညီသော လမ်းပေါ်တွင် ဆက်သွားရာ ဓားပြငါးဆယ်သည် တောင်လမ်း၏ အခြားအပိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ မိမိ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ယုံကြည်လွန်းပြီး ကိုယ်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဂုဏ်ယူလွန်းသော လေးသမားက မယားကို ရှေ့ကသွား၍ ဓားပြများထံ ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာ တောင်းစေသည်။ ဓားပြများက ချက်ပြုတ်ထားသော အသားအစား မဟုတ်ဘဲ အသားကြမ်းကို ပေးလိုက်ရာ၊ ထိုအမှုသည် အသေးအဖွဲ ရှုတ်ချမှုဖြစ်၍ မယား ပြန်လာသောအခါ လေးသမား၏ မာနကို ထိခိုက်စေသည်။ စိတ်ဆိုးသဖြင့် သူသည် ဓားပြများကို ပြတ်သားစွာ ဆဲရေးပြောဆိုရာ၊ ဓားပြများသည် တစ်ဦးတည်းသော ခရီးသွားလာသူ၏ ရှေ့တွင် ရှက်ခံရခြင်းကို မခံနိုင်ဘဲ အတူတကွ ထလာ၍ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ငယ်သော လေးသမားသည် မိမိ၏ လေးဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်လည်ဖြေရှင်းသည်။ မြားတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း မှန်ကန်စွာ ပြေးသွားကြ၍ ဓားပြငါးဆယ်အနက် လေးဆယ်ကိုး ယောက်သည် သူ့၏ ပစ်ခတ်မှုရှေ့တွင် လဲကျကာ၊ သေဆုံးနေသော ဆင်နှင့်အတူ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု၏ သက်သေ ဖြစ်လာသည်။ ဓားပြအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသာ ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မြားအိတ် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လေးသမားသည် အကွာအဝေးကို ပိတ်ကာ လက်ဗလာဖြင့် ခေါင်းဆောင်ကို ဆွဲချုပ်၍ ထိုကြီးမားသော လူကို မြေပေါ်သို့ ဖိချကာ ဒူးဖြင့် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ဓားပြကို ဖမ်းမိထားစဉ် လေးသမားက မယားအား သူ့ဓားကို ယူလာပေးရန် အော်ခေါ်ကာ၊ ခေါင်းဆောင်ကို အပြီးသတ်ပြီး ဓားပြအုပ်စု၏ ကိစ္စကို အဆုံးသတ်လိုသည်။ သို့သော် ဖမ်းမိထားသော ဓားပြကို မြင်သောအခါ၊ ထိုအစိမ်းရောက်၏ အင်အားအပေါ် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သော တပ်မက်စိတ်သည် သူမကို ကျော်လွှမ်းသွားသည်။ ထိုဘေးဥပဒ်ဖြစ်စေသော တစ်ခဏတွင် သူမသည် ဓား၏ ဆုပ်ကိုင်ရာ အမြှောင်းကို မိမိ၏ လင်ယောက်ျား၏ လက်အစား ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ လက်သို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ လွတ်မြောက်လာပြီး လက်နက်ကိုင်ထားသော ဓားပြသည် ဒူးထောက်နေသော ငယ်သော လေးသမားကို ထိုနေရာ၌ပင် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဆင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဓားပြလေးဆယ်ကိုးယောက်ကို ဖြတ်ခဲ့သော ထိုလူသည် ဓားအတိုင်းပင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်မယား၏ လက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရလေသည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် မိန်းမနှင့် သူမ၏ ဆင်ယင်ထားသော အလှအပများအားလုံးကို ယူ၍ ရေကြီးနေသော မြစ်တစ်ခုသို့ ရောက်သည်အထိ ဆက်သွားသည်။ ထိုနေရာ၌ သူသည် ကိစ္စကို စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြင်ခဲ့သည်- မိမိကို အသက်ဖြင့် စောင့်ရှောက်ခဲ့သော လင်ယောက်ျားကို ဖောက်ပြန်ပြီး သတ်ဖြတ်ရာ ကူညီခဲ့သော မိန်းမသည် သူ့နေရာ၌ ဝင်လာသော ယောက်ျားကိုလည်း အလွယ်တကူ ဖောက်ပြန်လိမ့်မည်။ သူမ၏ ဘဏ္ဍာများအပေါ် စိုးရိမ်ပုံဖြင့် ဆင်ယင်ထားသော ရတနာများနှင့် အဝတ်များကို ချွတ်ရန်၊ ပထမဦးစွာ သူက ထိုအရာများကို ကူးပြီး ခြောက်သွေ့စေရန် သယ်ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့နောက် သူမကို ပြန်လာခေါ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူမက ယုံကြည်၍ အရာအားလုံးကို အပ်နှံလိုက်သည်။ ဓားပြသည် တစ်ဦးတည်း ရေကူးဖြတ်ပြီး အဝတ်ဝတ်ဆင်ကာ ရတနာများကို ယူ၍ တောင်ကုန်းများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမကို ဗလာကျင်းစွာ၊ ငိုကြွေးလျက်၊ ရွှံ့ကျံနေသော ကမ်းပါးတွင် ကျန်ခဲ့စေသည်။

နတ်ပြည်ရှိ မိမိ၏ ထိုင်ခုံမှ ဤအဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ရှုနေသော သိကြားမင်းသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လိမ်လည်ခြင်းကို မျက်စိရှေ့တွင် မှန်ထောင့်တစ်ခု ထားပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်သည်။ ထိုသင်ခန်းစာအတွက် အဖော် နှစ်ဦးကို ခေါ်ယူခဲ့သည်- ရထားမောင်း မာတလိနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗ ပဉ္စသိခ၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် နတ်ပြည်၏ ပရိသတ်ဝင်များ ဖြစ်သည်။ သိကြားမင်းကိုယ်တိုင်က ပါးစပ်ထဲ အသားတုံးတစ်တုံးကို ကိုက်ထားသော မြေခွေးအသွင် ယူ၍ ခြောက်ခြောက်လှန့်လှန့် ဖြစ်နေသော စွန့်ပစ်ခံထားရသော မိန်းမ၏ ရှေ့တွင် မြစ်ကမ်းနားမှ ပြေးလာခဲ့သည်။

မာတလိသည် ငါး၏ အသွင်ယူ၍ မြေခွေး၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရေတိမ်မှ ခုန်တက်လာသည်။ လွယ်ကူသော သားကောင်ဟု ထင်မှတ်၍ မြေခွေးသည် ပါးစပ်ထဲမှ အသားကို ချလိုက်ပြီး ငါးကို လှမ်းကိုက်သည်။ ငါးသည် မိမိ၏ သဘောသဘာဝအတိုင်း ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ဝင်သွား၍ မထိခိုက်ဘဲ လွတ်မြောက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် ပဉ္စသိခသည် လင်းယုန်အသွင် ယူ၍ ပျံဆင်းလာကာ၊ ချထားခဲ့သော အသားကို ခြေသည်းများဖြင့် ဖမ်းယူပြီး မြေခွေးလှည့်ပြန်ရန် မရောက်မီ ပျံထွက်သွားသည်။

မြေခွေးသည် ရွှံ့ပုံထဲ၌ ဘာမျှမကျန်ဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။ ပါးစပ်ထဲရှိ အာမခံရသော အစာကို ရေထဲတွင် ပို၍ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော အရာအတွက် စွန့်လွှတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုလောဘ၏ သေးငယ်သော ဟာသဇာတ်လမ်းကို မျက်မှောက်တွင် ကြည့်ရှုနေရာ၊ ဗလာကျင်းနေသော မိန်းမသည် မိမိမဖမ်းမိသော ငါးနှင့် ကိုင်ထားပြီးသား အသားကို နှစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့သော မိုက်မဲသည့် မြေခွေးကို ထိန်းမရဘဲ အသံကျယ်ကျယ် ရယ်မောမိသည်။

မြေခွေးက လှည့်ကာ သူမကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောဆိုသည်- အို လှပသူ၊ ငိုသင့်သည့်အချိန်တွင် မရယ်ပါနှင့်။ သူမက မြေခွေး၏ အငတ်ဘေးသည် ထိုမိုက်မဲမှုအတွက်သာ ထိုက်တန်သည်ဟု ပြန်ပြောသည်။ သို့သော် မြေခွေးက သူမသည်လည်း ယခုမှ ကြိုးပမ်း၍ သူ့အတွက် သေဆုံးခဲ့သော လင်ယောက်ျားနှင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သော ချစ်သူ နှစ်ဦးစလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး၊ သစ္စာကို ရာဂအတွက် ရောင်းချကာ အနိဂုံးတွင် ယောက်ျားမရှိ၊ ရလဒ်မရှိ ဖြစ်နေကြောင်း ပြန်ပြောသည်။ ထိုအမှန်တရား၏ နာကျင်မှုကြောင့် မိန်းမသည် ရှေးရှုအမူအရာကို ပြောင်းလဲကာ ယခုမှစ၍ အသစ်သော လင်ကို ရှာဖွေ၍ ထိုလင်အပေါ် သစ္စာရှိမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

ဤနေရာ၌ သိကြားမင်းသည် မြေခွေးအသွင်ကို ချွတ်ကာ မာတလိနှင့် ပဉ္စသိခတို့နှင့်အတူ နတ်ဘုရား၏ အပြည့်အဝ နတ်ဘုန်းတန်ခိုးဖြင့် သူမ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ သူမ၏ ပြုပြင်မည်ဟူသော ကတိကို အဖြေပေးရာ၌ ရွှံ့အိုးတစ်လုံးကို တစ်ကြိမ်ခိုးပြီးနောက် နောက်အခွင့်အရေး ရလာသောအခါ ကြေးအိုးကိုလည်း ထိုနည်းတူ အလွယ်တကူ ခိုးမည့် ခိုးသူတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်သော ရွတ်ဆိုချက် (ဂါထာ) ဖြင့် အဖြေပေးသည်- သစ္စာဖောက်ရန် ညွှတ်နေသော သဘောသဘာဝသည် နောင်တ၏ စကားတစ်ခွန်းဖြင့် မပြုပြင်နိုင်ပေ။ နတ်ဘုရင်က သူမကို ထင်ရှားစွာ မြင်တော်မူသည့်အတွက် ရှက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသော မိန်းမသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သိကြားမင်းနှင့် ၎င်း၏ အဖော်များသည် သင်ခန်းစာပေးပြီးနောက် နတ်ပြည်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

ဇာတ်ကြောင်းအဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ဆုတ်ခွာနေသော ရဟန်းအား မွေးဖွားမှုများကို ဖော်ပြတော်မူသည်- ရှေ့၌ရှိသော နောက်ပြန်ဆုတ်နေသော ရဟန်းသည် ထိုဘဝ၌ လေးသမား ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ တမ်းတနေသော ယခင်မယားသည် မြစ်ကမ်းတွင် စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသော ထိုဖောက်ပြန်သော မိန်းမ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် မြေခွေး၏ လှည့်ကွက်ဖြင့် သူမ၏ သစ္စာမဲ့မှုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သော နတ်ပြည်ဘုရင် သိကြားမင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရဟန်းသည် ဘဝများ လည်ပတ်နေသည့်တိုင်အောင် ဤမိန်းမ၏ သဘောသဘာဝကြောင့် မိမိ ဘယ်လောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ကို နားလည်သွားသည်။ ဘုရားရှင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဟန်းသည် ပထမမဂ်၏ အကျိုးကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

စူဠဓနုဂ္ဂဟဇာတ်တော်သည် အဌကထာ ဓလေ့တွင် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော တပ်မက်စိတ်ထံ ကြိုးစားရယူထားသော ကုသိုလ်ကို အပ်နှံခြင်းမပြုရန် ရိုးရှင်းသော သတိပေးချက်အဖြစ် တည်ရှိဆဲ ဖြစ်သည်။ လေးသမား၏ ပြိုလဲခြင်းသည် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု၏ အားနည်းချက်မှ မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ဆင်တစ်ကောင်နှင့် ဓားပြလေးဆယ်ကိုးယောက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ လဲကျစေခဲ့သည်ဖြစ်သည်။ ထိုအစား သူ၏ဘဝလုံခြုံရေးကို တပ်မက်စိတ်က တစ်ခဏတည်းဖြင့် လှန်ပစ်လိုက်သော ယုံကြည်မှုအခိုက်အတန့်တွင် ထားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သိကြားမင်း၏ မြေခွေးသည် သေချာသော အစာကို မသေချာသော အစာအတွက် စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ထိုမိန်းမ၏ အမှားကို အတိအကျ ထင်ဟပ်ပြသည်၊ ရွှံ့အိုးနှင့် ကြေးအိုးဆိုင်ရာ ဂါထာသည် ဖောက်ပြန်သူ၏ သဘောသဘာဝ အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည့် ဓလေ့၏ ချွန်မြသော စကားပုံအဖြစ် ကျန်ရစ်သည်။ ဇေတဝန်ရှိ ထိုရဟန်းအတွက်၊ ထို့နောက် ဖတ်ရှုသူ ပြီးသမျှ ဖတ်ရှုသူတိုင်းအတွက်၊ ဤဇာတ်တော်၏ တိတ်ဆိတ်သော သတိပေးချက်မှာ ယင်းသို့ဖြစ်သည်- သင့်ထံအပ်နှံထားသော သစ္စာကို ထိန်းသိမ်းပါ၊ ခဏိကတပ်မက်မှုကို အမြဲတည်တံ့သော ကောင်းကျိုးဟု အထင်မမှားပါနှင့်။