စူဠပဒုမဇာတ်တော်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၁၉၃ ဖြစ်သော စူဠပဒုမဇာတ်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘိက္ခုတစ်ပါးအား ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဘိက္ခု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မြို့ထဲတွင် လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို မြင်ခဲ့ရသောအခါ အားနည်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကို ဘုရားရှင်၏ နိဂုံးချုပ် ခွဲခြားဖော်ပြချက်တွင် ဒါယိကာမ စိဉ္စမာ ဟု ဖော်ပြသည်။ စိတ်အားနည်းမှုသည် ယုံကြည်ရာတွင် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့သူတစ်ဦးကို မည်မျှ ဆောင်ယူနိုင်သည်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်က ရှေးဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ပြန်ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီကို ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် မင်း၏ သားကြီး ပဒုမမင်းသား အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သားများသည် တစ်နေ့ မင်းကို ဆန့်ကျင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မင်းက ပဒုမနှင့် ညီငယ် ခြောက်ယောက်၊ ၎င်းတို့၏ မယားများကို လမ်းကြောင်း မသိနိုင်သော တောကြီးထဲသို့ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ခရီးအတွက် ပစ္စည်းဘာမျှ မပေးခဲ့ပေ။

အစားအစာ ကုန်လာသောအခါ ငတ်မွတ်မှုသည် နေ့တိုင်း ညီအစ်ကိုများကို ပိုမို ဖိစီးလာစေခဲ့သည်။ ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် ဆိုးရွားစွာ တစ်ယောက်ချင်းစီ ရှင်သန်ရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင် မယားများ၏ အသက်ကို ယူခဲ့ကြသည်။ နေ့တိုင်း ပဒုမသည် မိမိ၏ မယားကိုလည်း တူညီသော ကံကြမ္မာ မကြုံစေရန် ထိုနေ့ ရရှိသော အစားအစာ အချို့ကို တိတ်တဆိတ် ခွဲထားခဲ့သည်။ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ညီအစ်ကိုများက ငတ်မွတ်မှုကို သူ့မယားဆီသို့ လွှဲလိုက်ချိန်တွင် ၎င်းက သိမ်းထားသော အစားအစာကို ပေးဆောင်ပြီး ၎င်း၏ မယားကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုည၌ အခြားသူများ အိပ်ပျော်သွားသောအခါ ပဒုမသည် မယားကို ခေါ်ယူပြီး တစ်ယောက်တည်း တောထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ခြောက်ယောက်ကို ပြီးဆုံးစေခဲ့သော ကံကြမ္မာသည် ၎င်းမယားထံ ရောက်ရှိလာမည်ကို ကြည့်နေခြင်းထက် ပြေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

စခန်းပြင်ပ ခြောက်ခြောက်ကပ်ကပ် တောအုပ်နက်ထဲတွင် မယားသည် ရေငတ်ခြင်းနှင့် ပင်ပန်းခြင်းကြောင့် လဲကျခဲ့သည်။ ပေးစရာ အခြားမရှိသဖြင့် ပဒုမသည် ၎င်း၏ ဒူးကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပြီး ဒဏ်ရာမှ သွေးကို မယားက သောက်စေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ခွန်အား ပြန်ရလာသောအခါ ဆက်လက် သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ဂင်္ဂါမြစ်အနီးရှိ မြေသြဇာကောင်းသော နေရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိပြီး အရွက်များဖြင့် တဲတစ်လုံး ဆောက်ကာ နားနေခဲ့ပြီး မယားကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့ ပဒုမသည် ရေထဲတွင် ခြင်းတောင်းတစ်ခုဖြင့် မြစ်စီးကျလာသော လူတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုသူ၏ လက်၊ ခြေ၊ နှာခေါင်းနှင့် နားများကို ယခင် ရာဇဝတ်မှုအတွက် ဒဏ်အဖြစ် ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သည်။ သနားစိတ်ဖြင့် ပဒုမသည် ထိုသူကို တဲသို့ သယ်ဆောင်ကာ ဒဏ်ရာများကို သန့်စင်ပြီး၊ ကျန်းမာလာသည်အထိ နေ့စဉ် အစာကျွေးခဲ့သည်။ ထိုသူကို ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် မယားက ထိုလူစိမ်းအပေါ် ခံစားမည့်အရာကို ပဒုမ မသိခဲ့ပေ။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ပဒုမ၏ မယားသည် ခင်ပွန်း ကျန်းမာလာအောင် ပြုစုသည်ကို မြင်ခဲ့ရသော အကူအညီမဲ့ လူစိမ်းဆီသို့ ၎င်း၏ ချစ်ခင်မှုကို လွှဲပြောင်းခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးကြား ရပ်တည်နေသော ခင်ပွန်းကို ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်းရှာဖွေခဲ့သည်။ သူမသည် ပဒုမအား ၎င်း၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အနီးရှိ တောင်စောင့်နတ်ဝိဉာဉ်ကို ဂုဏ်ပြုရန် ကတိပြုခဲ့သည်ဟု ပြောကာ၊ ထိုအကြောင်းပြချက်ဖြင့် တောင်ထိပ်သို့ ထစ်ခဲတက်လမ်းအတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် နောက်မှ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရန်သူ၏ နောက်ကျောကို နောက်ဆုံး မြင်ရပြီဟု ကြေညာခဲ့သည်။ သို့သော် ပဒုမသည် ပြိုကျမှုတွင် မသေဆုံးခဲ့ပေ။ တောင်ကမ်းပါးမှ ထွက်နေသော သစ်ညှောက်ပင်တစ်ပင်၏ အရွက်ထူထဲသော အကိုင်းများပေါ်သို့ လုံခြုံစွာ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အနီးရှိ အိုင်ဂွာနာ တစ်ကောင်က တောင်၏ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းများဖြင့် အောက်သို့ ဦးဆောင်ကာ မြေပြန့်ဆီသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။

မကြာမီ ဗာရာဏသီ၏ မင်းကြီး ကွယ်လွန်ကြောင်း သတင်းသည် တောအုပ်ထဲသို့ ရောက်လာပြီး၊ အမွေခံ ရှာဖွေနေသော ဝန်ကြီးများက ပဒုမကို တွေ့ရှိကာ သူ့ကို နန်းတော်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ပြီး ဘုရင်အဖြစ် ခေါင်းဆောင်စေခဲ့သည်။ ပဒုမဘုရင် (ပဒုမရာဇာ) အဖြစ် မြို့တွင် ဒါန်းမဏ္ဍပ ခြောက်ခု တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ လိုအပ်သူ မည်သူ့ကိုမဆို နေ့တိုင်း ငွေ ခြောက်သိန်း ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။

နှစ်အတော်ကြာပြီးနောက် ပဒုမကို သေဆုံးပြီဟု ထင်ခဲ့သော မယားသည် ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခေါင်းပေါ်တွင် ခြင်းတောင်းတစ်ခုဖြင့် အင်္ဂါပြတ်နေသော လူစိမ်းကို သယ်ဆောင်ပြီး၊ တံခါးတိုင်းတွင် အလှူတောင်းခံခဲ့သည်။ မြို့သားများက ဤအရာကို ကိုယ်စားမဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ဦးအပေါ် ကိုးကွယ်မှုအဖြစ် ချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုချီးမွမ်းမှုကြောင့် တက်ကြွလာပြီး၊ သူမသည် ခြင်းတောင်းကို ဂုဏ်ကြီးသော ဒါန်းလှူတတ်သည့် ပဒုမဘုရင်အဖြစ် ကြိုးစားရန် ရှေ့သို့ သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က ကမ်းပါးမှ တွန်းချခဲ့သော ခင်ပွန်းကို မသိမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။

တရားရုံးတစ်ခုလုံး ရှေ့တွင် ပဒုမဘုရင်က သူ ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမ ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ ဤမိန်းမသည် ယခင်က သူ့ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင် သွေးကို ကျွေးခဲ့ပြီးနောက် ယခု ဆွဲသယ်လာသော အင်္ဂါပြတ်သူအတွက် တောင်ထိပ်မှ တွန်းချခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြေညာခဲ့သည်။ သိခံရသည့်အတွက် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကိုယ်ကာကွယ်ရန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

တရားရုံးက ပြင်းထန်သော ဒဏ်ခတ်ရန် တောင်းဆိုသော်လည်း၊ ပဒုမဘုရင်က တရားမျှတမှုကို ကရုဏာဖြင့် ပြေလျော့စေခဲ့သည်။ ခြင်းတောင်းကို ခေါင်းပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခိုင်းပြီး၊ ကိုယ်တိုင် ချထားနိုင်မည် မဟုတ်တော့သည့် အဖြစ်ထိ ချည်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခင်ပွန်း၏ အသက်ထက် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သော ဝန်ထုတ်ဝန်ဆောင်မှုကို ဆက်လက် သယ်ပိုးရစေရန် နိုင်ငံမှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ပါဝင်သူများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ညီအစ်ကို ခြောက်ပါးသည် ဘိက္ခု အကြီးအကဲ အချို့ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဖောက်ပြန်သော မယားမှာ ဒါယိကာမ စိဉ္စမာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အင်္ဂါပြတ်သော လူစိမ်းမှာ ဒေဝဒတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အိုင်ဂွာနာမှာ အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကမူ မင်းသား ပဒုမ ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပဒုမရာဇာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်သည် ယိုင်နဲ့နေသော ဘိက္ခုအား ရှုမြင်ရသော အလှအပပေါ် တည်ဆောက်ထားသော ယုံကြည်မှုသည် တစ်ဦးချင်းစီ ကျောက်ချနေသော ဆင်းရဲဒုက္ခကြောင့် သက်သေပြနိုင်သော ယုံကြည်မှုနှင့် မည်မျှ နှိုင်းယှဉ်ခြင်း ခံရနိုင်သည်ကို ဖော်ပြသည်။ ပဒုမသည် မြစ်မှ ကယ်တင်ထားသော သူအတွက် ၎င်း၏ မယားက သူ့ကို လှည့်စားမည် မတိုင်မီ ကိုယ်ခန္ဓာမှ သွေးကိုပင် ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဘုရင်၏ နောက်ဆုံး ကရုဏာသည် နက်ရှိုင်းသော သစ္စာဖောက်ခြင်းကိုပင် အပြန်အလှန် ကြမ်းကြုတ်မှု မလိုအပ်ကြောင်း၊ ဖြစ်ခဲ့သည့်အရာကို ရှင်းလင်းစွာ အမည်ပေးခြင်းနှင့် ထိုက်တန်သော ဒဏ်ခတ်ခြင်းသာ လိုအပ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။