ပရန္တပဇာတ်

ရှေးကာလ ဗာရာဏသီကို ဗြဟ္မဒတ် မင်းကြီးက အုပ်စိုးစဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် မိဖုရားကြီး၏ သားတော်အဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူသည်။ တက္ကသီလာသို့ ပညာသင်ကြားရန် ထားခဲ့ပြီး ထိုနေရာ၌ သင်ကြားပေးသော အတတ်ပညာအားလုံးကို ကျွမ်းကျင်တော်မူသည်။ ထို့အပြင် ငှက်နှင့် တိရစ္ဆာန်အားလုံး၏ အော်ဟစ်သံနှင့် စကားကို နားလည်နိုင်သော ရှားပါးလှသည့် မန္တန်စွမ်းအားကိုလည်း ရရှိတော်မူသည်။ ပညာသင်ကြားပြီးနောက် ဗာရာဏသီသို့ ပြန်ရောက်ပြီး မင်းကြီးက ဒုတိယမင်း အဖြစ် ခန့်အပ်သည်။ သို့သော် ထူးခြားစွာပင် မင်းကြီးသည် ထိုသား၏ ဂုဏ်ကို ဂုဏ်ယူမည့်အစား ကြောက်ရွံ့ပြီး မနာလိုစိတ် ဖြစ်လာကာ ဘုရင့်ဗိမာန်တော်တွင်ပင် လက်မခံလိုဘဲ နေခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် မိခင်ခွေးတစ်ကောင်သည် ဆာလောင်နေသော သူ၏ သားငယ်များကို မြို့တွင်း သို့ မြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယမင်း၏ ပြတင်းပေါက်အောက်ကို ဖြတ်သွားစဉ် ခရီးသွားတစ်ဦးကို အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး၊ သူ၏ ဖိနပ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားသည်။ ခွေးမသည် ခွေးသံဖြင့် သားငယ်များကို ပြောပြရာ၊ ထိုလူ အိပ်ပျော်သွားလျှင် ဖိနပ်ကို ခိုးယူ၍ ညစာအတွက် စားကြရန် ပြောသည်။ ထိုမန္တန်စွမ်းအားကြောင့် ဗောဓိသတ်သည် စကားတိုင်းကို နားလည်တော်မူသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ထုတ်ကြည့်ပြီး ခရီးသွားအား ဖိနပ်ကို ဘေးကင်းစွာ သိမ်းဆည်းရန် သတိပေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ခွေးမသည် ဆာလောင်ပြီး ဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်။

ညအနည်းငယ် ကြာသောအခါ ခွေးမသည် ထပ်လာပြီး နန်းတော်ရေကန်တွင် မူးယစ်နေသော လူတစ်ဦး နစ်မြုပ်သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့သည်။ ထိုသေသူ၏ ဝတ်စုံနှင့် ရွှေလက်စွပ်တို့ကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သားငယ်များအား ထိုစားစရာကို ထပ်မံ ကတိပေးပြန်သော်လည်း၊ ဗောဓိသတ်က ထပ်မံ ကြားနာတော်မူသည်။ ထိုသေသူ၏ ပစ္စည်းများကို ဖယ်ရှားစေပြီး အလောင်းကို ဝေးရာသို့ နစ်မြုပ်စေတော်မူသည်။ နှစ်ကြိမ်တိုင် အရှုံးပေးရသဖြင့် ခွေးမသည် ဒေါသဖြင့် မင်းသားအပေါ် ပြန်လည် ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။ သုံးရက်အတွင်း ရန်သူမင်းတစ်ပါးသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဖခင်ကိုယ်တိုင်က သေဒဏ်ပေးရန် ထွက်ခွာစေမည်ဖြစ်ကာ၊ ခွေးမကိုယ်တိုင်က ဖြတ်တော်သော လည်ပင်း၏ သွေးကို သောက်မည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

တတိယနေ့တွင် ရန်သူမင်းတစ်ပါးသည် မြို့ကို တကယ်ပင် ဝိုင်းရံခဲ့ပြီး ဗြဟ္မဒတ်မင်းက သားတော်အား ထွက်ခွာ၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြောခဲ့သည်။ မင်းသားသည် ခွေးမ၏ ကျိန်စာ ပြည့်စုံမည်ကို စိုးရိမ်သော်လည်း ခိုင်းစေသည့်အတိုင်း နာခံတော်မူသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့် မြို့တံခါးတွင် ရန်သူကို မတွေ့ဘဲ၊ အခြားလမ်းကြောင်းဖြင့် စစ်သားများကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးသည် သူ့ကို ယုံကြည်၍ နောက်မှ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ မိမိ စွန့်ပစ်ခံရပြီး ရန်သူက ဝန်းရံနေသည်ကို မြင်သော အဖိုးအိုမင်းသည် အသက်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ပျက်ခဲ့သည်။ မိဖုရားကြီး၊ ဘုရင့်ပုရောဟိတ်နှင့် အမှုထမ်းတစ်ဦးတည်း (ဤဇာတ်အမည်ကို ပေးသော ပရန္တပ) တို့ကိုသာ ခေါ်ဆောင်ကာ ညဘက် ဖုံးကွယ်ပြီး ထွက်ပြေးကာ တောအုပ်ထဲ၌ ခိုလှုံခဲ့သည်။ ဖခင်၏ ထွက်ပြေးမှုကို ကြားသိသော ဗောဓိသတ်သည် ပြန်လှည့်လာပြီး ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွင်းကာ ဗာရာဏသီ၏ ပလ္လင်ကို ကိုယ်တော်တိုင် ယူတော်မူသည်။

တောထဲတွင် နှင်ထုတ်ခံရသော မင်းကြီးသည် မြစ်ကမ်းပါးတွင် ရွက်ဖြင့် ကျောင်းကလေး ဆောက်ကာ တောသီးများကို စားသောက်ခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း ပုရောဟိတ်နှင့်အတူ သီးများ ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသည်။ ပရန္တပသည် ဘုရင်၏ သားကို ဝမ်းဗိုက်တွင် ဆောင်ထားသော မိဖုရားကို စောင့်ရှောက်ရန် နောက်တွင် ကျန်ခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း နှစ်ဦးတည်း အတူ ကျန်ရစ်သဖြင့် မိဖုရားနှင့် ရဲဘော်သည် ဝှက်ဝှက်ဆက်ဆံမှုတွင် ပါဝင်ကြသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ဘုရင် သိရှိမည်ကို စိုးရိမ်၍ မိဖုရားက ပရန္တပအား ဘုရင်ကို သတ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ နည်းလမ်းကိုပါ ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် အမြဲတမ်း ပရန္တပအား ဓားနှင့် ရေချိုးပဝါကို မြစ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်စေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘုရင် အာရုံမဲ့နေချိန်၌ သူ၏ အသက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး အလောင်းကို တောမြေအတွင်း ဖုံးကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

မိဖုရား၏ အကြံအစည်ကို ပရန္တပ ဆောင်ရွက်သော နေ့တွင် ပုရောဟိတ်သည် ထိုရေချိုးနေရာအနီးရှိ သစ်ပင်ပေါ်သို့ သစ်သီးရှာရန် တက်ထားခဲ့သည်။ ထိုသစ်ပင်ပေါ်မှ ပရန္တပသည် ဘုရင်ကို ဖမ်းဆုပ်ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်သော အော်သံ ပြတ်တောက်သွားခြင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ပုရောဟိတ်သည် ခြေချော်၍ သစ်ကိုင်းများကြားမှ ဆူညံစွာ ပြုတ်ကျခဲ့သည်။ အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ရန် ရပ်နေသော ပရန္တပသည် အသံကို ကြားခဲ့သော်လည်း အနီးတွင် မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် အပြီးတွင် ရေချိုးပြီး မည်သူ့ကမျှ ဆီလျော်မှု မခံရဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ပုရောဟိတ်သည် ထိတ်လန့်နေဆဲ အခိုအကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာသည်။ မြင်ခဲ့သည်ကို ပြောခြင်းဖြင့် မိမိ၏ အသက်ကို စွန့်စားလိုသော်လည်း၊ မြွေ၏ အသက်ရှူနင်းကြောင့် မျက်စိကန်းသွားသည်ဟု ဆိုကာ ကျောင်းကလေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ပရန္တပက ယုံကြည်ပြီး သနားစိတ်ဖြင့် သစ်သီးရှာဖွေခြင်း တာဝန်ကို ယူလိုက်ကာ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ ပုရောဟိတ်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ မိဖုရားက သားတော်ကို ဖွားမြင်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သတ်ဖြတ်ခံရသော ဘုရင်၏ သားတော်ဖြစ်သော်လည်း၊ ကလေးသည် ပရန္တပကို ဖခင်ဟု ခေါ်ကာ အတိတ်ကိစ္စကို မသိဘဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ထိုအတောအတွင်း ပုရောဟိတ်သည် မျက်စိကန်းသည့် ဟန်ဆောင်မှုအောက်တွင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သစ်ကိုင်းတစ်ခု လှုပ်ရှားသည့်အခါတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှေးဟောင်း ကြောက်ရွံ့မှုကို တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်သာ မည်သူမျှ မကြားနိုင်ဟု ထင်သည့်အခါ ကိုယ့်ဘာသာ တိုးတိုးပြောမိသည်။ မိဖုရားနှင့် ပရန္တပက ထိုစကားများကို အလွယ်တကူ ရေရွတ်သည်ဟုသာ ထင်ကြသည်။

ကလေးသည် အသက် ဆယ်ခြောက်နှစ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ပုရောဟိတ်သည် ရေချိုးနေရာဟောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကြာရှည်စွာ ပိတ်ထားသော မျက်စိကို ရှေ့တွင် ဖွင့်ပေးကာ အမှန်တရားကို နောက်ဆုံးတွင် ပြောပြသည်။ ပရန္တပသည် သူ၏ ဆွေမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အမှန်ဖခင်သည် ဗာရာဏသီ၏ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး၊ ဖခင်ဟု ခေါ်ခဲ့သူ၏ လက်ဖြင့် ဤနေရာတွင်ပင် သတ်ဖြတ်ကာ မြှုပ်နှံခံခဲ့ရကြောင်း၊ မိခင်၏ အပြည့်အဝ ပါဝင်မှုဖြင့် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ ထို့နောက် ပုရောဟိတ်သည် မင်းသားကို ဓားကိုင်နည်း သင်ကြားပေးရန် ရက်အနည်းငယ် အချိန်ယူခဲ့သည်။

တစ်နေ့မနက်တွင် ငယ်ရွယ်သော မင်းသားက ပရန္တပကို မြစ်တွင် အတူ ရေချိုးရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ပရန္တပ ရေထဲသို့ ဆင်းလာသောအခါ၊ မင်းသားသည် ဘုရင်ကို ဖမ်းဆုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဆံထုံးကို ဖမ်းဆွဲကာ၊ ထိုဟောင်းသော ရာဇဝတ်မှု၏ ရှင်းလင်းချိန် ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်။ မင်းသားသည် ပရန္တပ ဖခင်ကို ဖြတ်ခဲ့သော အဆုံးသတ်ကိုပင် ပေးခဲ့ပြီး၊ ထိုမြေနေရာတွင် မြှုပ်နှံခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရေဆေးပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ကျောင်းကလေးသို့ ပြန်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် ပုရောဟိတ်အား ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို ပြောပြပြီး၊ မိခင်၏ ပါဝင်မှုကို ဆုံးမခဲ့သည်။ သုံးဦးသည် အတူတကွ ဗာရာဏသီသို့ ပြန်လာကြသည်။

ဗာရာဏသီတွင် ဗောဓိသတ်က ဝိုင်းရံခံရသည့်နေ့မှစ၍ တရားမျှတစွာ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ထိုမင်းသည် ငယ်ရွယ်သော မင်းသားကို ကြိုဆိုပြီး မိမိ၏ ဒုတိယမင်းအဖြစ် ခန့်အပ်သည်။ ဗောဓိသတ်ကိုယ်တိုင်လည်း စေတနာနှင့် ကျင့်ဝတ်အားလုံးဖြင့် အုပ်ချုပ်ဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းမြတ်စွာ ပြည့်စုံသော ဘဝဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် နတ်ပြည်သို့ သွားရာလမ်းဆီသို့ ကွယ်လွန်တော်မူသည်။

ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဘုရားရှင်က ဝေဠုဝန်ကျောင်းတွင် ဒေဝဒတ်၏ အကြိမ်ကြိမ် ပစ်ခတ်မှုကြောင့် စိုးရိမ်နေသော ရဟန်းများအား ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဒေဝဒတ်၏ ကြိုးပမ်းမှုများတွင် မြားသမားများ ငှားရမ်းခြင်း၊ ကျောက်တုံးကြီး လှိမ့်ချခြင်းနှင့် နာဠာဂိရိဆိုသော ဆင်ကို လွှတ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ဘုရားရှင်က ဒေဝဒတ်သည် ထိုသို့ သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ပထမဆုံးမဟုတ်ကြောင်းနှင့် ထိုကြိုးပမ်းမှုများ တစ်ခုမျှ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့စေခြင်း မရှိကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထို့နောက် ထိုဘဝ၌ ဒေဝဒတ်သည် အိုမင်းသော မင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်က ငယ်ရွယ်သော ဒုတိယမင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

ပရန္တပ ဇာတ်တော်သည် ပါဠိတိပိဋက၏ ခုဒ္ဒကနိကာယ အတွင်းရှိ ပါဠိဇာတ်တော် စာအုပ်ကြီး တတိယတွဲတွင် တွေ့ရှိရသော ကျမ်းဂန်ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၁၆ ဖြစ်သည်။ ဖခင်၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ယုံကြည်ရသော အမှုထမ်း၏ သစ္စာဖောက်မှုတို့သည် မုန်းတီးမှုဖြင့် ကြုံတွေ့သူကို မထိခိုက်နိုင်ဟု ဤဇာတ်တော်က ပြသသည်။ အဖိုးအိုမင်း၏ ညီမျှမှုမရှိသော မုန်းတီးစိတ်သည် သူ့ကိုယ်တိုင် သားကို နှင်ထုတ်စေခဲ့ပြီး တောထဲ၌ ပျက်စီးမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။ တူညီသော မုန်းတီးစိတ်သည် ဒေဝဒတ်ကိုယ်တိုင်ကိုလည်း ဘုရားရှင်အပေါ် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားမှုများဖြင့် ဘဝတိုင်း ပျက်စီးစေမည် ဖြစ်သည်။