သမုဂ္ဂဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် မိန်းမတစ်ဦးအပေါ် လောကီတဏှာကြောင့် စိတ်ဒုက္ခရောက်နေသော ရဟန်းတစ်ပါးအား ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ဤအရာ မှန်ကန်သလား မေးတော်မူသောအခါ ရဟန်းက ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်က တဏှာကို အင်အားသုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပိတ်ဆို့ခြင်းဖြင့် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူပြီး၊ ဇာတကတ္ထဝဏ္ဏနာ၏ နံပါတ် ၄၃၆ ဖြစ်သော စမုဂ္ဂဇာတ်ဖြင့် ဥပမာပြတော်မူသည်။ ထိုဇာတ်သည် ထိုသင်ခန်းစာကို ခက်ခက်ခဲခဲ သင်ယူခဲ့ရသော နတ်ဆိုးတစ်ပါး အကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းလက်ထက် ဗာရာဏသီတွင် ဗောဓိသတ်သည် လောကကို စွန့်ခွာ၍ ရဟန်းဖြစ်ကာ ဟိမာလယတောင်တန်းရှိ တိတ်ဆိတ်သော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ လူ့ဘဝ ပုံမှန်ကိစ္စများက မနှောက်ယှက်နိုင်ဘဲ နက်ရှိုင်းသော သမာဓိကို ပွားများခဲ့သည်။

ထိုတောအုပ်အနီးတွင်ပင် အသုရဟုခေါ်သော အင်အားကြီးသည့် နတ်ဆိုးတစ်ပါး နေထိုင်သည်။ ၎င်းသည် တောလမ်းများပေါ်ရှိ ခရီးသည်များကို ညှဉ်းဆဲလေ့ရှိသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရဟန်းဆရာထံ သွားရောက်၍ တရားနာခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးပင်ဖြစ်စေ ပညာကို ကြားသောအခါ နားလည်နိုင်သည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် ကာသိပြည်မှ မင်းမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မိဘများကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် စောင့်ရှောက်သူများနှင့်အတူ ခရီးသွားနေစဉ် အသုရက စောင့်ရှောက်သူများကို ကွဲကွာစေပြီး သူမကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူမ၏ အလှကြောင့် စိတ်ဝင်စားသော အသုရက သူမကို အဆင့်အတန်းနှင့် ချမ်းသာမှုဖြင့် ထားရှိသော်လည်း သူမ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို သို့မဟုတ် သူ့အပေါ် သစ္စာမဲ့မည်ကို အထူး စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သူမကို လုံးဝ စောင့်ရှောက်ရန် အသုရက ထူးခြားသော နည်းလမ်းကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ ထိုနည်းလမ်းမှာ ကျောက်ရတနာ ခမ်းနားသော သေတ္တာ၊ စမုဂ္ဂ အတွင်းတွင် သူမကို ထည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ထွက်ခွာရမည့်အခါတိုင်း သေတ္တာကို ကိုယ်ထဲသို့ တစ်ခါတည်း မြိုချလိုက်ပြီး ဘယ်အရာမျှ သူမထံ မရောက်နိုင်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် အသုရက သူမကို တောကန်တွင် ရေချိုးခွင့်ပြုစဉ်၊ သူမသည် အထက်မှ ဓားကိုင်ဆောင်ကာ ပျံသန်းလာသော နတ်ဆရာတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ ထိုနတ်ဆရာသည် ဝေဒကျမ်းတွင် ပါဝင်သော လေနတ်ဖြစ်သည့် ဝါယု၏ သားဖြစ်သည်။ သူမက လက်ဟန်ပြ၍ နတ်ဆရာက သူမထံ ဆင်းလာခဲ့သည်။

နတ်ဆိုး ပြန်လာမည်ကို သိသဖြင့် မိန်းမက နတ်ဆရာကို သေတ္တာအတွင်း သူမနှင့်အတူ ဝှက်ထားပြီး အင်္ကျီဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ အသုရ ပြန်လာ၍ အမြဲလို သေတ္တာကို ထပ်မြိုချလိုက်သောအခါ၊ ၎င်းသည် ကိုယ်တွင်းသို့ လူတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ နှစ်ဦးကို ယူဆောင်လာကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

သူ၏ ဉာဏ်ကောင်းသော ကြိုတင်ကာကွယ်မှုကြောင့် ကျေနပ်သော အသုရသည် တစ်ခါတစ်ရံလို ရဟန်းဆရာ၏ တောအိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ မိမိထားခဲ့သော နေရာတွင် မိမိ၏ မယားသည် လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားဆဲဟု ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

နတ်ဆိုး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဗောဓိသတ်သည် ဉာဏ်စက္ခုဖြင့် အမှန်တရားကို သိမြင်သဖြင့် ဖော်ရွေစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ “မိတ်ဆွေတို့ ဘယ်ကနေ လာကြသနည်း၊ သုံးဦးလုံးကို ကောင်းစွာ ကြိုဆိုပါသည်။ ခဏလောက် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ နားပါရန် ဖိတ်ကြားပါသည်” ဟု မိန့်ကြားသည်။ အသုရက အံ့သြစွာ ဘာကြောင့် သုံးဦးဟု ပြောသလဲဟု မေးသည်။ ဗောဓိသတ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်ဖြေသည်။ “မင်းနှင့် မင်း၏ ချစ်ရသော မယားသည် နှစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သေတ္တာအတွင်း လုံခြုံစွာ ရှိနေပြီး၊ မင်း၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း အမြဲတမ်း ကာကွယ်ထားသော်လည်း၊ ဝါယု၏ သားနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေသည်” ဟု ဆိုသည်။

ထိတ်လန့်သွားသော အသုရက သေတ္တာကို ချက်ချင်း အန်ထုတ်ပြီး ဖွင့်ပစ်လိုက်သည်။ နတ်ဆရာက ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး မန္တန်ရွတ်ဆိုကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်၍ လွတ်မြောက်သွားသည်။ မိန်းမကလည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ တုန်လှုပ်သွားသော နတ်ဆိုးက ၎င်း၏ ကိုယ်တွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားသော အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သည့် ရဟန်းဆရာကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

အသုရက မည်သို့သော ချုပ်ချယ်မှုပင် ရှိစေကာမူ နှလုံး၏ သစ္စာရှိမှုကို ၎င်း၏ ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်၍ အာမခံ၍ မရနိုင်ကြောင်း ညည်းညူ ပြောဆိုခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့ ပိုင်ဆိုင်ချင်သော လက်ဝါးကပ်စွဲမှုဖြင့် အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဘယ်တော့မျှ မတွေ့နိုင်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာ၍ မိန်းမကို ဘာမျှ ထိခိုက်မှု မရှိစေဘဲ လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ သီလငါးပါးကို စောင့်ထိန်းရန် ကတိပြုခဲ့သည်။ တောအုပ်ရှိ သူ၏ ရိုင်းစိုင်းသော အကျင့်များမှ ဆုတ်ခွာခဲ့သည်။

ဇာတ်ကြောင်း အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က ထိုရှေးဟောင်း ဇာတ်ကြောင်းရှိ မျက်စိကြည်သော ရဟန်းဆရာသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထို့အပြင် ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ၎င်း၏ အဆုံးကို ရှင်းပြသော ဘုရားရှင်၏ အဓိက ဆုံးမချက် အရိယသစ္စာ လေးပါးကို ကြားနာရသဖြင့် ဇာတ်ကြောင်းကို ပထမဆုံး ဟောကြားခံရသော စိတ်ဆင်းရဲနေသည့် ရဟန်းသည် ပထမအဆင့်၏ အသီးကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

စမုဂ္ဂဇာတ်သည် ဆန္ဒကို အတွင်းပိုင်း ထိန်းချုပ်ခြင်းထက် ရုပ်ပိုင်းအင်အားဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခြင်း အချည်းနှီး ဖြစ်ကြောင်း ပြသသော ထင်ရှားဆုံး ဆုံးမချက်များထဲမှ တစ်ခု အဖြစ် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေသည်။ သေတ္တာတစ်လုံး၊ ဝမ်းဗိုက်တစ်ခု၊ တောအုပ်တစ်ခု အတွင်း ပိတ်ဆို့ထားသော အရာသည် ကိုယ်ကျင့်ဝတ်နှင့် ပညာဖြင့်သာ တကယ် စောင့်ရှောက်နိုင်သော အရာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဤဇာတ်က ပြသသည်။