ဓဇဝိဟေဌဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ဗောဓိဉာဏ် မရမီ ကာလကတည်းက လောက၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြောင်း ပြရန် ဖြစ်သည်။ ထိုအခွင့်အရေးက ရှေးအတိတ်ကို အမှတ်ရစေသဖြင့်၊ နတ်မင်းကြီး သကြမင်း အဖြစ် ဖြစ်ခဲ့သော ဘဝကို ဆိုပြတော်မူသည်။ ထိုဘဝ၌ လိမ်လည်သူ တစ်ဦးတည်း၏ ကောက်ကျစ်မှုကြောင့် နိုင်ငံရှိ ရိုးသားသော ရဟန်းတော်အပေါင်းအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည့် အမှားကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီမြို့၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် အနက်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သော မှော်ဆရာတစ်ဦး နေထိုင်သည်။ နေ့အခါတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော်ဟန်ဆောင်၍ မြို့ထဲ လှည့်လည်ပြီး ကာသီပြည်၏ ကုသိုလ်ရှိသော လူတို့ထံမှ ဖန်ရည်စွန်းသင်္ကန်း ဝတ်ဆင်သူ မည်သူ့အတွက်မဆို ပေးသော ဆွမ်းနှင့် ဂါရဝကို ခံယူသည်။ ညအခါတွင် မှော်စွမ်းအားဖြင့် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်အောင် မိဖုရား၏ အခန်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ မိဖုရားကို ညစ်ညမ်းစေသည်။ မြို့နိုးခင်တွင် နေ့ဘက် ဝတ်စုံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲနေသည်။ သင်္ကန်းနှင့် ပြုမူပုံ၏ အပြင်ပန်းက သူ့ကို အကြာကြီး ကာကွယ်ထားသဖြင့် မည်သူ့မှ သံသယ မရှိခဲ့ပေ။

မိဖုရားသည် ညတစ်ညတွင် ထွက်သွားသော ညဉ့်အခါ ဧည့်သည်၏ လျှို့ဝှက်ဟန်ကြောင့် စိတ်ပူပန်ပြီး သူ၏ အမှန်ကို သိလိုသဖြင့် ဆေးနီဖြင့် ညိုနေသော လက်ဖဝါးကို သူ၏ ကျောပြင်ပေါ် ဖိထားလိုက်သည်။ သူ မသိစေဘဲ အမှတ်အသား ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်သော အမှုဖြစ်သော်လည်း လုံလောက်ခဲ့သည်။ နေ့အချိန် ပုခုံးဗလာကို မြင်သူတိုင်းအား ထိုနီရဲသော လက်ဗွေက သူ့ကို ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မင်းမှူးတော်များက လူအများ သုံးသော သုသာန်တွင် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ရပ်နေသော လူတစ်ဦးကို တွေ့ရှိသည်။ နေကို ကိုးကွယ်သော အကျင့်နှင့် ဆင်တူ၏။ နီးကပ်စွာ သွားကြည့်သောအခါ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ဆေးနီအမှတ်ကို မြင်ကာ သူ၏ အမှန်ကို အသိအမှတ်ပြုမိသည်။ သို့သော် မဖမ်းဆီးမီ မှော်ဆရာက မှော်စွမ်းကို ခေါ်ဆိုကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်၍ သူတို့၏ လက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတို့တွင် ပြစ်မှု၏ အမှတ်တရသာ ကျန်ခဲ့ပြီး ဒဏ်ပေးနိုင်သော နည်းလမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤကိစ္စသည် ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ နားသို့ ရောက်သောအခါ မင်း၏ ဒေါသသည် အပြစ်ရှိသူ တစ်ဦးတည်းဖြင့် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ “ဤလူတို့သည် နေ့အခါ ရဟန်းဝတ်ဖြင့် သွားလာ၍ ညအခါ မကောင်းမှု ပြုကြ၏” ဟု ယူဆကာ၊ လိမ်လည်သူ တစ်ဦး၏ အပြစ်အတွက် ရဟန်းသံဃာ တစ်ခုလုံးကို ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်လိုက်သည်။ ယူဇနာ သုံးရာ ကျယ်ဝန်းသော ကာသီပြည်မှ ရိုးသားသော ရဟန်းမှန်တိုင်းကို နှင်ထုတ်ရန် ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်ပြီး၊ မည်သည့်နေရာတွင် တွေ့ရှိရှိ ဒဏ်ခံရမည်ဟု အမိန့်ပေးသည်။

အမိန့်တော်ကို လိုက်နာကြသည်။ မိဖုရားကို သို့မဟုတ် အခြားတစ်ယောက်ကိုမျှ မပြစ်မှားခဲ့သော စစ်မှန်သည့် ရဟန်းရှင်တို့သည် ထိုမှော်ဆရာတစ်ဦး၏ အမှတ်တရနှင့်အတူ နိုင်ငံမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဒါန၊ သီလနှင့် ကံ၏ တရားကို သတိပေးနိုင်သော ဆရာတော်များ ကင်းမဲ့သွားသဖြင့် ကာသီပြည်သားတို့သည် ရိုင်းစိုင်းပြီး မေ့လျော့လာကြသည်။ ဒါနပြုခြင်း ကျဆင်းကာ ကျင့်ဝတ် လျစ်လျူရှုခံရသည်။ သေဆုံးသောအခါ သူတို့အများစုသည် ချမ်းသာသော ဘုံများတွင် မဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခဘုံများတွင် ဖြစ်ကြသည်၊ သူတို့၏ အပြုအမူကို လမ်းညွှန်မည့်သူ မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နတ်ပြည်ရှိ ထိုင်ခုံတော်မှ ထိုဘဝ၌ ဘုရားလောင်းဖြစ်သော သကြမင်းသည် နိုင်ငံကို ငုံ့ကြည့်တော်မူသည်။ လိမ်လည်သူ တစ်ဦး၏ အပြစ်အတွက် အပြစ်မဲ့သူများကို နှင်ထုတ်ခြင်းက လူမျိုးတစ်ခုလုံးကို ဘယ်လို ထိခိုက်စေသည်ကို မြင်တော်မူသည်။ မင်း၏ မှားယွင်းသော ဒေါသကို ဖြေလျှော့ပေးပြီး ဆရာတော်များကို ပြန်လည် ထားရှိရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။ ဤတာဝန်အတွက် အသက်ကြီးရင့်သော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတစ်ပါးကို ရှာတော်မူသည်။ ထိုပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် ရိုးရှင်းပြီး ထူးခြားမှု မရှိသော အဆင်းရှိ၍ သင်ခန်းစာ၏ အာရုံစူးစိုက်ရာ ဖြစ်စေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သကြမင်းသည် အလွန်လှပသော လူငယ်ရဟန်းတစ်ပါး၏ ထင်ရှားသော အဆင်းကို ဆောင်ယူကာ အသက်ကြီးသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို ခေါ်ဆောင်၍ မင်းနန်းတော်တံခါး၏ အထက် ကောင်းကင်တွင် ရပ်တည်စေသည်။ တရားရုံး တစ်ခုလုံး မြင်တွေ့နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ မျက်မှောက်တွင် လှပသော လူငယ်ရဟန်းသည် ရိုးရှင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှု မရှိသော အဖော်အား ခေါင်းနှိမ့်၍ ဦးချကာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ရိုသေမှု၏ အမှတ်အသားရှိသမျှဖြင့် ဂါရဝပြုသည်။

မင်းသည် အံ့သြသွား၍ ဤမျှ လှပသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသူသည် ဤမျှ ရုပ်ဆိုးသော ဆရာတော်အား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရိုသေရသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ သကြမင်းက ဆရာတော်တစ်ပါး၏ တန်ဖိုးကို မျက်နှာ သို့မဟုတ် ဟန်အမူအရာဖြင့် တိုင်းတာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သီလသို့ လမ်းပြသော နေရာဖြင့် တိုင်းတာရကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ပညာနှင့် သန့်ရှင်းမှုရှိသည့်နေရာတိုင်း၌ ရိုသေမှု လိုက်ပါရမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ အဝတ်ရိုးရှင်းသည်ဖြစ်စေ ထိုသို့ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ မင်းက ကောင်းကင်မှ ဘယ်သူက စကားပြောနေသနည်းဟု ထပ်မေးသောအခါ၊ သကြမင်းသည် မိမိ၏ နာမည်နှင့် တာဝတိံသာနတ်ပြည်၏ အရှင်ဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ကြေညာ၍ နောက်ဆက် အကြံဉာဏ်၏ အလေးချိန်ကို တိုးပေးလိုက်သည်။

သကြမင်းသည် မင်းနှင့် ကဗျာပုဒ်များ ဖလှယ်၍ စစ်မှန်သော သီလရှိသည့် ဆရာတော်များကို ရိုသေခြင်းဖြင့် နိုင်ငံက အဘယ်အကျိုးကို ရရှိသည်ကို ရှင်းပြသည်။ ဤလောကတွင် အသက်ရှင်နေသူတို့ထံမှ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြင်နာမှုကို ရရှိ၍၊ သေဆုံးပြီးနောက် နတ်ပြည်သို့ ဦးတည်သော လမ်းကို ရရှိသည်။ လိမ်လည်သူ တစ်ဦး၏ အပြစ်ကြောင့် ရိုးသား ရဟန်းအသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုလုံးအပေါ် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အဆိပ်သင့်စေခဲ့သော မင်းသည် မိမိ၏ ဒေါသက အမှန်တရားမှ အဘယ်မျှ ဝေးသွားခဲ့သည်ကို စတင်မြင်လာသည်။

ကြားခဲ့ရသည်နှင့် မြင်ခဲ့ရသည်တို့ကြောင့် သက်ဝင်သွားသော ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် မိမိ၏ ကြေညာချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့် မှားယွင်းသော ဒေါသကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ နှင်ထုတ်မှုကို ပယ်ဖျက်ကာ စစ်မှန်သော ရဟန်းတော်များကို ကာသီပြည်သို့ ပြန်လည် ဖိတ်ခေါ်သည်။ မာနကို စွန့်ကာ သီလကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံရန်၊ လျင်လျင်မြန်မြန် ချမှတ်ခဲ့သော အမိန့်ကြောင့် မောင်းထုတ်ခံရသည့် ဆရာတော်များအား ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် ထောက်ပံ့မှု ပေးရန် ကတိပြုသည်။ နိုင်ငံ၏ ကျောင်းတော်များနှင့် ဆွမ်းလှူသူများသည် တဖြည်းဖြည်း ထိုရဟန်းတော်များဖြင့် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသည်။ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်မှာ အမှန်တကယ် ရဟန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသော လူတစ်ဦးနှင့် အပြင်ဝတ်စားဟန် တူခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးစီ၏ နောက်ဆက်တွဲကို ထုတ်ဖော်ပြတော်မူသည်။ ကောင်းကင်တွင် နှိမ့်ချစွာ ရပ်ခဲ့သော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် ကြာမြင့်စွာ ကတည်းက နောက်ဆုံး နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုမျှ ကြီးမားသော တန်ဖိုးဖြင့် သင်္ကန်းနှင့် ၎င်းညွှန်ပြသော သီလကြား ခြားနားချက်ကို သင်ယူခဲ့သော မင်းသည် ထိုဘဝ၌ အာနန္ဒာ ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံ၏ ရိုးသားသော ရဟန်းတော်တိုင်းအပေါ် ကျရောက်သော အမှားကို ပြင်ရန် နတ်ပြည်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သော သကြမင်းမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံး နိုးထမှု မရမီ ကာလ ရှေးဘဝ၌ ဖြစ်သည်။

ဓဇဝိဟေဌဇာတ်သည် ပါဠိပိဋကတ်တွင် အမှတ် ၃၉၁ အဖြစ် ပါဝင်ပြီး၊ အမည်ကို သင်္ကန်း၏ ဖန်ရည်စွန်း တံခွန်တော်ကို ထိခိုက်စေသော အရာမှ ရရှိသည်။ ဤထိခိုက်မှုသည် မှော်ဆရာ၏ မှော်အတတ်တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ လိမ်လည်သူ တစ်ဦး၏ အပြစ်ကို တူညီသော ဖန်ရည်စွန်းသင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်သော ရိုးသား သူတိုင်းအပေါ် ဒဏ်အဖြစ် ကျရောက်စေခဲ့သော မင်း၏ ပြင်းထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌကထာ ထုံးစံသည် ဤဇာတ်ကို အမှားနှစ်ခုအပေါ် သတိပေးချက်အဖြစ် ရှည်ကြာစွာ ဖတ်ခဲ့ကြသည်။ ပထမ အမှားမှာ အတုကို အစစ်ဟု ထင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယ အမှားမှာ လိမ်လည်မှု ထင်ရှားသွားသည့်အခါ အစစ်အမှန် အားလုံးကို အတုဟု ထင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရိုသေမှုသည် သီလနှင့် ပညာကိုသာ အခြေခံရမည် ဖြစ်ပြီး၊ မျက်နှာ၊ ကျော်ကြားမှု သို့မဟုတ် ထိုသူ ဝတ်ဆင်သော သင်္ကန်းကို အခြေခံ၍ မဖြစ်ရကြောင်း ဇာတ်က သကြမင်း၏ ဥပမာဖြင့် ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြသသည်။ လိမ်လည်သူ တစ်ဦး၏ အပြစ်သည် ရိုးသား ရဟန်းအသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုလုံး၏ ထိုက်တန်သော ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖယ်ရှားခွင့် မပေးသင့်ပေ။