ဂါမဏိစဏ္ဍဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်းအချို့က ခဲယဉ်းသော ကိစ္စများ၌ ဘုရားရှင်၏ အံ့ဩဖွယ် ဉာဏ်ထက်မြက်ပုံကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ဘုရားရှင်က ဤအရာသည် အသစ်အဆန်း မဟုတ်ကြောင်း၊ ရှေးအတိတ်ဘဝ၌လည်း တူညီသော ဉာဏ်ရည်ကို ပြသခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ထိုဘဝကို ပါဠိတော်ကျမ်း၌ ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၅၇ ဂါမဏိစဏ္ဍဇာတ် ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ထိုအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ ဇနသန္ဓမင်း၏ သားတော် ဘုရားလောင်းသည် မှန်မျက်နှာ (အာဒါသမုခ) ဟု အမည်ရသော မင်းသားအဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူခဲ့သည်။ မင်းဖခင် ကွယ်လွန်သောအခါ မင်းသားမှာ အသက်ခုနစ်နှစ်သာ ရှိသေး၍ အမတ်တော်များသည် ဉာဏ်အရည်အချင်း မပြသရသေးသော ငယ်ရွယ်သူအား နန်းတော်ဆောင်ရန် တွေဝေကြ၏။ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မျောက်တစ်ကောင်ကို ဗေဒင်ဆရာ၊ တရားသူကြီး၊ ကြင်နာသော သားကောင်းတစ်ဦး ပုံစံ ပြင်ဆင်ကာ မင်းသားရှေ့၌ ထားခဲ့ကြ၏။ အကြိမ်တိုင်း ငယ်ရွယ်သော အာဒါသမုခသည် လှည့်ဖြားမှုကို ချက်ချင်း မြင်တော်မူ၏။ ထိုဉာဏ်ရည်ကို ယုံကြည်သွားသော နန်းတော်က သူ့ကို မင်းအဖြစ် နန်းတင်ကြ၏။

ထိုမင်းဆက်ခံပြီး နှစ်အတန်ကြာသောအခါ၊ ရှေးမင်း၏ အိုမင်းသော အစေခံ ဂါမဏိစဏ္ဍသည် ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သော သခင်ကို ထမ်းဆောင်ရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားခဲ့ရ၏။ ၎င်းသည် မြို့မှ ယူဇနာ သုံးခု အကွာရှိ ရွာတစ်ရွာသို့ ထွက်ခွာ၍ ကိုယ်တိုင် လယ်ယာလုပ်ကိုင်ကာ အသက်မွေးခဲ့၏။ ငြိမ်သက်သော ဘဝကိုသာ တောင့်တခဲ့သည်။

လယ်ထွန်ရန် ဂါမဏိစဏ္ဍသည် အိမ်နီးချင်းထံမှ နွားတစ်ရှဉ်းကို ငှားယူ၏။ ညနေ၌ ပိုင်ရှင်၏ အိမ်သို့ ပြန်ပို့သော်လည်း ပိုင်ရှင်က ဇနီးနှင့်အတူ ထမင်းစားနေသဖြင့် သက်သေများရှေ့၌ နွားများကို ပုံမှန်အတိုင်း လွှဲပြောင်းပေးရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့။ ထိုညတွင် ကင်းကပ်မှု မရှိသော နွားများကို သူခိုးများက ခိုးယူသွား၏။ ထို့နောက် ပိုင်ရှင်က နွားများ ပြန်မရခဲ့ဟု မှားယွင်းစွာ ငြင်းဆိုကာ ဂါမဏိစဏ္ဍကို မင်းရုံးဘက်သို့ ဆွဲခေါ်ရင်း “မင်း၏ အရာရှိ လာနေပြီ။ ငါ့ နွားတန်ဖိုးကို ပေးဆပ်စမ်း” ဟု အော်ဟစ်၏။

မြို့သို့ သွားသော လမ်းတွင် ဂါမဏိစဏ္ဍသည် မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ အိမ်၌ ထမင်းစားရန် ရပ်နား၏။ မိတ်ဆွေ၏ ဇနီးသည် ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လရှိပြီ ဖြစ်ရာ ဆန်ကုန်လှောင်ရုံသို့ လှေကားဖြင့် တက်စဉ် ချော်လဲ၍ ကိုယ်ဝန် ပျက်ကျသွားသည်။ ခင်ပွန်းက ဤဘေးအန္တရာယ်ကို ဂါမဏိစဏ္ဍ၏ အပြစ်ဟု စွပ်စွဲကာ သူ့ကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော စွပ်စွဲသူအုပ်စုတွင် ပါဝင်လာ၏။

ထို့နောက် လမ်းဆက်သွားရာ ထိန်းချုပ်၍ မရသော မြင်းတစ်ကောင် ခရီးသွားများဆီသို့ ပြေးလာ၏။ မြင်းထိန်းသူက ဂါမဏိစဏ္ဍကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်၍ မြင်းကို ပြန်လှည့်ရန် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ကျောက်ခဲသည် ပစ်မှန်ကို မှန်သော်လည်း မြင်း၏ ခြေထောက် ကျိုးသွားသည်။ ထို့နောက် မြင်းထိန်းသူက အကူအညီ တောင်းခဲ့ကြောင်း ငြင်းဆိုကာ ဒုက္ခရောက်နေသော လယ်သမားအပေါ် တတိယ မှားယွင်းသော စွပ်စွဲချက်ကို ထပ်ထည့်၏။

ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ တိုးပွားလာသဖြင့် ဂါမဏိစဏ္ဍသည် ကမ်းပါးမှ ခုန်ချ၍ ဘဝကို အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော ခြင်းလုပ်သမားပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ထိုသူသည် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။ ခြင်းလုပ်သမား၏ သားက ဂါမဏိစဏ္ဍကို ဖမ်းဆုပ်ကာ လူသတ်မှုဟူသော စွပ်စွဲချက် စတုတ္ထမြောက်ကို ထည့်သွင်းလိုက်၏။

ရာဇပလ္လင်ရှေ့တွင် မင်းကြီး အာဒါသမုခသည် စွပ်စွဲသူ လေးဦးလုံး ပြောဆိုသည်ကို စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်တော်မူ၏။ အမှုတစ်ခုချင်းစီကို သေချာ ချိန်ဆကြည့်ရာ နွားပိုင်ရှင်နှင့် မြင်းထိန်းသူ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျမ်းကျိန်၍ မုသား ပြောကြောင်း တွေ့ရ၏။ ထို့ပြင် မွေးဖွားမလာသေးသော ကလေးနှင့် ခြင်းလုပ်သမား၏ သေဆုံးမှုမှာ ရန်ငြိုးမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ကံဆိုးခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် စွပ်စွဲသူတစ်ဦးစီ၏ ကိုယ်ပိုင် အပြစ်နှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီသော ဆုံးဖြတ်ချက် လေးခု ချမှတ်တော်မူ၏။ မုသားပြောသော နွားပိုင်ရှင်သည် မျက်စိနှစ်ဖက် ထုတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ငွေဒင်္ဂါး နှစ်ဆယ့်လေးခုကိုလည်း ဆက်လက် ပေးဆပ်ရမည်။ ဝမ်းနည်းသော ခင်ပွန်းသည် ဆုံးရှုံးသွားသော သားအစားထိုး ကျန်းမာသော သားတစ်ယောက် ဖွားမြင်သည်အထိ ဂါမဏိစဏ္ဍ၏ ထိန်းသိမ်းမှုကို ရရှိမည်။ မုသားပြောသော မြင်းထိန်းသူသည် လျှာကို ဆွဲနုတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး မြင်းအတွက် ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင် ပေးဆပ်ရမည်။ ခြင်းလုပ်သမား၏ သားသည် ခြင်းလုပ်သမား၏ မုဆိုးမနှင့် အိမ်ထောင်စုကို ဂါမဏိစဏ္ဍ၏ ထိန်းသိမ်းမှုသို့ အပ်နှံရမည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ကြားရသောအခါ စွပ်စွဲသူ လေးဦးလုံးသည် မိမိတို့ မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲခဲ့သော လူထက်ပင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် ပို၍ ပြင်းထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်ကို တွေ့ကာ သနားညှာတာမှုကို တောင်းပန်ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ဂါမဏိစဏ္ဍအား စွပ်စွဲမှုများ ရုတ်သိမ်းပေးရန် ငွေကြေး ရက်ရက်ရောရော ပေးခဲ့ကြ၏။

မြို့မှ ထွက်ခွာ၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝစွာ၊ အပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြပြီးနောက် ဂါမဏိစဏ္ဍသည် ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် ရွာသားများက ပညာရှိ လူငယ်မင်းထံ သွားနေကြောင်း သိရှိ၍ မိမိတို့၏ အဖြေမရှိသေးသော ပဟေဠိများကို ဆောင်ယူပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြ၏။ ထိုပုစ္ဆာများတွင် ဗြာဟ္မဏ ကျောင်းသားများသည် မိမိတို့ သင်ခန်းစာများကို မမှတ်မိနိုင်တော့ခြင်း အကြောင်း၊ တပ်သူ ရှင်ရဟန်းများက သစ်သီးအားလုံး အရသာမရှိခြင်း အကြောင်း၊ တောအတွင်း ရေကန်ကို ရေမကြည်ဖြစ်ခြင်း အကြောင်း၊ လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်နတ်ထံ ပူဇော်သက္ကာ မရတော့ခြင်း အကြောင်းနှင့် ငှက်များ၊ မြွေများ၊ ဒုက္ခရောက်နေသော မိသားစုများနှင့် သက်ဆိုင်သော အခြား ထိုနည်းတူ ပုစ္ဆာများ ပါဝင်သည်။ မင်းကြီး အာဒါသမုခသည် ပုစ္ဆာတိုင်းကို မှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုခဲ့၍ ပုစ္ဆာတစ်ခုချင်းစီကို ၎င်း၏ ဖုံးကွယ်ထားသော အကြောင်းရင်းအထိ ခြေရာခံ ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းရင်းများမှာ ပျက်ပြားသွားသော နေ့စဉ်အစီအစဉ်၊ စွန့်ပစ်ခဲ့သော စည်းကမ်း သို့မဟုတ် မြှုပ်ထားသော အပြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဂါမဏိစဏ္ဍ၏ ဤမေးခွန်းများ ဆောင်ယူပေးမှုနှင့် မိမိ၏ အပြစ်ကင်းမှု ပေါ်လွင်လာမှုကြောင့် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းသော မင်းကြီးသည် သူ၏ ကျန်ရှိသော အသက်တာ တစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်ရန် အခွန်ကင်းလွတ်သော ရွာတစ်ရွာကို ချီးမြှင့်တော်မူ၏။ ထိုရွာတွင် ဆင်းရဲမှုနှင့် ဆူးဆတ်သော စွပ်စွဲမှုများ၏ ဘေးမှ ကင်းဝေးစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုစွပ်စွဲမှုများသည် သူ့ကို လုံးဝ ပျက်စီးစေခဲ့သည့်အနီးကပင် ရောက်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ကြောင်း၏ အဆုံး၌ ဘုရားရှင်သည် ရှေးအတိတ်က ဤဇာတ်ကောင်များသည် မည်သူများ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။ အာနန္ဒာသည် ဆင်းရဲစွာ ခံရသော်လည်း နောက်ဆုံး ဆုချခံရသော အစေခံ ဂါမဏိစဏ္ဍ ဖြစ်သည်။ ထိုသူ့ကို ဉာဏ်ရည်ဖြင့် တရားဆုံးဖြတ်ခဲ့သော မှန်မျက်နှာ မင်းကြီးမှာ ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဘုရားလောင်း ဖြစ်ပြီး ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၅၇ သည် ဉာဏ်ကောင်းမှုကိုသာ ချီးမွမ်းရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သည်းခံစွာ ထိုးထွင်းသော တရားဆုံးဖြတ်မှုသည် အမှန်တကယ် ကံဆိုးခြင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော လှည့်ဖြားမှုမှ ခွဲခြားနိုင်ပုံ၊ မင်းတစ်ပါး၏ ပညာသည် ပျက်စီးစေမည့် စွပ်စွဲချက် လေးခုကိုပင် ရိုးသားသူ တစ်ဦး၏ ထာဝရ လုံခြုံမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပုံကို ပြသပါသည်။