ဆရာ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်သော မင်းသား

ပါဠိတိပိဋကတွင် ဤဇာတ်ကြောင်းကို နှစ်ကြိမ် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ တစ်ကြိမ်တွင် ဇာတက အမှတ် ၈ ဂါမဏိ ဇာတက အဖြစ် အတိုချုပ်ဖြင့်၊ ကိုယ်ပိုင် အဆုံးသတ်ဂါထာနှင့်အတူ ပါရှိသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဇာတက အမှတ် ၄၆၂ သံဝရဇာတက အဖြစ် အပြည့်အစုံ ပါရှိပြီး၊ ထိုနေရာတွင် အဖြစ်အပျက်များကို သံဝရမင်းသား အမည်ဖြင့် ပြောပြထားသည်။ စုစည်းသူများက အဖြစ်အပျက်များ တူညီသော်လည်း ဂါထာများ ကွဲပြားကြောင်း မှတ်သားထားသည်။ ထို့ကြောင့် အောက်ပါ အပြည့်အစုံ ဇာတ်ကြောင်းသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သံဝရဇာတက ဖော်ပြချက်ကို လိုက်နာပြီး၊ တိုတောင်းသော ဂါထာက သုံးထားသည့် ဂါမဏိ အမည်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ရက်သုံးလအတွင်း ဈာန်သမာဓိကို ရရှိရန် ရည်ရွယ်၍ တောအုပ်သို့ ဝင်ခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ၊ စိတ်ပျက်လျက် သံဃာထံ ပြန်လာပြီး ကြိုးပမ်းမှုကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိနေသော ဘိက္ခုတစ်ပါးနှင့် ဆိုင်သည်။ သူ၏ အားထုတ်မှုကို ပြန်လည် လှုံ့ဆော်ရန် ဘုရားရှင်သည် အတိတ်ဘဝတစ်ခုကို သတိရစေခဲ့သည်။ ထိုဘဝတွင် တည်ငြိမ်ပြီး သည်းခံသော အကြံဉာဏ်သည် မင်းသားတစ်ပါးကို ထီးနန်းအထိ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီပြည်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းတွင် သားတော်တစ်ရာ ရှိသည်။ သားတော်များ အရွယ်ရောက်သောအခါ မင်းကြီးသည် သားတော်တစ်ပါးစီအတွက် ဆရာတစ်ဦးစီ ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ရှေးကောင်းမှုကံ၏ အားဖြင့် အငယ်ဆုံးမင်းသား ဂါမဏိသည် ဆရာအဖြစ် ဘုရားလောင်းကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုဘုရားလောင်းသည် နိုင်ငံတစ်ခုလုံးတွင် ဉာဏ်ပညာအရဆုံးနှင့် အကြံအစည်ဝေးဆုံး အကြံပေးသူ ဖြစ်သည်။

ကြွားဝါ၍ အာဏာကို စိတ်အလျင်လိုသော နောင်တော် ၉၉ ပါးနှင့် မတူဘဲ၊ ဂါမဏိသည် ရှိသမျှ အရာတိုင်းတွင် ဆရာ၏ အကြံဉာဏ်ကို လေးစားခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်း၏ အကြံပေးချက်ကို ဘယ်လောက်ပင် သေးငယ်စေကာမူ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်း၏ လမ်းညွှန်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး၊ ဦးစွာ မေးမြန်းခြင်းမပြုဘဲ တစ်ခုခုမျှ ဘယ်တော့မှ မပြုခဲ့ပေ။

နောင်တော်များ အရွယ်ရောက်သောအခါ တစ်ဦးချင်းစီက ခမည်းတော်ထံ အုပ်ချုပ်ရန် ပြည်နယ်တစ်ခု တောင်းခံကြပြီး၊ ပြည်နယ် ၉၉ ခု ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ မြို့တော်ကိုယ်တိုင်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်း၏ အကြံပေးချက်အရ ဂါမဏိသည် ခမည်းတော်၏ ဘေးတွင် နေထိုင်ခွင့်နှင့် ခမည်းတော်ကို တိုက်ရိုက် ပြုစုခွင့်မှအပ တစ်ခုမျှ မတောင်းခဲ့ပေ။ ထိုတောင်းဆိုချက်သည် အိုမင်းသော မင်းကြီးကို ထိတွေ့စေပြီး ဂါမဏိကို အာဏာ၏ဗဟိုနှင့် နီးကပ်စွာ ထားရှိခဲ့သည်။

နောက်ထပ် နှစ်များအတွင်း ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဂါမဏိသည် ရာထူးကို မတောင်းဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ဩဇာကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဘုရင်ပိုင် ရှေးဟောင်း ဥယျာဉ်ကို တောင်းခံ၍ ထိုဥယျာဉ်ပန်းများကို မြို့၏ အာဏာရှိသော မိသားစုများ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်မှုကို အနိုင်ယူရန် လက်ဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သာမန်ပြည်သူများအကြား အစားအစာငွေကို ဝေခဲ့သည်။ နန်းတော်၏ ရိက္ခာ၊ နိုင်ငံခြားသံတမန်များနှင့် ဆက်ဆံရေးနှင့် ကုန်သည်များ၏ အခွန်ကောက်ခံမှုကိုပါ တာဝန်ယူခဲ့သည်။ ဤသည်းခံသော လုပ်ရပ်များဖြင့် မူရင်းစာသား၏ စကားအတိုင်းဆိုရလျှင် သူ၏ နူးညံ့ယဉ်ကျေးမှုကြောင့် မြို့တစ်မြို့လုံး၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

ဘုရင်ကြီး ကွယ်လွန်သောအခါ ဂါမဏိကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ ရာထူးထမ်းဆောင်သူများနှင့် နိုင်ငံသားများက သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ငြိမ်သက်သည့် သစ္စာကို အသိအမှတ်ပြုကာ ထီးနန်းပေါ် မြှောက်တင်ခဲ့ကြသည်။ အကြီးဆုံး နောင်တော် ဥပေါသထမင်းသားဦးဆောင်သော နောင်တော် ၉၉ ပါးသည် ဤဆက်ခံမှုကို မွေးဖွားခွင့်အပေါ် သစ္စာဖောက်မှုအဖြစ် မြင်ကြသည်။

ဥပေါသထသည် နောင်တော် ၉၈ ပါးကို စုစည်းပြီး ပေါင်းစည်းထားသော စစ်တပ်ဖြင့် ဗာရာဏသီသို့ ချီတက်ကြသည်။ မြို့ကို ဝိုင်းရံကာ ဂါမဏိအား ထီးနန်း၏ အဖြူရောင်ထီးကို အကြီးဆုံးသားထံ အပ်ရန် သို့မဟုတ် ပွင့်လင်းသော စစ်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ရန် တောင်းဆိုကြသည်။

စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သော ဂါမဏိမင်းသည် ထပ်မံ၍ ဆရာကြီးထံ လှည့်ပြန်ခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းက ကြောက်ရွံ့ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အင်အားသုံးခြင်းကိုလည်းကောင်း အကြံမပေးဘဲ၊ ရာဇဘဏ္ဍာတော် တစ်ခုလုံးကို အစုတူ တစ်ရာ ခွဲ၍ ထိုအစုများထဲမှ ၉၉ စုကို နောင်တော်များထံ ပို့ကာ၊ နိုင်ငံတော်သည် ခမည်းတော်၏ သားအားလုံးအတွက် တန်းတူ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ပြောကြားရန်၊ ကိစ္စကို စစ်ပွဲအနိုင်ယူမှုဖြင့်မဟုတ်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေးဖြင့် ဖြေရှင်းသင့်သည်ဟု အကြံပေးခဲ့သည်။

ဂါမဏိသည် အကြံပေးသည့်အတိုင်း အတိအကျ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မျှော်လင့်မထားသော ထိုရက်ရောမှုကို ရရှိသောအခါ ဥပေါသထမင်းသားသည် ဘဏ္ဍာကို တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် မျှဝေလိုသော အုပ်စိုးသူကို ဆန့်ကျင်ရန် မသင့်ကြောင်း သိမြင်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်နောင်တော် ၉၈ ပါးကိုလည်း ထိုသို့သော မင်းကို မည်သူကမျှ အနိုင်မယူနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်စေခဲ့သည်။ ဝန်းရံခြင်းကို ဓားတစ်ချက်မျှပင် မထိုးဘဲ ရပ်ဆိုင်းခဲ့သည်။

ဇာတ်ကြောင်း အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ရှေးဘဝ၏ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယခုခေတ်၏ စိတ်ပျက်သော ဘိက္ခုသည် ဂါမဏိမင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သာရိပုတ္တသည် ဥပေါသထမင်းသား ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်၏ အကြီးတန်းတပည့်တော် အုပ်စုသည် အခြား ၉၉ ပါးသော မင်းသားများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်ကမူ ဤအရာအားလုံးကို လမ်းညွှန်ခဲ့သော ပညာရှိ ဘုရားလောင်း အကြံပေးသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ပြည့်စုံစွာ ယုံကြည်ခံရသော သည်းခံသည့် အကြံဉာဏ်သည် နှိမ့်ချသော အငယ်ဆုံးသားကို လက်နက်ကိုင်ထားသော နောင်တော် ၉၉ ပါးအပေါ် တစ်ဦးမျှ မသေဆုံးဘဲ ဦးဆောင်ခဲ့ပုံကို သတိရစေခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားရှင်သည် စိတ်ပျက်နေသော ဘိက္ခုအား၊ ထို့နောက် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဖတ်ရှုသူတိုင်းအား၊ ပညာဉာဏ်ဖြင့် လမ်းညွှန်ခံရသော တည်ငြိမ်သည့် ကြိုးပမ်းမှုသည် စိတ်မရှည်ခြင်းထက် အမြဲတမ်း ပိုမိုခိုင်မြဲကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ထိုသည်မှာ တိုက်ပွဲကွင်းပေါ်တွင်ဖြစ်စေ၊ ဈာန်ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။