ဂန္ဓာရဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၄၀၆ ကို ဘုရားရှင်က ရဟန်းသံဃာတော်တို့အတွက် ရဟန်းသည် ဆေးဝါးကို သိမ်းထားနိုင်သော ကာလကို ကန့်သတ်ထားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြရန် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဤစည်းမျဉ်းသည် သင့်တော်ဟန်ရှိသော အနည်းငယ်သော ပစ္စည်းများ တိတ်တိတ်ကလေး တပ်မက်မှု ဖြစ်လာခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။ စိတ်သည် အခြားအရာအားလုံးကို စွန့်ပြီးသည့်တိုင် ထိုသို့သော အနည်းငယ် သိုဝှက်ခြင်းသည် မည်မျှ လွယ်ကူစွာ အမြစ်တွယ်နိုင်သည်ကို ပြရန် ဘုရားရှင်သည် ရှေးဟောင်းဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို သတိရတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်သည် မင်းနှစ်ပါးအကြောင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့တစ်ဦးစီသည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော်ကို စွန့်ခဲ့သော်လည်း ဆားတစ်ဆုပ်တွင်ပင် လောဘသည် စောင့်ဆိုင်းနေသေးကြောင်း တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် တက္ကသိုလ်မြို့မှ ဂန္ဓာရနိုင်ငံကို အုပ်စိုးတော်မူ၏။ နီးကပ်သော ဝိဒေဟနိုင်ငံ၌လည်း စိတ်ထားတူသော မင်းတစ်ပါးသည် မိထိလာမြို့ကို တူညီသော ကုသိုလ်တရားဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူ၏။ မင်းနှစ်ပါးတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တစ်ကြိမ်မျှ မျက်မှောက်တွင် မရပ်တည်ဖူးကြပေ။ သို့သော် နိုင်ငံနှစ်ခုကြား သွားလာသော ကုန်သည်များအားဖြင့် ကျော်ကြားမှုနှင့် ဆန္ဒတူညီမှုတို့ပေါ်တွင်သာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ကြပြီး၊ တစ်ဦးစီသည် အခြားမင်းကို ပြောဆိုကြားသိရသော ကုသိုလ်တရားဖြင့်သာ သိကြ၏။

တစ်ညတွင် လကြတ်သည် ကောင်းကင်ကို မှောင်မိုက်စေသည်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ် ဂန္ဓာရမင်းသည် အလင်းရောင် အထက်ဆုံးပင် တစ်ခဏအတွင်း လုံးဝ ဝါးမြိုခံရပြီး ကွယ်ပျောက်နိုင်ပုံကို သတိပြုမိသည်။ မှောင်မိုက်လာသော လပြည့်ဝန်းတွင်၊ မိမိပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ယူဆဆဲ ဘဝ၏ ကြီးကျယ်မှု အားလုံးလည်း ထိုနည်းတူ ကြုံတွေ့ရမည့် ဖြစ်ရပ်ကို မြင်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်ကို အမတ်များအား အပ်နှံပြီး၊ တောရသေ့တို့ ဝတ်ဆင်သော သစ်ခေါက်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဟိမဝန္တာသို့ တစ်ဦးတည်း ကြွတော်မူ၏။

ဝိဒေဟမင်းသည် မိတ်ဆွေက တက္ကသိုလ်မြို့ကို စွန့်ပြီး ရသေ့ဘဝ ရွေးချယ်ခဲ့ကြောင်း သိရသောအခါ၊ မိမိ၏ ထီးနန်းပေါ်တွင် တစ်ရက်ပင် ဆက်ရှိနေရန် အကြောင်းမရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရသည်။ မိတ်ဆွေက ထိန်းသိမ်းရန်မတန်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးသော ထိုစိုးရိမ်ပူပန်မှုများတွင် မိမိကိုယ်တိုင် ဆက်ကပ်နေရမည် မဟုတ်ဟု မေးခွန်းထုတ်တော်မူ၏။ မိမိ၏ သရဖူကို သားတော်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ပြီး၊ မိတ်ဆွေ ရွေးချယ်ခဲ့သော ထိုတောကြီးကိုပင် ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာတော်မူ၏။

ယခု မင်းအဆင်းအရောင် အမှတ်အသားအားလုံး ချွတ်ပယ်ခံရသော အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ဟိမဝန္တာ၏ နက်ရှိုင်းသော တောင်ကန်ဘေး၌ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တွေ့ကြပြီး၊ မိမိတို့ ခွဲခွာခဲ့သော နန်းတော်များတွင် ကွဲပြားစေခဲ့သည့် ဂုဏ်သိက္ခာတူညီသော အပြုအမူကို အချင်းချင်း အသိအမှတ်ပြုကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ကပ်လျက် အရွက်တဲငယ်များကို တည်ဆောက်ကြပြီး ထိုနေ့မှစ၍ ရသေ့ဘဝကို အတူတကွ မျှဝေကြကာ တောသီးနှင့် တောတွင်းအရွက်ရိုင်းများဖြင့် အသက်မွေးကြ၏။

တောစပ်ရွာတစ်ရွာသို့ ဆွမ်းခံသွားစဉ် ဒါယကာတစ်ဦးက ဝိဒေဟမင်းအား၊ အရသာမရှိသော တောရွက်ဟင်းများကို အရသာဖြည့်စေရန် ဆားအနည်းငယ် လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ဝိဒေဟသည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အကုန်သုံးမည့်အစား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခွဲထားလိုက်သည်၊ နောင်တစ်နေ့ ဆွမ်းခံ၍ ဘာမျှ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ထိုအခါ ဤသိုထားသော ဆားက ထိုခဲယဉ်သော ထမင်းကို အရသာပေးနိုင်မည်ဟု တိတ်တိတ်ကလေး ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။

ထိုညနေ ဘုရားလောင်းသည် ဝိဒေဟက ၎င်း၏ သင်္ကန်းစွန်းတွင် ဂရုတစိုက် ချည်နှောင်ထားသော အိတ်ငယ်ကို သတိပြုမိပြီး၊ ထိုအထဲ၌ အဘယ်အရာ ရှိသနည်းဟု မေးတော်မူ၏။ ဝိဒေဟက ပိုမို ဆာလောင်သော နေ့အတွက် ထားရှိကြောင်း ရှင်းပြသောအခါ၊ ဘုရားလောင်းသည် နူးညံ့စွာ ဖြေကြားသော်လည်း အမှန်တရားကို မပျော့ပျောင်းစေဘဲ ဖြေတော်မူ၏။ မြို့ ၁၆၀၀၀ နှင့် မရေတွက်နိုင်သော ဘဏ္ဍာတော်ကို နောက်သို့ တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ စွန့်ခွာခဲ့သော သူသည် ယခု ဤအနည်းငယ်သော အဝတ်ခေါက်အတွင်း၌ပင် တစ်ချိန်က နိုင်ငံတစ်ခုကို စွန့်ပစ်၍ ရှောင်ထွက်ခဲ့သော ထိုဆုပ်ကိုင်မှုကိုပင် ကျင့်သုံးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိဒေဟသည် ထိုဆုံးမချက်ကို စွပ်စွဲချက်အဖြစ်မဟုတ်ဘဲ၊ မနှစ်သက်ဖွယ်မရှိသော မှန်ဘီလူးတစ်ခုအဖြစ် လက်ခံတော်မူ၏။ နက်ဖြန်အတွက် တစ်စုံတစ်ခုကို သိမ်းထားသည့် အလေ့အကျင့်သည် ထိုအလေ့အကျင့်ပင် ပိုမိုသေးငယ်သော ပုံစံဖြင့် ဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်ချိန်က ထီးနန်းကို ချည်နှောင်ခဲ့သည့် အလေ့အကျင့်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိမြင်လိုက်သည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရွှေ့ဆိုင်းနေသေးသရွေ့ စွန့်လွှတ်မှုကို ပြည့်စုံသည်ဟု မခေါ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သိုထားသော ဆားကို အပြီးတိုင် စွန့်ပစ်တော်မူပြီး၊ ဤမျှ သေးငယ်သော အရာတစ်ခုက ပိတ်ထားပြီးသော တံခါးကို ပြန်ဖွင့်ခွင့်မပေးရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

ဇာတ်ကြောင်း အဆုံး၌ ဘုရားရှင်သည် ဝိဒေဟ ရသေ့မင်းသည် ၎င်း၏ တပည့်တော် အာနန္ဒာ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။ ၎င်းကိုယ်တော်တိုင်သည် ဂန္ဓာရမင်း ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း နားထောင်သူတို့ နားလည်စေတော်မူ၏။ ထိုမင်း၏ တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းက ဆားတစ်ဆုပ်ပင် စွန့်ခွာခဲ့သော နိုင်ငံတစ်ခု၏ အလေးချိန်အပြည့်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်း ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ဤရှေးဟောင်းဇာတ်ကြောင်းသည် ရဟန်းတစ်ပါးက ဆေးဝါးကို သိုထားနိုင်သော ကာလကို ကန့်သတ်သည့် သံဃာ့စည်းမျဉ်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေကြောင်း ရှင်းပြတော်မူ၏။ တပည့်တော်တစ်ပါးမျှ သေးငယ်ပြီး ယုတ္တိရှိဟန်ရှိသော ပစ္စည်းကို၊ ထင်ရသည့်အတိုင်း အန္တရာယ်ကင်းသော အရာဟု မှားယွင်းမှတ်ယူမည် မဟုတ်ရကြောင်း ဆိုလိုတော်မူ၏။