ဂင်္ဂါမာလဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်သည် ဥပုသ်နေ့ကို အရုဏ်တက်ချိန်မှ မစောင့်ဘဲ နေ့လယ်မှစ၍သာ စောင့်ထိန်းသောကြောင့် ကိုယ်၏ ဝတ်သည် မပြည့်စုံဟု ထင်နေကြသော ဒကာ ဒကာမတို့အား တရားဟောကြားတော်မူ၏။ စိတ်ရင်းဖြင့် ပြုသော တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဝတ်ပင်လျှင် ကြီးမြတ်မှုအဖြစ် ရင့်မှည့်နိုင်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ပါဠိတော်တွင် ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၂၁ ဂင်္ဂါမာလဇာတ်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသော ဤဇာတ်တော်ကို ဖွင့်ပြတော်မူ၏။

ဗာရာဏသီပြည်၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ လက်ထက်၌ ဘုရားလောင်းသည် သုစိပရိဝါရ အမည်ရှိ ကုန်သည်ကြီးထံ ဆင်းရဲသား အလုပ်သမားအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ဥပုသ်နေ့တစ်ရက်တွင် နေ့လယ်ခင်း သခင်၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်တစ်အိမ်လုံးသည် အရုဏ်တက်ချိန်မှစ၍ ဥပုသ်ကို ထိန်းသိမ်းနေကြသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ နေ့ဝက်ကုန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိသော အချိန်အတွက် သီလ ထိန်းသိမ်းခွင့် တောင်းခံခဲ့သည်။ ကုန်သည်ကြီးက “ဝတ်တာဝန်၏ တစ်ဝက်” ကိုသာ ခွင့်ပြုခဲ့ရာ အလုပ်သမားသည် ထိုတစ်ဝက်ဝတ်ကို အပြည့်အဝ စိတ်ရင်းဖြင့် ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး နေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက် ပြင်းထန်သော ဆာလောင်ဒုက္ခကို သည်းခံခဲ့သည်။ ထိုညနေတွင်ပင် ထိန်းသိမ်းခဲ့သော သီလတရားကို အာရုံပြုရင်း သေဆုံးခဲ့သည်။

ထိုတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ကုသိုလ်၏ အားဖြင့်ပင် ဘုရားလောင်းသည် ဗာရာဏသီမင်း၏ အကြီးဆုံး မိဖုရား၏ သားတော် မင်းသား ဥဒယအဖြစ် ပဋိသန္ဓေနေခဲ့သည်။ အချိန်ကျသောအခါ ထီးနန်းကို ဆက်ခံခဲ့ပြီး ထူးဆန်းစွာပင် ချက်ချင်းအတိတ်ဘဝ ဖြစ်သော နိမ့်ကျသော အလုပ်သမားအဖြစ်ကို မှတ်မိနိုင်ခဲ့သည်။ ရာဇပလ္လင်၌ ထိုင်နေစဉ် ဥဒယမင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ ဤသေးငယ်ပြီး ပြည့်စုံမှုမရှိသော ကုသိုလ်ကံမှ ရရှိခဲ့သော ကြီးမြတ်သော ဂုဏ်ကျက်သရေကို သီဆိုတော်မူတတ်သည်။

မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်တံခါးအနီး၌ အဒ္ဓမာသက (“ပဲဝက်တန်”) ဟု ခေါ်တွင်သော ဆင်းရဲသား ရေထမ်းသမား တစ်ဦး နေထိုင်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ကွေးနေသော ကြေးနီစေ့ဝက်တန် တစ်လုံးဖြစ်သောကြောင့် ထိုအမည်ကို ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစေ့ကို အုတ်နံရံ၏ အက်ကွဲကြားတွင် ဝှက်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ဆင်းရဲသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တဲတစ်လုံးတွင် အတူနေထိုင်ပြီး ပွဲတော်ရောက်လာသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက ထိုစေ့ကို တူးထုတ်ကာ အတူ သေးငယ်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုအတွက် သုံးစွဲကြရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ပွဲတော်စားစရာ အစီအစဉ်ကို ကြားရသောအခါ အဒ္ဓမာသက ဝမ်းမြောက်ခြင်း ကြီးစွာဖြင့် နေ့လယ်ခင်း နေရောင် ပြင်းထန်စွာ ထိုးကျနေသော အချိန်၌ နံရံဆီသို့ ဝေးလှသော အကွာအဝေးကို ပြေးခဲ့သည်။ ခြေဗလာဖြင့် ပူလောင်သော မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေဆောင့်နေရသော်လည်း ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ပျော်ရွှင်စွာ သီဆိုနေခဲ့သည်။ နန်းတော်ထပ်ပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားသော ဥဒယမင်းသည် ဤမျှ ပြင်းထန်သော အပူဒဏ်အောက်တွင် ဝမ်းမြောက်စွာ သီဆိုနေသော လူကို မြင်တော်မူ၍ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပျော်နိုင်သနည်းဟု စူးစမ်းလိုသဖြင့် ခေါ်ယူခိုင်းတော်မူ၏။

မင်းကြီးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသော အဒ္ဓမာသကက အပူဒဏ်သည် သူ့ကို မီးလောင်စေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ပဲဝက်တန် တန်ဖိုးရှိ ပွဲတော်မုန့်အတွက် ဆန္ဒက သူ့ကို လှုံ့ဆော်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထိုသို့ သေးငယ်ပြီး ကျေနပ်သော ဆန္ဒသည် နေရောင်မည်မျှပင် ရှိစေကာမူ တန်ဖိုးရှိကြောင်း ဆိုသည်။ စိတ်ဝင်စားသွားသော ဥဒယမင်းက ငွေ၊ ထို့နောက် မြေ၊ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံး ရာထူး စသည်ဖြင့် တိုးမြင့်သော ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်တော်မူ၏။ ထိုသို့ အနည်းငယ်သာ ရှိသော ကျေနပ်မှုကို ဖျက်ဆီးရန် အဘယ်မျှ လိုအပ်မည်ကို စမ်းသပ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အဒ္ဓမာသကသည် အဆိုပြုချက်တိုင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး မင်းကြီးက ပိုမိုစမ်းသပ်၍ နိုင်ငံ၏ တစ်ဝက်ကိုပင် ပေးအပ်တော်မူသောအခါ အဒ္ဓမာသကသည် ထိုအရာကို နောက်ဆုံး လက်ခံခဲ့ပြီး ထိုနေ့မှစ၍ “ပဲဝက်တန်မင်း” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရကာ ဥဒယနှင့်အတူ သဟဇာတစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

တစ်ရက်တွင် ဥဒယမင်းသည် အဒ္ဓမာသက၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းချ၍ အိပ်စက်နေစဉ်၊ ပဲဝက်တန်၏ စိတ်ထဲ၌ သူ၏ ဖက်မင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်နိုင်သည်ဟူသော အတွေး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအတွေးကို သတိပြုမိပြီး အန္တရာယ်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးအတွက် လောဘက သူ့ကို ပြုလုပ်ခိုင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်ကို ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ရာ ထင်မြင်ကာ နိုင်ငံ၏ တစ်ဝက်ကိုပင် ဆက်လက် ကိုင်ဆွဲရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူသည် မင်းကြီးကို နှိုးထားပြီး ကိုယ်၏ ဆွဲဆောင်ခံရမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ဝန်ခံခဲ့ကာ နိုင်ငံသည် ဥဒယတစ်ဦးတည်း ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပြီး ပရိဗိုဇ်တစ်ဦးအဖြစ် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဥဒယ၏ ဘုရင့်ဆံပင်ညှပ်သမားမှာ ဂင်္ဂါမာလ အမည်ရှိသူ ဖြစ်ပြီး ဆံပင်ညှပ်နေစဉ် မင်းကြီးသည် အဓိပ္ပာယ် မည်သူမျှ နားမလည်သော ထူးခြားပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ သီချင်းကို ရေရွတ်လေ့ရှိကြောင်း ကြာမြင့်စွာ သတိပြုမိခဲ့သည်။ မိခင်မင်းမိဖုရား၏ အကြံပေးချက်အရ ပထမ ဆံပင်ညှပ်ရာတွင် ထိခိုက်နာကျင်မှု မရှိစေရန် ဆံညှပ်ကိရိယာကို အရင် နူးညံ့စွာ သုံးပြီး နောက်မှ ဓားကို သုံးကာ မင်းကြီးကို အကြိုကြည်ဖြူးစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဂင်္ဂါမာလသည် ထူးချွန်သော ဝန်ဆောင်မှုအတွက် ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်သော ဆုလာဘ်ကို တောင်းခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ သူက မင်းကြီး၏ ရှုပ်ထွေးသော သီချင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြောပြရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဤမျှ နိမ့်ကျသော မူလမျိုးနွယ်ကို ဖော်ပြရာ၌ စိတ်ကြောင့် တွေဝေခဲ့သော်လည်း ဥဒယမင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူ၍ ရတနာခုံ ပေါ်မှ သူ၏ ရာဇဝင် အပြည့်အစုံကို ပြန်ပြောပြတော်မူ၏။ ဆင်းရဲသား အလုပ်သမားအဖြစ် နေ့ဝက်ဥပုသ် သေဆုံးခါနီး ကျင့်သုံးခဲ့ခြင်း၊ ထိုအရာအားလုံးကို မှတ်မိသော မင်းသားအဖြစ် ပြန်လည်ဖွားမြင်ခြင်း၊ အဒ္ဓမာသက၏ ထွက်ခွာခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ လောဘ၏ ဒုစရိုက်နှင့် ထိတွေ့ခဲ့သော သူ၏ အတွေ့အကြုံသည် နေက္ခမ္မ၏ တံခါးဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း ဥဒယမင်းက ဖွင့်ဆိုတော်မူ၏။ သူ၏ ဘုန်းတန်ခိုးသည် ထိုတစ်ခုတည်းသော ပြည့်စုံမှုမရှိသော၊ ရှေးကာလက ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကံမှ ပေါ်ပေါက်လာကြောင်း ဖွင့်ဆိုတော်မူသည်။

ကြားသိရသော အရာများကြောင့် ထိခိုက်သွားသော ဂင်္ဂါမာလသည် တစ်ဝက်ဝတ်ကို စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့် တစ်ဝက်ကြေးနီစေ့ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းတို့က ထိုမျှ ကံကောင်းခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်စေနိုင်လျှင် အပြည့်အဝ အလိုအလျောက် စွန့်လွှတ်ခြင်းက ထို့ထက်ပင် ပိုမို ဝေးသွားစေနိုင်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အလုပ်၊ မိသားစု၊ ပစ္စည်းများကို စွန့်ခွာပြီး ဟိမဝန္တာတောတွင် ပြန်ထွက်ကာ စည်းကမ်းနှင့် သမာဓိ ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ အသိဉာဏ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

နှစ်အတန်ကြာသောအခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဂင်္ဂါမာလသည် ဗာရာဏသီအနီး ရာဇဥယျာဉ်သို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ဥဒယမင်းသည် အလွန်ကြည်ညိုသော ရိုသေမှုဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့သော်လည်း မိခင်မင်းမိဖုရားက ဆံပင်ညှပ်သမားလို နိမ့်သော မျိုးနွယ်ရှိသူကို ဤမျှ အလွန်ကျော်ကြားစွာ ရိုသေခံရခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ကန့်ကွက်ခဲ့ပြီး တပ်မက်ဖွယ် ကြိုးစားမှုက လူတို့ကို မိမိ၏ အမှန်အနေအထားကို မေ့စေသည်ဟု ခါးသီးစွာ မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။ ဥဒယက မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ၎င်း၏ ရှေးဆံပင်ညှပ်သမားကို ကာကွယ်ပြီး နှိမ့်ချမှုနှင့် စည်းကမ်းသည် မွေးဖွားမှုမဟုတ်ဘဲ အသီးအပွင့်ကို ပေးစွမ်းကြောင်း၊ ဂင်္ဂါမာလ၏ အောင်မြင်မှုသည် ထိုအချက်ကို ယုံမှားစရာမရှိ သက်သေပြကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

ဇာတ်တော်၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဂင်္ဂါမာလသည် ဘဝဆက်ခြင်းမှ လုံးဝ လွန်မြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ပဲဝက်တန်မင်း အဒ္ဓမာသကသည် အာနန္ဒာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုအထင်ကွဲသော မိခင်မင်းမိဖုရားသည် ရာဟုလာ၏ မိခင် ဖြစ်ကြောင်း၊ ဥဒယမင်းကိုယ်တိုင်သည် ထိုဝေးလံသော အတိတ်ဘဝ၌ ဘုရားရှင် ဖြစ်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။

ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၂၁ သည် နားထောင်သူများအား ဥပုသ်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းရန် သို့မဟုတ် အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် စွန့်လွှတ်ရန် တောင်းဆိုခြင်းမရှိပါ။ ယင်းအစား တစ်ဝက်ဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ တစ်ဝက်ကြေးနီစေ့ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း နားလည်ခဲ့သော သီချင်းတစ်ပုဒ်ပင်လျှင်၊ သည်းခံစွာ အဆုံးထိ လိုက်နာကျင့်ကြံပါက လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်စေနိုင်သော တံခါးကို ဖွင့်ပေးနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။