ကပေါတဇာတ်

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် ကြီးမြတ်သော ပညာနှင့် ကျေနပ်ငြိမ်သက်မှုရှိသည့် နူးညံ့ကောင်းမြတ်သော ခိုအဖြစ် ဖြစ်ဖွားလာခဲ့သည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကုန်သည်ကြီး၏ စားဖိုမှူးသည် ခို၏ တိတ်ဆိတ်ညင်သာသော ကျက်သရေကို အံ့သြ၍ ဝါးဖြင့် ရက်ထားသော အိပ်ရာသဖွယ် အိုးအိမ်ကောင်းတစ်ခုကို ပြုလုပ်ကာ၊ ညင်သာသော မြက်ခင်းဖြင့် ခင်းပြီး ကုန်သည်၏ မီးဖိုချောင်အမိုးအောက်တွင် ချိတ်ထားပေးခဲ့သည်။ ခိုအား ရေပေးပြီး မီးဖိုချောင်ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ထားခဲ့သဖြင့် နံနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် တောထဲသို့ ပျံသွား၍ တောမြက်မျိုးစေ့များကို စားနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဆံပင်ရှုပ်ထွေး၍ အစားကြူးသော ကျီးတစ်ကောင်သည် မီးဖိုချောင်မှ ကင်ထားသော ငါးနှင့် အကောင်းစား အသားများ၏ မူးမေ့စေသော အနံ့ကို ရလိုက်သည်။ လောဘဖြင့် တံတွေးထွက်လာသော ကျီးသည် စားသောက်ကောင်းသော ခိုကို မီးဖိုချောင်ပြတင်းပေါက်သို့ ကျက်သရေရှိစွာ ပျံဝင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကုန်သည်၏ စားပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အသားများကို ရရှိရန် စီစဉ်ကာ ကျီးသည် ဗောဓိသတ်ထံ ချော့မော့ခြင်းဖြင့် ချဉ်းကပ်ပြီး သူ၏ အလှကို ချီးမွမ်းကာ ရဲဘော်နှင့် တပည့်ဖြစ်ရန် တောင်းပန်သည်။ ပညာရှိခိုသည် ကျီး၏ ကောင်းမွန်မှုမဲ့သော အာသာကို ချက်ချင်းသိမြင်ကာ သတိပေးသည်။ “သူငယ်ချင်း၊ ငါတို့၏ သဘာဝနှင့် အစားအစာများသည် လုံးဝကွဲပြားကြသည်။ ခိုများသည် မျိုးစေ့နှင့် ဆန်စေ့ဖြင့် အသက်ရှင်ကြပြီး ခိုးယူခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ ကျီးများသည် အသားကို တောင့်တကြပြီး အကြမ်းဖက်မှုနှင့် လျှို့ဝှက်ရှာဖွေမှုဖြင့် အစားအစာရှာကြသည်။ လောဘကြောင့် သူတစ်ပါး၏ မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်သူသည် မီးနှင့် ကစားခြင်းဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ပျက်စီးခြင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရာ ရောက်သည်။”

ကျီးသည် ခို၏ သန့်ရှင်းသော ဆုံးမစကားကို လက်ခံသည်ဟု ဟန်ဆောင်သော်လည်း နောက်နေ့ နံနက်တွင် ဗောဓိသတ်သည် မြက်ခင်းသို့ အစာရှာရန် ပျံသွားမည်ပြုချိန်တွင် ကျီးက ပြင်းထန်သော ဗိုက်နာခြင်းကို ဟန်ဆောင်ကာ ညည်းညူသည်။ “အိုး ညီလေး! ဗိုက်ထဲတွင် ထိုးထွင်းသော ကြိတ်ကျိတ်နာကျင်မှု ရှိနေပါပြီ; သင်ရှေ့ကနေ လယ်ကွင်းသို့ ပျံသွားပါ၊ ကျွန်ုပ်ကို နွေးထွေးသော ခြင်းတောင်းထဲတွင် နားခွင့်ပေးပါ။” ဗောဓိသတ်က တစ်ကြိမ်ထပ်၍ သတိပေးသည်။ “သတိပြုပါ! သင်၏ ဗိုက်ကို သင်၏ အသတ်ခံရသူ မဖြစ်စေပါနှင့်!” ခိုပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် စားဖိုမှူးသည် အပူလောင်နေသော ဟင်းအိုးကို ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် တင်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှာရန် ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

အခွင့်အရေးရသော ဆာလောင်နေသည့် ကျီးသည် ခေါင်ပြားမှ အောက်သို့ ထိုးဆင်းကာ ဆူပွက်နေသော ဟင်းအိုးထဲသို့ နှုတ်သီးကို နှစ်ခြင်းဖြင့် ငါးနှင့် အသားအတုံးကြီးကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ လောသွက်စွာဖြင့် လေးလံသော အဖုံးကို ဆူညံစွာ ထိခတ်မိသည်။ ထိုဆူညံသံကြောင့် စားဖိုမှူးသည် ပြေးဝင်လာပြီး တံခါးကို ပိတ်ကာ အော်ဟစ်နေသော ငှက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ပျက်စီးသွားသော ဟင်းအတွက် ဒေါသထွက်သည့်အလျောက် စားဖိုမှူးသည် ကျီး၏ ပုခုံး၊ အမြီးနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအမွေးအားလုံးကို နုတ်ပစ်ပြီး ပန်းရောင်အရေပြားမှာ လုံးဝ အဖုံးမဲ့သွားသည်အထိ နုတ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် စားဖိုမှူးသည် စိုထိုင်းနေသော ဂျင်းနှင့် အဖြူရောင် မုန်ညင်းကို ကြိတ်ပြီး ပုပ်နေသော စွန်းသီးတစ်လုံးနှင့်အတူ ထောင်းကာ၊ အိုးကွဲအစအနဖြင့် အော်ဟစ်နေသော ကျီး၏ ဗလာကျနေသော အရေပြားရှိ ချွေးပေါက်တိုင်းသို့ ထိုစပ်ဖျင်းသော အရောအနှောကို ပွတ်သပ်ခဲ့သည်၊ ပွတ်တိုင်းတွင် အသစ်အသစ် အနာများ ဖြစ်စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယ အိုးကွဲအစအနကို ကြိုးဖြင့် ငှက်၏ လည်ပင်းတွင် ချည်ပြီး ခြင်းတောင်းထဲသို့ ပြန်ပစ်ထည့်ကာ သူ၏ ဒုက္ခကို ခံစားစေခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်တွင် ဗောဓိသတ် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူ၏ မိုက်မဲသော အဖော်သည် သွေးနှင့် ဆားရေကန်များထဲတွင် ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့် လှိမ့်ကာ တုန်ရီနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝမ်းနည်းသော စိတ်ဖြင့် ဗောဓိသတ်သည် တည်ကြည်သော ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုကာ သူ့ကို ဆုံးမခဲ့သည်- ငှက်များသည် လူတို့ စားသုံးနေသည်ဟု မြင်ရသော အစားအစာကို ရှောင်ရှားရန် သတိထားသင့်သည်။ အမှန်တကယ် မိတ်ဆွေ၏ အချိန်နှင့်တိုက်ဆိုင်သော အကြံဉာဏ်ကို ပယ်ကာ မိမိ၏ လျှာ၏ ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံယူသော ပြုံလျော်သော မိုက်မဲသူသည် ဤဆင်းရဲသော ကျီးကဲ့သို့ မိမိ၏ မိုက်မဲမှုကြောင့် အမွေးနုတ်ခံရ၍ ဆားနှင့် ဖိုထားသည့်အလား မလွဲမသွေ ကြမ်းတမ်းသော ဒုက္ခကို ရိတ်သိမ်းရလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ မကောင်းသော အကျင့်များကို တစ်ကြိမ် စွဲလမ်းလိုက်ပါက အသက်ပင် ပေးရသော်လည်း ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲကြောင်း သတိပြုကာ ဗောဓိသတ်သည် အတောင်ဆန့်ကာ ငြိမ်သက်သော တောအုပ်သို့ ပျံသွားသည်။ ကျီးသည် ဒဏ်ရာနှင့် မိမိ၏ လောဘ၏ အလေးချိန်ကြောင့် ထမတ်နိုင်တော့ဘဲ ခြင်းတောင်းထဲတွင် လဲလျောင်းရာနေရာမှာပင် သေဆုံးခဲ့သည်။

ဤဇာတ်လမ်းကို ပါဠိသုတ္တန်ပိဋကတ်၏ ခုဒ္ဒကနိကာယ၊ ဇာတကကျမ်း၏ ပဉ္စနိပါတတွင် ကပေါတဇာတ်၊ အမှတ် ၃၇၅ အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည် — ငါးပုဒ်ဂါထာပြဇာတ်များ၏ ဤငါးတွဲမြောက်စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးဇာတ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စုစည်းမှု၏ အစောပိုင်းတွင် ရှိသော အတိုတစ်ခုနှင့် လွတ်လပ်သော ဇာတ်ဖြစ်သည့် အမှတ် ၄၂ ဖြင့် အမည်နှင့် ဇာတ်ဆောင်အဓိက နှစ်ဦးကို မျှဝေထားသည်၊ ထိုဇာတ်တွင် ကျေနပ်တတ်သော ခိုနှင့် လောဘကြီးသော ကျီးတူတူသည် အခြားအိမ်ထောင်စု၏ မီးဖိုချောင်တွင် ပေါ်ထွက်သည်။ ထိုနှစ်ခုသည် အကြောင်းအရာအရ သက်ဆိုင်သော်လည်း ကျမ်းပါဠိစာသား ကွဲပြားသည်၊ တစ်ခုစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ဂါထာ ငါး ဝါ ခြောက်ပုဒ်နှင့် ကျီး၏ ပျက်စီးပုံ ကိုယ်ပိုင် ဖော်ပြချက်ရှိသည်။