ကေသဝဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ နေတော်မူစဉ်၊ မိတ်ဆွေမေတ္တာ၏ ပွဲတော်ဟု တစ်ခါတစ်ရံ ခေါ်ဝေါ်သော အကြောင်းအရာအပေါ် မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြေကြားရန် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပါဠိဇာတက စုစည်းမှု၊ ခုဒ္ဒကနိကာယ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၃၄၆ ဖြစ်သော ကေသဝဇာတ်တော် ဖြစ်သည်။ ဂါထာများကို ဇာတ်ကြောင်းပြောသော အဋ္ဌကထာနှင့်အတူ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဤအကြောင်းအရာသည် မင်း၏ လှူဒါန်းမှုမှ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုလှူဒါန်းမှုသည် ရက်ရောသော်လည်း မင်း မျှော်လင့်သော ပုံစံဖြင့် လက်ခံခြင်း မခံရခဲ့ပေ။

ဂဟပတိ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အိမ်တွင် ရဟန်းငါးရာကို အဆက်မပြတ် ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ အိမ်သည် ရဟန်းများ၏ အဝါရောင် သင်္ကန်းအရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး၊ လူစုတစ်ခုလုံးအတွက် အအေးခံခန်းကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ တစ်နေ့တွင် မင်းသည် မြို့ကို ပရိဝါရဖြင့် ဖြတ်သန်းစဉ် ရဟန်းများ စုဝေးနေသည်ကို တွေ့သည်။ မင်းကလည်း ရဟန္တာများအတွက် ထာဝရ ဆွမ်းကို လှူဒါန်းသင့်သည်ဟု တွေးပြီး၊ ကျောင်းသို့ သွားကာ ဘုရားရှင်နှင့်အတူ ကိစ္စကို စီမံရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ မင်း၏ အိမ်တော်တွင် ရွေးချယ်ထားသော ဆန်ကောင်းကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအစားအစာကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် လက်ဖြင့် မပေးဘဲ၊ မင်း၏ ဝန်ကြီးများက ဝန်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ရဟန်းများသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်စားရန် စိတ်မဝင်စားကြပေ။ သူတို့သည် ထိုကောင်းသော ပန်းကန်များကို ယူ၍ ယုံကြည်ရသော မိတ်ဆွေများ၏ အိမ်ထောင်စုများသို့ ပေးလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ထိုအိမ်ထောင်စုများက ချမ်းသာ သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းသော အစားအစာ အဘယ်ပင်ဖြစ်စေ ရရှိသော အရာကို စားကြသည်။

တစ်နေ့တွင် တောသီးအချို့ကို မင်းထံ ယူဆောင်လာပြီး၊ မင်းက ၎င်းကို သံဃာအား ပေးရန် အမိန့်ပေးသည်။ အမှုထမ်းများသည် ဆွမ်းစားခန်းသို့ သွားရောက်ရာ ရဟန်းတစ်ပါးမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့ ဘာလုပ်နေကြသည်ကို ရှင်းပြသောအခါ မင်းသည် အံ့သြသွားသည်။ မင်း၏ ကိုယ်ပိုင် အစားအစာသည် ကောင်းမွန်သည်၊ သို့ဖြစ်ရာ ရဟန်းများ အဘယ်ကြောင့် ထိုအစားအစာကို ဖယ်ရှားကြသနည်း။ မင်းသည် ကျောင်းသို့ သွားပြီး ဘုရားရှင်ထံ မေးခွန်းကို တင်ပြသည်။

ဘုရားရှင်က အကောင်းဆုံး အစားအစာမှာ မေတ္တာဖြင့် ပေးသော အစားအစာ ဖြစ်ကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ရဟန်းများသည် အစားအစာကို လက်ဆောင်ဖြစ်စေသော မိတ်ဆွေနွေးထွေးသော လက်များ ပျောက်ဆုံးနေသောကြောင့်၊ မိတ်ဆွေမေတ္တာ ရှိရာ နေရာသို့ အစားအစာကို သယ်ဆောင်သွားကြသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ မေတ္တာနှင့် တူညီသော အရသာ မရှိကြောင်း မင်းအား ဖော်ပြသည်။ မေတ္တာမပါသော အစားအစာသည် ယနေ့ အကောင်းဆုံး အချိုဆုံး အစားအစာ လေးမျိုး ဖြစ်စေကာမူ၊ မေတ္တာဖြင့် ပေးသော တောဆန်ထက် တန်ဖိုး နည်းကြောင်း ဆိုသည်။ ရှေးကာလ ပညာရှိများသည် ဤနည်းဖြင့်သာ ကျန်းမာခဲ့ကြကြောင်း ထပ်ဆင့် ပြောကြားပြီး၊ မင်းအား ရှေးဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ကာသီနိုင်ငံရှိ ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် မွေးဖွားပြီး ကပ္ပ ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် တက္ကသီလာတွင် ပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်ပြီး တောရသေ့ဘဝကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ ဟိမဝန္တာတွင် ကေသဝ ဟု အမည်ရသော ရသေ့တစ်ပါး နေထိုင်ပြီး ရသေ့ငါးရာ၏ ဆရာ ဖြစ်သည်။ ကပ္ပသည် သူ့ထံ ရောက်လာပြီး ရသေ့ငါးရာ၏ အကြီးဆုံး ဖြစ်လာကာ၊ ကေသဝကို နွေးထွေးပြီး ရင်းနှီးသော ရိုသေမှုကို ပြသခဲ့သည်။ နှစ်ဦးသည် အလွန် ရင်းနှီးလာကြသည်။

တစ်နေ့တွင် ကေသဝသည် ဆားနှင့် ချဉ်ရည် ရယူရန် ရသေ့များနှင့်အတူ ဗာရာဏသီသို့ သွားခဲ့ပြီး၊ မင်း၏ ဥယျာဉ်တွင် တည်းခိုကြသည်။ မင်းက ၎င်းတို့ကို နန်းတော်သို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ ကျွေးမွေးပြီး နေရန် ကတိကို ရယူခဲ့သည်။ မိုးရာသီ ကုန်ဆုံးသောအခါ ကေသဝသည် နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းသည်။ မင်းက သူသည် အသက်ကြီးပြီဖြစ်သဖြင့် အနီးတွင် ဆက်နေရန်၊ ငယ်သော ရသေ့များကို ဟိမဝန္တာသို့ ပြန်လွှတ်ရန် တောင်းဆိုသည်။ ကေသဝက သဘောတူပြီး၊ အခြားသူများကို ၎င်းတို့၏ အကြီးဆုံး တပည့် နှင့်အတူ ပို့ကာ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကပ္ပသည် ရသေ့များနှင့်အတူ ဟိမဝန္တာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကပ္ပ၏ အဖော်ဖြစ်မှု ဆုံးရှုံးသဖြင့် ကေသဝသည် စိတ်ပျက်ကာ ကပ္ပကို ပြန်တွေ့ချင်သည်။ အိပ်ပျက်ခဲ့ပြီး အိပ်ပျက်ခြင်းကြောင့် စားသောက်ထားသော အစားအစာသည် ကောင်းစွာ မကြေနိုင်တော့ပေ။ သွေးဝမ်းသွားခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု ပါလာသည်။ မင်း၏ ဆရာဝန် မိသားစု ငါးစုက စောင့်ရှောက်ခဲ့သော်လည်း ရောဂါသည် မသက်သာခဲ့ပေ။

ကေသဝက မင်းအား သူ သေစေလိုသလား၊ သက်သာစေလိုသလား မေးသည်။ မင်းက သက်သာစေလိုကြောင်း ဖြေသည်။ ထို့နောက် ကေသဝက ဟိမဝန္တာသို့ ပို့ပေးရန် ဆိုသည်။ မင်းက သဘောတူပြီး ၎င်း၏ ဝန်ကြီး နာရဒ နှင့် တောသားအချို့ကို ထိုရသေ့ကြီးကို ဆောင်ရွက်ရန် စေလွှတ်သည်။ ကပ္ပကို မြင်ရုံဖြင့် ကေသဝ၏ စိတ်ဒုက္ခ ပေါ့ပါးသွားသည်။ ထို့နောက် ကပ္ပသည် ဆန်ရေးနှင့် တောဆန် ဟင်းရည်ကို ရေဖြင့် ဖျန်းထားသော အရွက်များနှင့်အတူ ပေးသည်၊ ဆားနှင့် ဟင်းခတ်ဆေး မပါဘဲ ပေးသည်၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သွေးဝမ်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

မင်းက ရသေ့၏ အခြေအနေကို သိရှိရန် နာရဒကို ထပ်မံ စေလွှတ်သည်။ ကေသဝ ကျန်းမာနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ၊ နာရဒက နန်းတော်ဆရာဝန်များ မအောင်မြင်သည့်နေရာ၌ ကပ္ပက အောင်မြင်သည့် နည်းလမ်းကို မေးသည်။ ကပ္ပ၏ ရသေ့အိမ်တွင် မည်သည့် ဆေးတစ်မျိုး ရှိသနည်းဟု မေးသည်။ ကေသဝက ထိုနေရာတွင် အရာခပ်သိမ်း ချစ်စရာကောင်းကြောင်း၊ သစ်ပင်များပင်လျှင် ဖြစ်ကြောင်း ဖြေသည်။ ကပ္ပ၏ စကားများသည် ၎င်း၏ နှလုံးထဲတွင် ကျေးဇူးတင်သော အသံ ကျန်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ နာရဒက ဆက်လက် မေးသည်။ အမြင့်ဆုံး ဆန်ကောင်းနှင့် အသားကို စားရသူသည် ဆန်ရေးနှင့် တောဆန်ကို မည်သို့ ကြိုက်နိုင်သနည်းဟု မေးသည်။ ကေသဝက စတုတ္ထ ဂါထာတွင် အစားအစာသည် ကြမ်းနိုင်သလို နူးညံ့နိုင်သည်၊ ပမာဏ နည်းနိုင်သလို များနိုင်သည်၊ သို့သော် မေတ္တာဖြင့် ကောင်းချီးပေးထားသော ဆွမ်းတွင် မေတ္တာသည် အကောင်းဆုံး ဟင်းချက်ဖြစ်သည်ဟု ဖြေကြားသည်။

နာရဒသည် ဤစကားများကို မင်းထံ ပြန်ယူဆောင်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် ၎င်း၏ သင်ခန်းစာကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုအချိန်၏ မင်းသည် အာနန္ဒာ ဖြစ်ပြီး၊ နာရဒသည် သာရိပုတ္တ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ကေသဝသည် ဗကဗြဟ္မာ ဖြစ်ပြီး၊ ဗြဟ္မာ၏ မှားယွင်းမှုကို ဘုရားရှင်က အခြားဟောပြောချက်တွင် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ကပ္ပ၊ ရောဂါကို ကုသပေးသော မိတ်ဆွေမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်ကြောင်းသည် မင်း၏ ဆန်းကြယ်သော ပြဿနာကို အစားအစာသည် မည်သို့ ကျွေးမွေးမှု ဖြစ်လာသည်ကို ရှင်းပြသော သင်ခန်းစာတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။ မင်း၏ ဆန်ကောင်းတွင် မှားယွင်းမှု မရှိပေ၊ ရဟန်းများတွင်လည်း မှားယွင်းမှု မရှိပေ။ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ အစားအစာကို မိတ်ဆွေမေတ္တာ ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးသော ကိုယ်ပိုင်၊ ချစ်ခင်သော လက်ဖြစ်သည်။ နောက်မျိုးဆက်များက နောက်ဆုံး ဂါထာကို ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံး၏ အတိုချုပ်အဖြစ် မှတ်မိခဲ့သည်။ ကေသဝ၏ ပျောက်ကင်းမှုသည် ခန္ဓာ၊ စိတ်နှင့် နှလုံးသည် သီးခြားမဟုတ်ကြောင်း၊ ကြင်နာသော အဖော်တစ်ဦးသည် စျေးကြီးသော ဆေးဝါးများ မတတ်နိုင်သည်ကို ပြုနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။