ခုရပ္ပဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၆၅ ကို ဘုရားရှင်က မိမိ၏ ကျင့်စဉ်တွင် ပျော့ပျောင်းလာသော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် ပတ်သက်၍ ဟောကြားခဲ့သည်။ ထိုရဟန်း၏ အစောပိုင်း ဝီရိယသည် ပင်ပန်းခဲ့ပြီး သင်တန်းအတွက် လိုအပ်သော ကြိုးပမ်းမှုကို ထုတ်ယူနိုင်တော့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ မတုံ့ဆိုင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်၏ အမှန်ပုံစံကို သူ့အား ပြန်လည်သတိပေးရန် ဘုရားရှင်သည် အဖွဲ့တစ်ခုလုံးအနက် တစ်ဦးတည်းသာ ပြေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သော တောစောင့်တစ်ဦး၏ ဇာတ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

ထိုအတိတ်ဘဝတွင် ဘုရားလောင်းသည် လေးပစ်ခြင်းနှင့် ခြေရာခံခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သော တောစောင့် ငါးရာ၏ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ တာဝန်မှာ ကုန်သွယ်မြို့များကြား ကျယ်ပြန့်သော ရာသီဥတု အန္တရာယ်ရှိသည့် တောကို ကုန်သည်လှည်းအဖွဲ့များ ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းစေရန် လမ်းပြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် စောင့်ရှောက်သူမပါဘဲ ဖြတ်သန်းသူ မည်သူကိုမဆို တိုက်ခိုက်တတ်သော ဓားပြများကြောင့် လူသိများသည်။

အလေးအထားများသော လှည်းရှည်ကြီးကို ဦးဆောင်သည့် ကုန်သည်တစ်ဦးက ခရီး၏ အန္တရာယ်အများဆုံး အပိုင်းတွင် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ဘုရားလောင်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ လက်နက်ကိုင် တောစောင့် ငါးရာသည် တိုက်ခိုက်ရန် ရဲဝံ့သော မည်သည့် ဓားပြအဖွဲ့ကိုမဆို တားဆီးရန် လုံလောက်လွန်းကြောင်း သူက ယုံကြည်ခဲ့သည်။

တောနက်အတွင်း ဓားပြအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် လက်နက်များ မြှောက်လျက် သစ်ပင်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိုက်ခိုက်မှု၏ ရုတ်တရက် အကြမ်းဖက်မှုက အဖွဲ့ရှိ စောင့်ရှောက်သူတိုင်း၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ချိုးဖောက်ခဲ့ပြီး၊ တောစောင့် ငါးရာပါဝင်သော ကာကွယ်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် ချုံပုတ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ကုန်သည်၏ လှည်းများကို ဓားပြတို့ ကြိုက်သလို ဆောင်ရွက်ရန် စွန့်ထားခဲ့ကြသည်။

ဘုရားလောင်းတစ်ပါးတည်းသာ ကွင်းလယ်ထဲတွင် ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး အရှုံးပေးပြေးခြင်းတွင် မပါဝင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သာမန် ခရီးနေ့တစ်ရက်တွင် ပြသခဲ့သည့် တည်ငြိမ်မှုဖြင့် သူသည် ဓားပြတို့ကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ လက်နက်ကိုင် ရဲဘော်ငါးရာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ပြေးသွားပြီးနောက်တွင်ပင် မတုန်လှုပ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဓားပြတို့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။

ဓားပြတို့ မောင်းထုတ်ခံရပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့ လုံခြုံသွားသောအခါ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ရပ်တည်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့သူတို့က သူ အဘယ်သို့ နေရစ်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိ ရခဲ့သနည်းဟု ရိုးရှင်းစွာ မေးမြန်းကြသည်။ သူနှင့်အမျှ လက်နက်ပြည့်စုံသော အခြားစောင့်ရှောက်သူတိုင်းက မိမိ အသက်ဘေးကြောင့် ပြေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ဘုရားလောင်းက အမှန်တကယ် သူရဲကောင်းလုပ်ရပ်ကို ပြုလိုသူသည် ဦးစွာ မိမိ အသက်ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့တတ်သော သာမန်စိတ်ကို ဖယ်ရှားရမည်ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။ လက်နက် သို့မဟုတ် ကျွမ်းကျင်မှု ချို့တဲ့မှု မဟုတ်ဘဲ ထိုကြောက်ရွံ့မှုသာလျှင် လက်နက်ကိုင် လူငါးရာကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ပြင်ဆင်ထားသော အန္တရာယ်မှ ထွက်ပြေးနေသည့် လူငါးရာအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။ ရဲစွမ်းသတ္တိသည် အခြားသူတို့မှာ မရှိသော အားကောင်းမှုနှင့် ဆိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့ မဖယ်ရှားတတ်သေးသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်သာ ဆိုင်ကြောင်း သူက ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်း၏ ရပ်တည်မှုကို ထင်ရှားစေသည်မှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ အခြားတောစောင့်များမရှိသော ထူးခြားသည့် ကျွမ်းကျင်မှု ရှိခြင်း မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ငါးရာလုံး ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်အတွက်ပင် လေ့ကျင့်ထားကြသည်။ တိုက်ခိုက်မှု မလာမီကတည်းက သူက မိမိ အသက်အတွက် ကြောက်ရွံ့မှုသည် ထိုအချိန်ရောက်လာသောအခါ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆုံးဖြတ်သော အရာ မဖြစ်စေရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ပုံမှန်တွက်ချက်မှုအရ လေးသမား ငါးရာ ရှိသော တောစောင့်များသည် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေသူထက် အလွန်ပို၍ လုံခြုံသင့်ပေသည်။ သို့ရာတွင် အဖွဲ့တစ်ခုလုံး ကွဲကွာနေစဉ် ရပ်တည်ခဲ့သူမှာ ထိုအထီးကျန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က အရေအတွက်သည် အသုံးပြုရန် အသင့်ရှိသူများကိုသာ ကာကွယ်ပေးနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ အဖွဲ့တစ်ခု၏ ရဲစွမ်းသတ္တိသည် ၎င်းသယ်ဆောင်သော လက်နက်များ၏ ရိုးရှင်းသော ပေါင်းလဒ်မဟုတ်ပေ။ ကြောက်ရွံ့မှုက လက်နက်ကိုင်တစ်ဦးချင်းစီ၏ လက်တိုင်းအတွက် ဆုံးဖြတ်ပြီးမဖြစ်ခဲ့လျှင် ကွင်းလယ်မှ ပြေးသွားခဲ့သော လေးသမား ငါးရာ၏ လေးများက ဓားပြတို့ကို အတူတကွ မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့မည်သာ ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ဝီရိယ ကျဆင်းနေသော ရဟန်းအား ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ပြန်လည်လှည့်ပြောခြင်းဖြင့် ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ တောစောင့်တစ်ဦးက ငါးရာသော ဖော်ဆွေများ ထွက်ပြေးနေစဉ်တွင်ပင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်စေခဲ့သည့် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားရန် အသင့်ရှိသူ မည်သူ၌မဆို ရရှိနိုင်ကြောင်း ဘုရားရှင်က ပြသခဲ့သည်။ ပြင်ပအန္တရာယ်ကို ကြောက်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ရိုးရှင်းသော အဆက်မပြတ် ကြိုးပမ်းမှုကို ကြောက်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ထိုကြောက်ရွံ့မှုသည် လူအများစုကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ပြီးမြောက်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးသော အလုပ်မှ ထွက်ပြေးစေခဲ့သည်။