ကောမာယပုတ္တဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိအနီး ပုဗ္ဗာရာမ (ဥယျာဉ်ကျောင်း) ၌ နေတော်မူစဉ် ပါဠိဇာတက နိကာယ်ရှိ တိကနိပါတ်၏ ဇာတ်အမှတ် ၂၉၉ ဖြစ်သော ကောမယပုတ္တဇာတ်တော်ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ နေရာအောက်ပိုင်းတွင် အပြင်းအထန် အော်ဟစ်ပြီး အချင်းချင်း စော်ကားစွာ ရန်ဖြစ်ခြင်းကို အလေ့အကျင့်ပြုလာသော ရဟန်းအုပ်စုတစ်စု နေထိုင်ကြသည်။ ထိုအပြုအမူမှ နိုးထစေရန် ဘုရားရှင်သည် တပည့်တော် မဟာမောဂ္ဂလာန ကို စေလွှတ်သည်။ မဟာမောဂ္ဂလာနသည် လေထဲသို့ တက်ပြီး ရဟန်းကျောင်း၏ အခြေခံကို ခြေဖျားဖြင့် ထိခတ်ရာ၊ ပင်လယ်စပ်အထိ ရောက်ရှိသည်ဟု ဆိုသော တုန်ခါမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ကြောက်လန့်သော ရဟန်းများ ပြင်ပသို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မသင့်လျော်သော အပြုအမူသည် သံဃာတစ်ခုလုံးတွင် သိရှိလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရဟန်းများက ဓမ္မသဘာ (နေ့စဉ်ဖြစ်ပျက်မှုများကို ဆွေးနွေးရန် ရဟန်းများ စုဝေးရာ ခန်းမ) တွင် ထိုရဟန်းညီအစ်ကိုများ မည်သို့ ဘဝ၏ မမြဲမှုကို မေ့လျော့ပြီး တာဝန်များကို လျစ်လျူရှုနိုင်ကြသနည်းဟု ဆွေးနွေးကြသည်။ ဘုရားရှင်က ၎င်းတွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းသော ရှေးဇာတ်ကြောင်းရင်းမြစ် ရှိကြောင်း ပြောတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဘုရားလောင်းသည် ကောမယပုတ္တ အမည်ရှိ တောရသေ့ အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ ဟိမဝန္တာဒေသတွင် စစ်မှန်သော ဈာန်ကျင့်ဝတ် ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူနှင့် မဝေးသော နေရာတွင် ရသေ့အုပ်စု တစ်စု နေထိုင်ကြသည်၊ သူတို့သည် ရဟန်းဝတ်စားမှုပုံစံကို ပြင်ပအရ ဆောင်ထားကြသော်လည်း၊ နေ့ရက်များကို ကျင့်ကြံမှုထက် ပျော်ပွဲစားမှုဖြင့် ဖြည့်ဆည်းကြသည်။

ဤလေးနက်မှုမရှိသော ရသေ့များသည် မျောက်ကလေးတစ်ကောင်ကို အိမ်မွေးထားကြသည်။ ဈာန်ကျင့်ကြံမှုအစား ၎င်းတို့သည် မျောက်၏ မျက်နှာပေးနှင့် ဟန်ပြမှုများကို ရယ်မောရာတွင် အချိန် အများစုကို ဖြုန်းတီးကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ကျောင်းသည် စည်းကမ်းထက် ဖျော်ဖြေမှုဖြင့် လည်ပတ်ပြီး၊ မျောက်သည် ၎င်းတို့ကို မည်သို့ ကျေနပ်စေရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိလာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် လေးနက်မှုမရှိသော ရသေ့များသည် အစားအစာ ရှာရန် ထွက်သွားပြီး၊ မျောက်ကို ၎င်းတို့၏ နေရာတွင် ထားခဲ့ကြသည်။ ထိုလမ်းမှ ဖြတ်သန်းသွားသော ကောမယပုတ္တသည် မျောက်ကို တစ်ကောင်တည်း တွေ့ရှိပြီး၊ မျောက်၏ ပုံမှန် အဖော်များက ဘယ်တော့မျှ မပေးခဲ့သော အခွင့်အရေးကို မြင်လိုက်သည်။

ကောမယပုတ္တသည် မျောက်အား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောသည်။ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော ရသေ့များနှင့် နေထိုင်သူသည် သင့်တော်စွာ ပြုမူသင့်ကြောင်း၊ လုပ်ဆောင်ချက်တွင် စဉ်းစားသင့်ကြောင်း၊ ချီးကျူးအားပေးမှုအတွက် ဟန်ပြမှုထက် ဈာန်ကျင့်ကြံမှုကို ကိုးကွယ်သင့်ကြောင်း ဆိုသည်။ သင်ခန်းစာကို ရှည်ရှည် မဖော်ပြခဲ့ပေ။ ညွှန်ကြားချက်သည် တိုတောင်းသော်လည်း မျောက်က နှလုံးသွင်းခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်မှစ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ၎င်း၏ အပြုအမူကို စောင့်ကြည့်ကာ၊ ရှေးဟန်ပြမှုများအစား ငြိမ်သက်မှုကို ကိုယ်ကျင့်တရားအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

လေးနက်မှုမရှိသော ရသေ့များ ပြန်လာပြီး ပုံမှန် ဖျော်ဖြေမှုကို တောင်းဆိုသောအခါ၊ မျောက်သည် ၎င်းတို့ကို မလိုက်လျောတော့ပေ။ ၎င်းတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ခုန်ပေါက်မည့်အစား ကောမယပုတ္တ သင်ပေးခဲ့သည့်အတိုင်း ငြိမ်သက်စွာ၊ ဆုတ်ခွာသော ပုံစံဖြင့် ထိုင်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ အပန်းဖြေမှု ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် ရှုပ်ထွေး၍ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်ကာ၊ ရသေ့များက ကဗျာ ညည်းညူချက်တစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုသည်။ မျောက်သည် ၎င်းတို့၏ ကျောင်းတွင် ကစားပြီး ပျော်ရွှင်စေခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခု ကောင်းမွန်စွာ ပြုမူလာသောကြောင့် ၎င်း၏ ဟန်ပြမှုများအတွက် မချစ်ကြတော့ကြောင်း ဆိုသည်။

မျောက်သည် ကိုယ်ပိုင်ကဗျာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ ကောမယပုတ္တထံမှ ပညာကို ကြားနာခဲ့ပြီး၊ ယခင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခံသင့်ကြောင်း မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ယခု ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ကိုးကွယ်မှုသည် ဟန်ပြမှုမဟုတ်ဘဲ ဈာန်ကျင့်ကြံမှု ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ သူတို့ မရှိစဉ်အတွင်း ရရှိခဲ့သော သင်ကြားချက်ကြောင့် ၎င်းသည် ပြောင်းလဲခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။

ဤစကားကို မယုံဘဲ ရသေ့များက ကိုယ်ပိုင် သံသယကဗျာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ မျောက်၏ ကျင့်ဝတ်အသစ်ကို ကျောက်တောင်ပေါ်သို့ ကျဲထားသော မျိုးစေ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။ ပညာမည်မျှ ကြားရစေကာမူ၊ ကောင်းမွန်သော သင်ကြားချက်မိုးသည် မည်မျှ ရွာသွန်းစေကာမူ၊ ထိုမြေသည် တည်တံ့သော ဈာန်ကို အမှန်တကယ် အသီးသီးနိုင်မည်ဟု ၎င်းတို့ သံသယရှိသည်။ ဇာတ်ကြောင်းသည် ဤသံသယကို ဖြေရှင်းခြင်း မပြုဘဲ ထားခဲ့ပြီး၊ ရသေ့အမျိုးအစား နှစ်မျိုး၏ ကွဲပြားချက်က ကိုယ်တိုင် ပြောစေသည်။

ဘုရားရှင်သည် ပုဗ္ဗာရာမတွင် ဇာတ်ကြောင်းကို ပြီးဆုံးသောအခါ၊ ၎င်း၏ နေရာအောက်တွင် ရန်ဖြစ်နေခဲ့သော ရဟန်းများအတွက် ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ မျောက်၏ ဟန်ပြမှုများကို ၎င်းတို့ ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံမှုထက် ပိုမို စိတ်ဝင်စားခဲ့သော ရသေ့ လေးနက်မှုမရှိသူများသည် ထိုဘဝ၌ ထိုရဟန်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ ဖျော်ဖြေမှုကို ကျင့်ကြံမှုထက် ဆက်လက်ကပ်ထားခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ ရိုးရှင်းပြီး စစ်မှန်သော သင်ကြားချက်ဖြင့် မျောက်၏ အပြုအမူကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော ရသေ့ ကောမယပုတ္တမှာ ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရဟန်းများ၏ ယခုကာလ ရန်ဖြစ်မှုကို ကျင့်ကြံမှုကို မြင်ရသည့်တိုင် ထိုကျင့်ကြံမှုကို ပွဲလမ်းသဘင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံသော လေးနက်မှုမရှိသူ ရသေ့များထံ ပြန်ရာခြေရာခံခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားရှင်သည် ကျင့်ကြံမှုကို ဖျော်ဖြေမှုအဖြစ် ဆက်ဆံသော အလေ့အကျင့်သည် ထိုအလေ့အကျင့်ကို ရပ်စဲမချင်း ဘဝများစွာကြား အဖွဲ့အစည်းကို လိုက်ပါနိုင်ကြောင်း ပြသတော်မူသည်။ ကောမယပုတ္တဇာတ်တော်သည် အပြီးသတ် အောင်ပွဲမည်သည့်အခါမျှ မဟုတ်ဘဲ ရိုးသားစွာ ထားခဲ့သည်။ သံသယရှိသူတိုင်းကို ယုံကြည်စေမည်ဟု မကတိပေးသော်လည်း၊ စစ်မှန်သော ညွှန်ကြားချက်သည် တိုတောင်းစွာ ရှင်းလင်းစွာ ပေးခဲ့သည့်တိုင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မျှော်လင့်ခြင်း မရှိသော နေရာတွင်ပင် အမြစ်တွယ်နိုင်ကြောင်း ခိုင်ခိုင်ပြောသည်။