ကုက္ကုဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်တော်အမှတ် ၃၉၆ ၏ အကြောင်းရင်းကို တေသကုဏဇာတ်တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုဇာတ်တွင် သားသမီးမရှိသော မင်းကြီးတစ်ပါးသည် စကားပြောတတ်သော ငှက်သုံးကောင်ကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ထိုငှက်များမှာ ဇီးကွက်၊ ဆည်းကျီး နှင့် တောကြက် ဖြစ်ကြသည်။ ငှက်တို့သည် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကိုကိုယ် ထိန်းချုပ်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးခဲ့ကြပြီး နိုင်ငံကို အမြဲတည်တံ့သော ကြီးပွားမှုဆီ ဦးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ကုက္ကုဇာတ်သည် ဘုရားလောင်းက ထိုစိတ်ဓာတ်အတိုင်း ဆက်လက်ပေးခဲ့သော ဥပမာ သုံးပုဒ်ကို စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာတစ်ခုစီကို ဗာရာဏသီ မင်းကြီး ဗြဟ္မဒတ်အား ၎င်း၏ နန်းစံ၏ မတူညီသော အချိန်တစ်ခုတွင် တိုက်ရိုက် ဟောကြားခဲ့သည်။

ခမ်းနားခြင်းနှင့် ကြီးကျယ်သော ပြသမှုကို နှစ်သက်သော ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် နန်းပြာသာဒ်အသစ်များနှင့် ကာကွယ်ရေးနံရံအသစ်များ ဆောက်လုပ်ရန်အတွက် လယ်သမား၊ ကုန်သည်နှင့် လက်မှုပညာသည်တို့အပေါ် အခွန်အတုတ်ကြီးများ ကောက်ခံရန် အကြံပေးသော အမတ်ကောက်ကျစ်တို့၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရောက်နေခဲ့သည်။ လယ်ယာမြေများကို ပြုစုသူ မရှိတော့ဘဲ ဈေးဆိုင်များသည် ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ချထားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

နန်းတော်လက်သမားတို့ ဧည့်ခန်းမသစ်၏ အထွတ် (ကုက္ကု) ကို ထူထောင်နေသည်ကို မင်းကြီးက ကြည့်ရှုရင်း ဒိုင်းမြားတို့ အလယ်ဗဟိုအထွတ်ဆီ ဆုံစည်းနေပုံ၏ လှပမှုကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ဗိသုကာလက်ရာသည် မင်းဘုန်းတန်ခိုး၏ အကောင်းဆုံး သင်္ကေတ မဟုတ်ဘုံလော ဟု အမတ်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းက ဖြေကြားရာတွင် အထွတ်သည် အောက်ရှိ ဒိုင်းမြားတို့ မြဲမြံနေမှသာ ရပ်တည်နိုင်ကြောင်း၊ ပုပ်သို့မဟုတ် ကျိုးနေသော ဒိုင်းမြားတစ်ချောင်းသည် အထွတ်ကိုယ်တိုင် ဘယ်လောက်ခမ်းနားနေစေကာမူ အမိုးတစ်ခုလုံးကို ပြိုကျစေကြောင်း ဆိုသည်။ နိုင်ငံတစ်ခုသည်လည်း ထိုနည်းတူ တည်ဆောက်ရကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် အထွတ် ဖြစ်ပြီး လယ်သမား၊ ကုန်သည်နှင့် အလုပ်သမားတို့သည် ဒိုင်းမြားများ ဖြစ်ကြသည်။ မိမိ၏ ဂုဏ်အသရေအတွက် ၎င်းတို့ကို အားနည်းစေသော မင်းသည် မိမိ၏ ထီးနန်းကို ထမ်းထားသော ဒိုင်းမြားတို့ကို ဖြတ်တောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခြားအခါတစ်ခုတွင် ဘုရားလောင်းက မင်းအား သစ်သီးတစ်လုံး ပေးလှူပြီး ခါးသောအခွံကို ဖယ်ရှားကာ မချိုမကျိမရှိသော အနှစ်ကိုသာ ခံစားနိုင်ပုံကို ပြသခဲ့သည်။ အခွန်ကိုလည်း နိုင်ငံမှ ထိုနည်းအတိုင်း ကောက်ခံရမည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် ဘဏ္ဍာတော်ကို ထောက်ပံ့နိုင်သလောက်သာ ယူရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာကို ဖန်တီးခဲ့သော လူတို့၏ ဘဝကို ရက်ရက်စက်စက် မဆွဲဆွဲဖြဲမခံရပေ။ ထိုသို့ဖြင့် ပြည်သူတို့သည် မသတိဘဲ ဖြဲလိုက်သော သစ်သီးကဲ့သို့ ဒဏ်ရာရ ကွဲအက်နေရခြင်းမှ ကင်းလွတ်နိုင်မည်။

တတိယအခါတွင် ရေကန်ဘေးတွင် လျှောက်သွားစဉ် ဘုရားလောင်းက သာမန်ပွင့်ဖတ်တိုင်းကို ညစ်ညမ်းစေမည့် ရေမှ သန့်ရှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသော ကြာပန်းကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ဂုဏ်ရှိသော လူသည် ကြာပန်းသည် ရေကန်တွင် နေထိုင်သကဲ့သို့ လောကတွင် နေထိုင်ရမည်ဟု မင်းအား ဆိုသည်။ ဘက်ပေါင်းစုံမှ လှုံ့ဆော်မှုနှင့် ညစ်ညမ်းမှုတို့ဖြင့် ဝန်းရံခံရသော်လည်း နှစ်ခုလုံးမှ လုံးဝ မပေကျံဘဲ နေထိုင်ရမည်ဟု ဆိုသည်။

ဥပမာသုံးပါးလုံးသည် တစ်ခုတည်းဖြင့် ပြည့်စုံသော သင်ကြားချက် မဟုတ်ပေ။ အမိုး၏ သင်ခန်းစာကို နားလည်ပြီး သစ်သီး၏ သင်ခန်းစာကို လျစ်လျူရှုသော မင်း၊ သို့မဟုတ် ကြာပန်းကို ချီးမွမ်းပြီး မိမိ၏ အခွန်ကို တစ်ဖန်မပေါ့ပါးစေသော မင်းသည် အမတ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ သင်ယူမိမည်။ ဥပမာသုံးပါးပေါင်းစုပြီး မင်းအား မိမိ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အဘယ်နေရာတွင် ကျရောက်နေသလဲ၊ နိုင်ငံ၏ အကြွေးကို ကြမ်းတမ်းစွာ မည်သို့ ကောက်ခံနေသလဲ၊ ဘေးဝန်းကျင်ရှိ အာဏာအလယ်တွင် မိမိ၏ စရိုက်မှာ မည်မျှ မပေကျံသေးသလဲ ဟု သတိထားစေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းသည် မင်း၏ အခွန်သည် ရက်စက်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးစီမံကိန်းများသည် အကျိုးမဲ့ကြောင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောနိုင်ခဲ့သော်လည်း တိုက်ရိုက်စွပ်စွဲခြင်းသည် မင်း၏ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသော မာနကို နှိုးဆွပြီး မင်းအတွက် အရေးကြီးဆုံး ပြုပြင်ချက်ကို နားမထောင်လိုစေနိုင်သည်။ အမတ်က သင်ခန်းစာတစ်ခုစီကို မင်းချီးမွမ်းပြီးသား ဖြစ်သော အရာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်းဖြင့် — ဒိုင်းမြားလက်ရာ၊ သစ်သီးတစ်လုံး၊ ရေကန်ပေါ်ရှိ ပန်းတစ်ပွင့် — ဗြဟ္မဒတ်အား လေ့လာခြင်းမှတစ်ဆင့် မိမိ၏ ပြုပြင်ချက်သို့ ရောက်စေခဲ့သည်။ မင်းသည် မှားနေကြောင်း တိုက်ရိုက်ပြောခြင်း၏ နာကျည်းမှုကို ခံစားခဲ့ရခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဥပမာတစ်ခုချင်းစီ၏ ရှင်းလင်းမှုကို တစ်ဆင့်ချင်း ခံစားရသော ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဖိနှိပ်သော အခွန်များကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းပြီး၊ ပစ္စည်းဖြုန်းတီးသော ဆောက်လုပ်ရေးစီမံကိန်းများကို စွန့်လွှတ်ကာ၊ ၎င်း၏ အမတ်၏ ဥပမာသုံးပုဒ်က အတူတကွ သင်ကြားခဲ့သော ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် နန်းစံကျန်ရှိချိန်တစ်လျှောက် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်တော်အဆုံးတွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုမင်းကို မိမိ၏ တပည့်တော် အာနန္ဒာနှင့် တူသည်ဟု ဖော်ပြတော်မူပြီး၊ အမိုး၊ သစ်သီးနှင့် ကြာပန်းအကြောင်း ဤရှေးဟောင်း အကြံဉာဏ်ကို အာနန္ဒာကိုယ်တိုင် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ခဲ့သော သင်ခန်းစာနှင့် ချိတ်ဆက်တော်မူသည်။ မှန်ကန်သော အုပ်ချုပ်မှုသည် နိုင်ငံ၏ဖြစ်စေ မိမိ၏ အပြုအမူ၏ဖြစ်စေ၊ တိတ်ဆိတ်စွာ အရာအားလုံးကို ဖြောင့်မတ်စွာ ထိန်းထားသော အရာ၏ အပေါ်တွင် မိမိ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အလေးဆုံး ဖိစီးနေသော နေရာကို အတိအကျ သတိပြုနိုင်ခြင်းပေါ် မူတည်သည်။