တေသကုဏဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်သည် တရားနာရန် ရောက်လာသော ကောသလတိုင်းမင်းအား ဟောကြားတော်မူ၏။ မင်းသည် တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်သင့်ကြောင်း သတိပေးတော်မူ၏၊ အကြောင်းမှာ မင်းမတရားလျှင် အရာရှိများလည်း မတရားကြ၍ ဖြစ်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကာမဂုဏ်တို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်း၏ မလွဲမသွေ အမှန်တရားကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုသေခြင်းကို ငွေကြေးဖြင့် မလှည့်နိုင်၊ စစ်ပွဲဖြင့်လည်း မနိုင်ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ဤလောကမှ ထွက်ခွာရသောအခါ ကိုယ်တိုင်ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်တရားသာ ခိုလှုံရာ ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ မင်း၏ တောင်းဆိုချက်အရ အတိတ်ဘဝဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ပါဠိတော်ထဲရှိ ဇာတ်အမှတ် ၅၂၁ က ဤဇာတ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဤပြန်ပြောချက်သည် ထိုပါဠိစာသားကို လိုက်နာ၍ ရေးသားထားသည်။

တစ်ချိန်က ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းက အုပ်စိုးနေခဲ့သည်၊ သို့သော် ဆက်ခံမည့် သားမရှိ။ သားဖြစ်စေ သမီးဖြစ်စေ ဆုတောင်းသော်လည်း ပြည့်မလာ။ တစ်နေ့ မင်းသည် လူအင်အားကြီးစွာနှင့်အတူ ဥယျာဉ်သို့ ကြွသွား၍ မင်းပိုင် သာလပင်ရင်းတွင် ခဏ အနားယူ၏။ နိုးလာသောအခါ သစ်ကိုင်းပေါ်ရှိ ငှက်အသိုက်ကို မြင်ပြီး ထိုအသိုက်တွင် အဘယ်အရာရှိသည်ကို သိလိုသည်။ အမှုထမ်းတစ်ဦး တက်ကြည့်ရာ ဥသုံးလုံးကို တွေ့၏။ မင်းက ထိုဥများကို မအသက်ပေးမိစေရန် မှာကြားပြီး၊ ဝါပွင့်ဖြူကို သေတ္တာတွင် ခင်း၍ ဂရုတစိုက် ချပေးစေ၏။

ဝန်ထမ်းများက ထိုဥများ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို မသိသဖြင့် ငှက်ဖမ်းသမားများကို ခေါ်ယူကြ၏။ သူတို့က တစ်လုံးသည် ဥလုက၏ ဥ၊ တစ်လုံးသည် သာလိကာ၏ ဥ၊ တစ်လုံးသည် ကြက်တူ၏ ဥဖြစ်ကြောင်း ပြောကြ၏။ တစ်အသိုက်တည်းတွင် ငှက်သုံးမျိုးရှိသည်ကို မင်းအံ့သြသွား၏။ ငှက်ဖမ်းသမားများက ကြောက်ရွံ့စရာ မရှိသောနေရာတွင် ဂရုတစိုက်ထားသော အရာသည် မပျက်စီတတ်ဟု ပြန်ဖြေကြ၏။ မင်းက ဝမ်းမြောက်စွာ “ထိုငှက်တို့သည် ငါ၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြပါစေ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုဥများကို ကိုယ်တော်ထံ အမှုထမ်းသုံးဦးသို့ ထိန်းသိမ်းရန် အပ်နှံ၍ ကလေးများ ဥခွဲသည့်အခါ သတင်းပေးရန် မှာကြား၏။

ဦးဆုံး ဥလုကသည် ဥခွဲထွက်လာပြီး ယောက်ျားဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လာ၏။ မင်းဝမ်းမြောက်၍ လက်ဆောင်ကြီးများ ပေးကာ “ဝေဿန္တရ” ဟု နာမည်ပေးတော်မူ၏။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သာလိကာ ဥခွဲထွက်ပြီး အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လာ၍ မင်းက “ကုဏ္ဍလိနီ” ဟု နာမည်ပေးကာ ကိုယ့်သမီးဟု ခေါ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ကြက်တူ ဥခွဲထွက်ပြီး ယောက်ျားဖြစ်ကြောင်း သိရ၍ မင်းက ပွဲကြီးကျင်းပရန် အမိန့်ပေးပြီး “ဇမ္ဗုက” ဟု နာမည်ပေးတော်မူ၏။ သုံးကောင်စလုံးသည် ထိန်းသိမ်းသူများ၏ အိမ်တွင် မင်းမျိုးဂုဏ်ထူးဖြင့် ကြီးပြင်းလာကြ၍ မင်းက နေရာတိုင်း၌ သူတို့ကို ကိုယ့်သားသမီးဟု ပြောတော်မူ၏။ ငှက်များကို သားသမီးဟု ခေါ်သော မင်းကို ဝန်ထမ်းများက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရယ်မောကြ၏။

မင်းသည် ဝန်ထမ်းတို့က သူ၏ သားသမီးများ၏ ပညာကို နားမလည်ကြကြောင်း သိ၏။ ထို့ကြောင့် ပြသရန် ဆုံးဖြတ်၏။ ဝေဿန္တရထံ မင်းဖခင်က မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုကြောင်း သတင်းပို့၍ ဝေဿန္တရက ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ကို သတ်မှတ်၏။ ထိုနေ့တွင် မင်းက မြို့တစ်ခွင် ဗုံရိုက်ခိုင်းပြီး အိမ်သို့ သွား၍ ကြီးကြီးမားမား ဂုဏ်ပြုခံရ၏။ ထို့နောက် နန်းတော်ဝင်းတွင် တဲကြီးတစ်ခု ထူထောင်၍ လူအစုကြီးအလယ်တွင် ထိုင်ကာ ရွှေခုံပေါ်သို့ ဝေဿန္တရကို ခေါ်ယူ၏။ ငှက်ကလေးသည် ဖခင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ကစားပြီးနောက် ကိုယ့်နေရာသို့ ထိုင်၏။ မင်းက ဘုရင်ဖြစ်လိုသူအတွက် အကောင်းဆုံးလမ်းကား အဘယ်နည်းဟု ကဗျာပုံစံဖြင့် မေးမြန်း၏။

ဝေဿန္တရသည် ဦးစွာ မင်း၏ သတိမဲ့မှုကို နူးညံ့စွာ ဆုံးမ၏။ ကာသီပြည်စိုး ကံသသည် သူ၏ ကြိုးစားမှု ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ပို၍ ကြိုးစားရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြောင်း ပြော၏။ ထို့နောက် ဂါထာ ၁၁ ပုဒ်ဖြင့် သင်ကြားသည်။ မင်းသည် ဦးစွာ မုသာ၊ ဒေါသနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကို ဖယ်ရှားရမည်၊ မင်းတာဝန်ကို ပြုရမည်။ စိတ်ဆန္ဒကြောင့် အမှားကျူးလွန်ပါက နောင်တရ၍ ထပ်မလုပ်ရဟု ဆိုသည်။ ကောင်းသောကံသည် မနာလိုခြင်းမရှိသော ကြိုးစားသူကို နှစ်သက်ပြီး၊ နှလုံးမသာသူကို ဆင်းရဲကံက နှစ်သက်သည်ဟု ငှက်က မိန့်၏။ မင်းသည် လူအပေါင်းတို့၏ မိတ်ဆွေဖြစ်ရမည်၊ သိကြားမင်းပင် ရဲရင့်ခြင်းကို စောင့်ရှောက်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဖြောင့်မတ်သော အပြုအမူတွင် စိတ်အားထက်သန်ရမည်၊ ပျင်းရွံ့သူ တစ်ယောက်မျှ ချမ်းသာကို မရနိုင်ဟု သင်ကြား၏။ လူအုပ်က ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ဟစ်ကြ၍ မင်းက သားကို စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၏။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် မင်းက ကုဏ္ဍလိနီကို တူညီသော နည်းဖြင့် မေးမြန်းတော်မူ၏။ သူမက မင်းသည် အမျိုးသမီးကို စမ်းသပ်နေမည်ဟု ယဉ်ယဉ်ပါးပါး ပြောပြီး မင်းတာဝန်ကို စကားနှစ်ခွန်းအဖြစ် ချုံ့ပြ၏။ ရှိသည်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး မရှိသည်ကို ရယူပါ။ လောင်းကစားနှင့် အရက်ကို ရှောင်သော ပညာရှိ အကြံပေးသူများကို ရွေးချယ်ပါ၊ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို စောင့်ရှောက်ပါ၊ ကိစ္စများကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးပါ၊ အလွန်အလျင်လိုစွာ မလုပ်ပါနှင့်၊ ဒေါသကို ဘယ်တော့မှ မလိုက်ပါနှင့်။ မင်းက သူမကို ဘဏ္ဍာစိုးအဖြစ် ခန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဇမ္ဗုကကို မေးမြန်း၏။ ကြက်တူက အင်အားငါးမျိုးကို ပြော၏။ ကိုယ်ခန္ဓာအင်အားသည် အနိမ့်ဆုံး၊ ထို့နောက် ဥစ္စာ၊ ထို့နောက် အကြံဉာဏ်၊ ထို့နောက် မျိုးနွယ်၊ ပညာသည် အမြင့်ဆုံးဟု ဆိုသည်။ ပညာမရှိသော မင်းသည် ကြွယ်ဝသော နိုင်ငံကိုပင် မထိန်းသိမ်းနိုင်ကြောင်း သင်ကြားပြီး မိဘအပေါ် ကျင့်ဝတ်အတိုင်း ဆက်ဆံရန် တိုက်တွန်းသည်။ မင်းက သူ့ကို စစ်သေနာပတိအဖြစ် ခန့်တော်မူ၏။

ငှက်သုံးကောင်စလုံးအား ဂုဏ်ပြုမှု ကြီးမားစွာ ပေးခဲ့ပြီး သူတို့သည် လောကီနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ နှစ်မျိုးလုံးတွင် ညွှန်ကြားသွန်သင်ကြ၏။ မင်းသည် မဟာပုဂ္ဂိုလ် (ဗောဓိသတ်၏ ဂုဏ်တော်အမည်၊ ဤနေရာတွင် ကြက်တူ ဇမ္ဗုက) ၏ အကြံဉာဏ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ပြီး အလှူဒါန၊ ကောင်းမှုများကို ပြုကာ နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရန် ဖြစ်သည်။ အခမ်းအနားများ ပြီးဆုံးသောအခါ ဝန်ကြီးများက ဇမ္ဗုကထံ ရောက်လာ၍ မင်းက သူ့အပေါ် ထီးဖြူကို မြှင့်တင်ရန် အမိန့်ပေးထားကြောင်း ပြော၏။ မဟာပုဂ္ဂိုလ်က နိုင်ငံ၏ လိုအပ်ချက် မရှိကြောင်း ဆိုပြီး သတိဖြင့် အုပ်ချုပ်ရန် ပြောကြား၏။ လူများကို တရား၏ အမိန့်တွင် တည်စေပြီး “ တရားမျှတစွာ စီရင်ကြလော့ ” ဟု မိန့်ကြား၍ ဖြောင့်မတ်သော စီရင်ချက်ကို ရွှေပြားပေါ်တွင် ထွင်းထားစေ၏။ ထို့နောက် တောအုပ်ထဲသို့ ထွက်သွားလေ၏။ ပါဠိစာသားအရ သူ၏ အကြံဉာဏ်သည် နှစ်ပေါင်း ၄၀၀၀၀ ကြာ အင်အားရှိနေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဘုရားရှင်သည် တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်ပြီး ဘဝများကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ မင်းမှာ အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့၏။ ကုဏ္ဍလိနီမှာ ဥပ္ပလဝဏ္ဏာ၊ ဝေဿန္တရမှာ သာရိပုတ္တ၊ ဇမ္ဗုကဟူသော ငှက်မှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်၏ အကောင်းဆုံး ဟာသသည် သင်ခန်းစာလည်း ဖြစ်သည်။ ငှက်များကို သားသမီးဟု ခေါ်သော မင်းကို ဝန်ထမ်းများက ရယ်ကြသော်လည်း ငှက်တို့သည် ဝန်ထမ်းများစွာထက် ပို၍ ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်ကို ပေးခဲ့ကြ၏။ ပညာသည် မျိုးနွယ်ပေါ်တွင် မမှီခိုဘဲ၊ ပါဠိစာသားကိုယ်တိုင်ကလည်း မျိုးနွယ်ထက် အကြံဉာဏ်နှင့် ပညာကို ပို၍ အရေးပါသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ အာဏာနှင့် ပတ်သက်၍ သတိပြုရန်မှာ ထိုမဟာပုဂ္ဂိုလ်ကြက်တူသည် ထီးနန်းကို မယူခဲ့ပေ။ ရွှေပေါ်တွင် တရားမျှတရန် ရိုးရှင်းသော စည်းမျဉ်းကို ရေးထိုးခဲ့ပြီး တောအုပ်ထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ တရားသည် ပေးခဲ့သူထက် ပို၍ ရှည်ကြာခဲ့သည်။