မဟာပနာဒဇာတ်

ဘဒ္ဒိယမြို့တွင် ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီး၏ သားတစ်ဦးသည် မြတ်စွာဘုရား၏ တရားဒေသနာကို နာကြားခဲ့သည်။ စိတ်နှလုံး၏ နက်နဲရာသို့ ထိခိုက်သွားသဖြင့် အိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်ခွာပြီး ရဟန်း ဘဒ္ဒဇိအဖြစ် သံဃာအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာသည်။ ဝိပဿနာကို အပြည့်အဝ ကြိုးစားအားထုတ်ရာ မကြာမီ အရဟံ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပါဠိပိဋကတ်က နက်နဲသော သမာဓိ၏ အကျိုးအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဣဒ္ဓိ (အထူးစွမ်းရည်များ) တွင်လည်း ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာသောအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းအစုကြီးနှင့်အတူ ကောဋိဟုခေါ်သော ရွာဆီသို့ ထွက်ခွာတော်မူသည်။ လမ်းသည် ဂင်္ဂါမြစ်ကျယ်ပြန့်သော အပိုင်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရသည်။ ရဟန်းအစုအဝေး ရေကူးနေစဉ်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် မြစ်ပြင်အောက်တွင် မည်သည်တို့ ဝှက်ကွယ်နေသည်ကို ကောင်းစွာ သိတော်မူသည်။ ဘဒ္ဒဇိ ရဟန်းကြီးအား ရှေးကာလက ထိုနေရာတွင် နစ်မြုပ်ခဲ့ပြီး ယခု စီးဆင်းမှုအောက်တွင် မေ့လျော့ခံနေရသော ပြာသာဒ်ကို သတိရသလား ဟု မေးတော်မူသည်။

ဘဒ္ဒဇိသည် ဉာဏ်စွမ်းဖြင့် မြစ်ထဲသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ရေအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသော ရှေးပြာသာဒ်ကို ရေမှ ဆွဲယူကာ ၎င်း၏ အလေးချိန်အားလုံးကို လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းပေါ်တွင် မျှတစွာ ထိန်းထားသည်။ ရေကြီးနေသော ခန်းမများအတွင်း ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော ငါး၊ လိပ်၊ ရေမြွေနှင့် ဖားတို့သည် ပြာသာဒ်လင်းရောင်သို့ မြှောက်တင်ခံရစဉ် ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးဝများမှ လှိမ့်ကျလာကြသည်။ ရဟန်းအစုအဝေးရှေ့တွင် ၎င်းကို ယူဇနာ တစ်ခုအမြင့်သို့ မြှောက်ထားပြီး၊ ထို့နောက် ယူဇနာ နှစ်ခု၊ ယူဇနာ သုံးခု အထိ မြှောက်တင်ကာ ရှေးကာလ၏ အံ့ဖွယ်ကို ရေစီးကြောင်းအထက်တွင် ထိန်းထားသည်။ မြတ်စွာဘုရားက “လုံလောက်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူမှသာ ၎င်းကို ထပ်မံ၍ လှိုင်းအောက်သို့ နစ်မြုပ်စေခဲ့သည်။

မိမိတို့ မြင်တွေ့ရသည့်အရာကို အံ့သြသွားကြသော ရဟန်းတို့သည် ဤပြာသာဒ်သည် မည်သူ့ပိုင်ဆိုင်သည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းနောက်ကွယ်တွင် မည်သည့်ဇာတ်ကြောင်း ရှိသည်ကို မြတ်စွာဘုရားအား မေးမြန်းကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားက ၎င်းသည် တစ်ချိန်က မဟာပနာဒ မင်းကြီး၏ နန်းတော် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မင်းကြီးကိုယ်တိုင် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောကြားတော်မူသည်။ ပရိသတ်အတွက် ထိုအမှန်ကို အတည်ပြုရန် ကဗျာပုဒ်များကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုကဗျာတို့တွင် လူ့လက်ဖြင့် တည်ဆောက်နိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်၍ ကုသိုလ်ကံဖြင့် ထောင်မြှောက်ထားသော နေအိမ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ အကျယ် ဆယ့်ခြောက်၊ အမြင့် ဓနု တစ်ထောင်ရှိသော ရွှေနန်းတော် ဖြစ်ပြီး၊ တိုင်းတာတတ်သူတို့၏ တွက်ချက်မှုအရ ယူဇနာ နှစ်ဆယ့်ငါး ဖြစ်သည်။ ထိုအဆောက်အအုံ၏ အထပ်ပေါင်း တစ်ရာတွင် အသက်ဝင်သော မြတေရောင် အစိမ်းရောင် အလံတန်းများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ခုနစ်အဖွဲ့ခွဲထားသော တူရိယာသမား ခြောက်ထောင်သည် တစ်ချိန်က အပြတ်မရှိ တီးမှုတ်ကာ ကခုန်ခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် စုဝေးနေသော ရဟန်းတို့အတွက် ဖြစ်ရပ်ကို အပြီးသတ် ဟောကြားတော်မူသည်။ “ဘဒ္ဒဇိ၊ ဤမြစ်အောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသည်ကို သင်မြင်ခဲ့သော ထိုမင်းကြီးသည် ဝေးလံလှပြီဖြစ်သော ဘဝတစ်ခုတွင် သင်ကိုယ်တိုင် သာ ဖြစ်သည်။ ငါကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုတူညီသော ဘဝတွင် နတ်ရှင်ဘုရင် သိကြား ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထိုမင်းကြီး၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိကာ ထိုနေရာတွင် ထိုမင်းကို ဝန်ဆောင်ခဲ့သည်။” ဤသို့ဖြင့် ထိုဘဝ၏ ဖော်ပြချက် ရှင်းလင်းလာသည်။ ဘဒ္ဒဇိသည် မဟာပနာဒ မင်းကြီး ဖြစ်ပြီး၊ မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တိုင်သည် သိကြား ဖြစ်သည်။

ဇာတကဋ္ဌကထာသည် ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတ်တော်ကျမ်းအတွက် ကြီးမားသော အဋ္ဌကထာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဤဖြစ်ရပ်ကို ခုဒ္ဒကနိကာယ်ရှိ ဇာတ်တော်အမှတ် ၂၆၄ ဖြစ်ပြီး “သုံးခု၏ စာအုပ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော တိကနိပါတ်အတွင်းတွင် ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်ကို အဓိကအားဖြင့် ဘဒ္ဒဇိရဟန်းကြီး၏ ဉာဏ်စွမ်းပြသမှု၏ နောက်ခံအဖြစ် တင်ပြထားသည်။ မဟာပနာဒ မင်းကြီး၏ ဘဝအပြည့်အစုံ သမိုင်းအဖြစ် တင်ပြခြင်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်း၏ နိဂုံးကဗျာ သုံးပုဒ်သည် မြတ်စွာဘုရား၏ ကိုယ်တော်တိုင် စကားဖြင့် နစ်မြုပ်နေသော ပြာသာဒ်နှင့် ထိုအတွင်း တစ်ချိန်က နေထိုင်ခဲ့သော လူငယ်မင်းကြီး အမှန်တကယ် ရှိခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဘဒ္ဒဇိ၏ အောင်မြင်မှုက ပရိသတ်အား ထိုဝေးလံသော ခေတ်၏ အပိုင်းအစကို မျက်မှောက်တွင် မြင်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။ ကျန်ဇာတ်ကြောင်းမှာ အခြားနေရာတွင် ရှိကြောင်း အဋ္ဌကထာကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ မဟာပနာဒ မည်သို့ ဖွားမြင်ခဲ့သနည်း၊ ၎င်း၏ တောက်ပသော ပြာသာဒ်သည် သိကြား၏ ကိုယ်တိုင်အမိန့်ဖြင့် ပထမဆုံး မည်သို့ ထောင်မြှောက်ခဲ့သနည်း၊ လူငယ်မင်းသားဘဝတွင် ဘုရင့်ရုံးတော်တစ်ခုလုံးက ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ၎င်းကို ပြုံးစေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သနည်း—ဤအရာအားလုံးကို သုရုစိဇာတ်တွင် အပြည့်အစုံ ဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုဇာတ်သည် ၎င်း၏ ဖခင် မိထိလာမြို့ ဘုရင် သုရုစိ၏ ဖွားမြင်ဇာတ်ဖြစ်သည်။

အပြည့်အစုံ သမိုင်းမရှိသော်လည်း ဤဖြစ်ရပ်တွင် ၎င်း၏ ငြိမ်သက်သော သင်ခန်းစာ ပါရှိသည်။ တူရိယာသမား ခြောက်ထောင်ဖြင့် ပြည့်နေခဲ့ပြီး မြတေအထပ် တစ်ရာဖြင့် ခေါင်းတင်ထားသော ပြာသာဒ်သည် သာမန်ပညာသည်များ မမှီနိုင်သော ကြီးမားသည့် ကုသိုလ်ဖြင့် ထောင်မြှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ၎င်းသည် သာမန်မြစ်တစ်စင်းအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ဖားနှင့် ရေမြွေထက် ပို၍ ကြီးမြတ်သော သတ္တဝါများ၏ နေရာ မဖြစ်တော့ဘဲ၊ ကမ်းပါးတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်သူ မည်သူမျှ မသိရှိတော့ပေ။ ရဟန်းတစ်ပါး၏ သန့်ရှင်းသော စိတ်တစ်ခုတည်းသာ ခဏတာအတွင်း ၎င်းကို နေရောင်သို့ ပြန်လည် မြှောက်တင်ခဲ့သည်။ ကုသိုလ်ကံက မည်မျှ မြင့်သို့ မြှောက်တင်ပေးသည် ဖြစ်စေ အချိန်က ၎င်းကို ရေထဲသို့ ပြန်ပို့ပေးတတ်သည်။ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့သော လွတ်မြောက်ခြင်းသာလျှင် နောက်တစ်ဖန် နစ်မြုပ်ခြင်း မရှိပေ။