မဟာဝါဏိဇဇာတ်

သာဝတ္ထိမြို့မှ ကုန်သည်အုပ်စုတစ်ခုသည် ရှည်လျားသော ကုန်သွယ်ခရီး မထွက်မီ မြတ်စွာဘုရားနှင့် ၎င်း၏ တရားတော်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ရတနာများစွာ ရရှိပြီး ဘေးကင်းစွာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ၎င်းတို့သည် ပူဇော်သက္ကာများ ယူဆောင်ကာ မြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကံကောင်းမှုကို ထင်ရှားသော စိတ်သက်သာမှုဖြင့် ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

ကုန်သည်တို့က သစ်ပင်နတ်တစ်ပါးက ၎င်းတို့အား ရတနာအားလုံးကို ပေးခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြကာ ထိုဝိညာဉ်အား ကျေးဇူးတင်စွာ ၎င်းတို့၏ လှူဒါန်းမှု၏ ကုသိုလ်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုကြောင်း ဆိုကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားက ၎င်းတို့ကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ နတ်တစ်ပါး၏ လက်ဆောင်မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်၏ အလယ်အလတ်ကျမှုနှင့် လောဘကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှု ဖြစ်ကြောင်း နူးညံ့စွာ ပြောတော်မူသည်။ ရှေးဟောင်းဇာတ်တစ်ပုဒ်တွင် ဤနည်းတူ ကုန်သည်အုပ်စုတစ်စုကို လောဘက နောက်ဆုံးလူတစ်ဦးအထိ ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောပြတော်မူသည်။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ဇာတ်တော်အမှတ် ၄၉၃ ဖြစ်သော မဟာဝါဏိဇဇာတ်ကို ရဟန်းတို့အား ဟောကြားတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး ဗာရာဏသီတွင် အုပ်စိုးစဉ်က ဗောဓိသတ်သည် ကုန်သည်အုပ်စု၏ ပညာရှိပြီး ယုံကြည်ရသော ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ ခရီးတိုင်းတွင် အခြားကုန်သည်တို့က ၎င်း၏ အကြံဉာဏ်ကို အလိုလိုလိုက်နာကြသည်။

ကုန်သည်အုပ်စုတွင် ကုန်သည် စုစုပေါင်း ၂၅ ဦး ရှိပြီး ကုန်စည်တင်ထားသော လှည်း ၅၀၀ နှင့်အတူ ဝေးလံသော ဈေးကွက်များတွင် ကုန်သွယ်ရန် ကျယ်ပြန့်ပြီး ခြောက်သွေ့သော တောကန္တာရကို အတူ ဖြတ်သန်းနေကြသည်။

ခရီးအတော်ကြာ၍ ရေများ လုံးဝကုန်ဆုံးသွားသည်။ ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် မှော်ရေမြင်ကွင်းများက ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ရှုပ်ထွေးစေသဖြင့် ကုန်သည်တို့သည် စိတ်ပျက်လာကြပြီး၊ ဆာလောင်ငတ်မွတ်မှုသည် သဲကန္တာရ စတင်ခဲ့သည်ကို ပြီးပြည့်စုံစေမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ထိုဆင်းရဲသော အခြေအနေတွင် ၎င်းတို့သည် ရှေ့တွင် မီးလောင်သော သဲထဲမှ အံ့ဖွယ်ရာ အစိမ်းရောင် မြင့်မားစွာ ထွက်ပေါ်နေသော ကြီးမားသည့် ညောင်ပင်ကို မြင်တွေ့ကြသည်။

ညောင်ပင်အောက်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသောအခါ ကုန်သည်တို့သည် အကိုင်းအောက်ရှိ မြေပြင်သည် အေးမြပြီး ဖိတ်ခေါ်သလို ရှိနေသည်ကို တွေ့ကြသည်။ ပွင့်လင်းသော သဲကန္တာရ၏ ပူပြင်းမှုနောက်တွင် ဤအရာသည် သက်သာစေသည်။ ဗောဓိသတ်က ညောင်ပင်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကာ အကိုင်းတစ်ခုတွင် စိုထိုင်းမှုကို သတိပြုမိပြီး ဤပင်သည် ရိုးရိုးအရိပ်ထက် ပိုမိုသော တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု သံသယဝင်ခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် ကုန်သည်တို့သည် အရှေ့အကိုင်းကို ခုတ်ဖြတ်ကြသည်။ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်ပြီး အရသာချိုသော ရေများ ပြည့်ကျပ်စွာ စီးထွက်လာသဖြင့် ကုန်သည်အုပ်စုရှိ လူတိုင်းနှင့် နွားတိုင်း ရေသောက်ကာ ရေချိုးကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ပင်ပန်းမှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဖြစ်သည်။

ဤအံ့ဖွယ်ကြောင့် အားတက်လာသော ကုန်သည်တို့သည် ပိုမို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ကြသည်။ တောင်ဘက်အကိုင်းကို ခုတ်ဖြတ်သောအခါ ခရီးသွားတိုင်း ကျေနပ်စေမည့် ကောင်းမွန်သော အစားအစာနှင့် အေးမြသော အချိုရည်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနောက်ဘက်အကိုင်းကို ခုတ်ဖြတ်သောအခါ ချစ်စဖွယ် အမှုထမ်းများက သီချင်းဆိုကာ ၎င်းတို့၏ ညှိုးနွမ်းမှုကို ပြေလျော့စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြောက်ဘက်အကိုင်းကို ခုတ်ဖြတ်သောအခါ ရွှေ၊ ငွေ၊ ပုလဲနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများ ဒလဟော စီးဆင်းလာပြီး ကုန်သည်အုပ်စု ဤတိုင်အထိ မသယ်ယူဖူးသော ဥစ္စာများ ဖြစ်သည်။ ထိုဥစ္စာများသည် နောက်ဆုံး၌ လှည်း ၅၀၀ လုံးကို ပြည့်လျှမ်းစေရန် လုံလောက်သည်။

ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ကြွယ်ဝလာသော ကုန်သည်တို့သည် ပို၍ ဇွတ်ကြမ်းလာကြသည်။ အကိုင်းလေးခုတည်းမှပင် ထိုကဲ့သို့ ရတနာများ ထွက်ပေါ်နိုင်လျှင် ပင်စည်နှင့် အောက်ရှိ အမြစ်များတွင် ယခုတိုင် မြင်ဖူးသည်ထက် ကြီးမြတ်သော အံ့ဖွယ်များ ရှိရမည်ဟု ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ဆင်ခြင်ကြသည်။ ထိုအောက်တွင် ဝှက်ထားသည်များကို ယူရန် သစ်ပင်တစ်ပင်လုံးကို ခုတ်လှဲရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။

ဗောဓိသတ်သည် ထိုအကြံကို ကြောက်လန့်ကာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ ရေ၊ အစားအစာ၊ အနားယူခွင့်နှင့် ရတနာကို ပေးခဲ့သော သစ်ပင်ကို ကျေးဇူးတင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဖျက်ဆီးရန် မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ အရိပ်ခိုခဲ့သော သစ်ပင်၏ အကိုင်းတစ်ခုကိုပင် ချိုးဖျက်သော ပညာရှိသည် မရှိကြောင်း၊ ခိုလှုံခွင့်ပေးခဲ့သော ပင်စည်တစ်ခုလုံးကို ခုတ်လှဲရန် မဆိုထားနှင့်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် သတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခံရသည်။ ကုန်သည်တို့သည် မိမိတို့၏ ပုဆိန်များကို ကိုင်ဆွဲကာ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ပင်စည်ကို ခုတ်ဖြတ်ကြသည်။

ထိုသစ်ပင်သည် နဂါးမင်းကြီး၏ နေရာဖြစ်ပြီး ပင်စည်ကို ခုတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ၎င်းအား ရက်ရောစွာ ပေးဆပ်ခဲ့သည့်နောက်တွင် ရက်စက်သော ကျေးဇူးမဲ့မှုဖြင့် အမျက်ထွက်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တိုက်ပွဲသို့ မိမိ၏ အင်အားအပြည့်ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်—သံချပ်ဝတ်ဆင်ထားသော မြွေ ၂၅ ကောင်၊ မြားပစ်သူ ၃၀၀ နှင့် ထိုမှတစ်ပါး ဓားနှင့် ဒိုင်းကိုင်ထားသူ ၆၀၀၀။ ထိုတပ်ဖွဲ့သည် ပင်စည်၏ ဒဏ်ရာအတွက် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကုန်သည်အုပ်စုအပေါ် ဆင်းသက်လာသည်။

ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေသော ကုန်သည်အားလုံးထဲမှ ခုတ်လှဲခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပြီး လောဘအစား ကျေးဇူးတင်ရန် အကြံပေးခဲ့သော ဗောဓိသတ်တစ်ဦးတည်းသာ နဂါးမင်း၏ တပ်ဖွဲ့မှ ကယ်တင်ခံရသည်။ ကျန်ကုန်သည်အုပ်စုဝင်များ၊ ပိုမိုသော ဥစ္စာကို လိုက်လံရှာဖွေရာတွင် သတိပေးချက်ရှိသမျှကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသူများသည် ၎င်းတို့၏ ကျေးဇူးမဲ့မှုအတွက် နဂါးမင်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှ အသက်မရှင်ကြတော့ပေ။

ဗောဓိသတ်၏ ချိုးသာမှုနှင့် ကျိုးကြောင်းမှန်ကို ကာကွယ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်—မိတ်ဆွေများ၏ သဘောတူညီမှုကို ဆုံးရှုံးရသည့်တိုင်အောင်ပင်—နဂါးမင်းသည် ကျန်ရှိသော လှည်းများကို အကောင်းဆုံး ရတနာများဖြင့် ဝန်ပိစေပြီး ဗောဓိသတ်ကို ဗာရာဏသီသို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်စေသည်။ ဇာတ်ဝတ္ထု အပြီးတွင် မြတ်စွာဘုရားက ရှေးဇာတ်ရှိ နဂါးမင်းသည် သာရိပုတ္တ ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုအဝေးဘဝတွင် ကယ်တင်ခံရသော ပညာရှိ ကုန်သည်ခေါင်းဆောင်သည် ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

မဟာဝါဏိဇဇာတ်သည် ရက်ရောမှုကို ပေးလိုက်သော အရာအားလုံးကို ယူရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်ဟု အထင်မှားခြင်းအပေါ် သတိပေးချက် အဖြစ် တည်ရှိသည်။ ညောင်ပင်သည် တောင်းဆိုသူ၊ ရယူသူအားလုံးအား ရေ၊ အစားအစာ၊ လူရင်းဖော်ရှင်နှင့် ရတနာများကို အခမဲ့ ပေးခဲ့သော်လည်း ပိုမို၍ တောင်းဆိုခြင်းနှင့် ပေးခဲ့ပြီးသော ပေါများမှုဖြင့် မကျေနပ်ခြင်းသည်သာ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ၄၉၃ အမှတ်သည် ကျေးဇူးတင်စွာ ပြန်ဆပ်သော ရက်ရောမှုသည် ကောင်းချီးတွင် တိုးပွားသည်ဟု၊ လောဘဖြင့် တုံ့ပြန်ခံရသော လှူဒါန်းမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ရယူသူကိုယ်တိုင်ကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်ဟု ပြသသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအဖြစ် တည်တံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။