ဥဒုမ္ဗရဇာတ်

ရဟန်းတစ်ပါးသည် နယ်စပ်ရွာတစ်ရွာ၌ တောအိမ်တစ်လုံးကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သန့်စင်သော ရေရှိခြင်း၊ ဆွမ်းလှူဒါနပြုသော ရွာသားများနှင့် နီးကပ်ခြင်း၊ တိတ်ဆိတ်စွာ အားထုတ်ရန် သင့်တော်ခြင်းတို့အတွက် နေရာကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် လာရောက်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို နေထိုင်သော ရဟန်းက ဧည့်သည်ထိုက်တန်သော ယဉ်ကျေးမှုအပြည့်ဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဧည့်ရဟန်းသည် ထိုနေရာကို ကိုယ်ပိုင်ယူရန် စီမံချိန်ဆဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အိမ်ရှင်ရဟန်းသည် ဘုရားရှင်ထံ ဖူးမျှော်ရန် သွားစဉ် တောအိမ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး၊ အိမ်ရှင် မရှိသည့်အခါ ရွာသားများကို ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်အောင် ပြောဆိုခြင်းဖြင့် ဆန့်ကျင်အောင် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ထိုက်တန်သော ရဟန်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဧည့်ရဟန်းသည် ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့သော ထိုတောအိမ်တွင် အိပ်စရာ နေရာပင်လျှင် ပေးရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်ပြီး နေရပ်မဲ့ဖြစ်သွားသော ရဟန်းသည် ဇေတဝန်ကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အခြားရဟန်းများက ဤသစ္စာဖောက်ခြင်းကို ဆွေးနွေးစဉ် ဘုရားရှင်က ဤကဲ့သို့ လိမ်လည်မှုမျိုး ပထမဆုံးမဟုတ်ကြောင်း ဟောကြားပြီး၊ အဝေးက ရှေးဘဝ၏ ပုံစံကို ပြသရန် ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၂၉၈ ဖြစ်သော ဥဒုမ္ဗရဇာတ်ကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းက အုပ်စိုးစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ခိုနေသော နတ်အဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုသစ်ကိုင်းအောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသော သတ္တဝါများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုသော သက်သေဖြစ်သည်။ အနီးအနားတွင် မျက်နှာနီသော မျောက်ငယ်တစ်ကောင်သည် ရာသီတိုင်း ခြောက်သွေ့ပြီး အကာအကွယ်ရှိသော ဂူတစ်ခုတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုဂူသည် သူ့ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော၊ အခြားသူ၏ အားထုတ်မှုမပါဘဲ ရရှိခဲ့သည့် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် ရေစိုရွှဲပြီး အေးခဲကာ တုန်နေသော မျက်နှာမည်းကြီး မျောက်တစ်ကောင်သည် မျက်နှာနီမျောက်၏ ခြောက်သွေ့သော ဂူကို မြင်ရာမှ ချက်ချင်း မက်မောလာသည်။ ခိုလှုံရာကို မျှဝေရန် ရိုးရိုးသားသား မတောင်းဘဲ မျက်နှာမည်းမျောက်က လိမ်ညာချက်ကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ အနီးအနားတွင် မှည့်ပြီးသော သဖန်းသီးများ၊ ချိုမြိန်သော ညောင်သီးနှင့် လှိုင်းရွက်ရှိသော သဖန်းသီးများ ရှိနေပြီး စားရန် စောင့်နေကြောင်း ပြောပြပြီး၊ ထိုမျှ ပေါများသော အစာ အနီးမှာ ရှိနေစဉ် အချည်းနှီး ငတ်မွတ်စရာ မလိုကြောင်း ဆိုကာ ချက်ချင်း အတူလိုက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

မျက်နှာနီမျောက်သည် ကတိပေးထားသော အသီးကို ရှာရန် ယုံကြည်စွာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ မျက်နှာမည်းမျောက် ဖော်ပြခဲ့သော နေရာတိုင်းတွင် သဖန်းသီးတစ်လုံးပင် မတွေ့ခဲ့ပါ။ ရှည်လျားပြီး အကျိုးမရှိသော ရှာဖွေမှုအပြီးတွင်မှ ငတ်မွတ်ပြီး ထွက်ခွာခဲ့စဉ်ထက် ပိုမကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ဂူသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

မျက်နှာနီမျောက် ပြန်ရောက်လာသောအခါ မျက်နှာမည်းမျောက်သည် ကိုယ်ပိုင်ဂူထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ခြောက်သွေ့စွာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရမည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။ ဝင်ရောက်သူကို တိုက်ရိုက် စွပ်စွဲမည့်အစား မျက်နှာနီမျောက်က ပို၍ နူးညံ့သော နည်းလမ်းကို အရင်စမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုအား သင့်တော်သော ရိုသေမှု ပြသသောအခါ သတ္တဝါတစ်ကောင် မည်မျှ ကျေနပ်ရသည်ကို ချီးမွမ်းသော စကားကို ပြောခဲ့သည်။ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် မျက်နှာမည်းမျောက်အား ဂူကို ပြန်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်စေနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်သည့်အလား ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် မျက်နှာမည်းမျောက်သည် မျက်နှာနီမျောက်၏ နူးညံ့သော ချီးမွမ်းစကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့သည်၊ မျက်နှာနီမျောက်သည် တစ်ချိန်က ကိုယ်ပိုင် လိမ်ညာချက်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင် စကားပုံဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သစ်ခုတ်သမားတစ်ယောက်က အခြားသစ်ခုတ်သမားကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားသည့်အခါ၊ သို့မဟုတ် မျောက်တစ်ကောင်က အခြားမျောက်ကို လှည့်စားသည့်အခါ၊ အတွေ့အကြုံမရှိသော မျောက်ငယ်သည် လှည့်စားခံရနိုင်သော်လည်း၊ သတ္တဝါတစ်ကောင်က ပြုလုပ်နိုင်သော လှည့်စားမှုအားလုံးကို ဖြတ်သန်းပြီးသော မျောက်အိုကို ဘယ်တော့မှ မလှည့်စားနိုင်ပေ။ သူ၏ လိမ်ညာမှုကို ထိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်ပြောပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ဆက်ရပ်နေရာမှ အကျိုးမရှိတော့သဖြင့် မျက်နှာမည်းမျောက်သည် ထွက်ခွာသွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဂူကို ၎င်း၏ မှန်ကန်သော ပိုင်ရှင်အား ထားခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ညီအစ်ကိုရဟန်း၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် စိတ်ထိခိုက်နေသော ရဟန်းများအတွက် ပုံပြင်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ဖော်ပြ၍ နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ ဧည့်သည်၏ လိမ်လည်မှုကြောင့် ကိုယ်ပိုင်တောအိမ်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော မျက်နှာနီမျောက်မှာ ယခုမှ ဧည့်သည်၏ လိမ်ညာမှုကြောင့် တောအိမ်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့သော ရဟန်းပင် ဖြစ်သည်။ အခြား၏ နေရာသို့ လှည့်စားဝင်ရောက်သော မျက်နှာမည်းမျောက်မှာ အလားတူ ပြုခဲ့သော ဧည့်ရဟန်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝင်ရောက်မှုကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရှုစားနေသော သစ်ပင်နတ်မှာ ထိုအဝေးရှေးဘဝ၌ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။

ဇာတ်တော်သည် လှည့်စားမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် အမြဲရှုံးနိမ့်သည်ဟု ကတိမပေးပါ။ နယ်စပ်တောအိမ်သည် သဖန်းပင်အောက်ရှိ ဂူကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ပြန်ရယူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ကြောင်းက ဆုံးရှုံးခံရသော ရဟန်းအား ပေးခဲ့သည်မှာ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆုံးရှုံးမှု၏ သီးခြားပုံစံ၊ ဧည့်သည်အား ယုံကြည်ခဲ့ရာ မိမိမဟုတ်သည့်အရာကို ယူဆောင်ခြင်းဖြင့် ပြန်ဆပ်ခဲ့သော ယုံကြည်မှုသည် အမည်ရှိရန် အလွန်ဟောင်းနွမ်းပြီး၊ သူ့ဘဝထက် ဘဝများစွာအရင်အထိ ဆက်ရှိနေသော ပုံပြင်ရှိသည်။ ဟောင်းသော ပုံစံကို အမည်ပေးခြင်းသည် ၎င်းဖြစ်စေသော ထိခိုက်မှုကို ပြန်လည်မဖျက်နိုင်ပါ။ သို့ရာတွင် ထိုဒုက္ခခံစားရသူသည် အပြစ်သည် လှည့်စားသူ၏ အစီအစဉ်တွင်ရှိသည်ကို၊ မိမိ၏ ဧည့်ခံမှုတွင် မှားယွင်းချက် မရှိကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်စေသည်။