သင်္ကပ္ပဇာတ်

သာဝတ္ထိမှ ရဟန်းဝင်ခဲ့သော မင်းသား ငယ်တစ်ပါးသည် လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ တပ်မက်ခြင်း၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆရာများက သူ့အား လမ်းညွှန်ရန် ဘုရားရှင်ထံ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင်က စမ်းစမ်းသန့်ရှင်းသော ရဟန်းများပင်လျှင်၊ တရားထိုင်ခြင်းကို အဆုံးထိ ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် တူညီသော ပေါ်ပေါက်လာမှုကို တစ်ချိန်က တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ သတိမထားမိသော အတွေးတစ်ခုသည် မည်မျှ ဝေးသည်အထိ ရောက်နိုင်ကြောင်းနှင့် ထိုအတွေးကို ပြန်လည် ဖျက်သိမ်းနိုင်ပုံကို ရဟန်းငယ်အား ပြသရန် ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် ၂၅၁ ဖြစ်သော သင်္ကပ္ပဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ရှေးအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် အုပ်ချုပ်နေချိန်တွင် ဗောဓိသတ်သည် ချမ်းသာသော ပုဏ္ဏားမိသားစုတွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မိဘများ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူသည် လောကီအိမ်ထောင်ဘဝကို လုံးဝ စွန့်ခွာ၍ ဟိမာလယတောင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဆယ့်နှစ်နှစ် ကြာမြင့်စွာ တရားထိုင်ခြင်းကို အဆက်မပြတ် ကျင့်ခဲ့သည်။ ထိုဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း နက်ရှိုင်းသော ဈာန်များ၊ သမာဓိအခြေအနေများနှင့် ၎င်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်ခြင်းမှ ပါလာသော အလွန်အမင်း အစွမ်းတန်သော စွမ်းရည်များကို အရှင်ပြုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘိက္ခာ ရှာရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုသည် ပြည့်စုံလွန်းပြီး မျက်မြင်ရလောက်အောင် တည်ကြည်နေသဖြင့် ဗာရာဏသီ မင်းသည် အလွန် အံ့ဩကာ ဘုရင်ဥယျာဉ်ကို ဆက်လက် နေထိုင်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

ရဟန်းသည် လက်ခံ၍ ဥယျာဉ်တွင် အနှောင့်အယှက်မရှိ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း နန်းတော်တွင် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် လေထဲမှ ပျံသန်းသွားလာခဲ့သည်။ နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်တွင် အုံကြွမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားသဖြင့် မင်းသည် ထိုအုံကြွမှုကို နှိမ်နင်းရန် ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။ မင်းက မိဖုရားအား မင်းမရှိစဉ် ရဟန်း၏ လိုအပ်ချက်များ ဆက်လက် ပြည့်မီစေရန် တာဝန်ယူစေခဲ့သည်။ ထိုသို့ တည်ငြိမ်သော စည်းကမ်းတွင် ဘာမျှ မှားနိုင်ရန် မရှိဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့ညနေတွင် ရဟန်းသည် နေ့တိုင်း လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း နန်းတော်ဝရန်တာသို့ လေထဲမှ ဆင်းသက်လာသည်။ မိဖုရားသည် သူ၏ ချဉ်းကပ်သံကြောင့် အံ့သြသွားပြီး အလွန် အမြန် ထရပ်မိသဖြင့် သူမ၏ အဝတ်သည် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခင် ပျက်ကျသွားသည်။ သတိမထားမိသော ထိုတစ်ခဏ သတိမထားမိသော အချိန်အတွင်း ရဟန်း၏ စိတ်တွင် တပ်မက်ခြင်း အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် ၎င်းအတွက် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့သော နက်ရှိုင်းသည့် ဈာန်များသည် လုံးလုံး ပြိုကျသွားပြီး၊ ၎င်းနှင့်အတူ သူ့ကို ထိုနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည့် လေထဲ ပျံသန်းနိုင်သော စွမ်းအားလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် ရပ်နေသည့်နေရာတွင်ပင် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ နောက် ခုနစ်ရက်တိုင်အောင် သူသည် ဥယျာဉ်တွင် အကူအညီမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး၊ ထိုအတွေးဖြင့် ညှဉ်းဆဲခံရကာ၊ စားလို့မရ၊ ထရပ်လို့မရ၊ ဆုံးရှုံးခဲ့သော ငြိမ်သက်မှုဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိရန် လမ်းကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

မင်းသည် အုံကြွမှုကို နှိမ်နင်းပြီးပြန်လာ၍ ရဟန်းကို ကြည့်ရန် သွားခဲ့သည်။ သူ ထင်ရှားစွာ ဒုက္ခခံစားနေသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း ၎င်းကို ရှင်းပြနိုင်မည့် ဒဏ်ရာ သို့မဟုတ် အမှတ်အသား တစ်စုံတစ်ခုမျှ ကိုယ်ပေါ်တွင် မရှိခဲ့ပေ။ အံ့ဩသွားသော မင်းက ခန္ဓာကို ဤမျှ လုံးလုံး ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး မြင်သာသော အကြောင်းရင်းမရှိသည့် လက်နက်မှာ အဘယ်နည်း ဟု မေးခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်က ကဗျာဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သူ့ကို ပုံမှန် မြှားတစ်စင်းမျှ မထိုးဖောက်ခဲ့ကြောင်း၊ သစ်ဝါး သို့မဟုတ် သံအစွန်းလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပုံသဏ္ဌာန် ဘာမျှ မရှိသော်လည်း လက်နက်တစ်ခု၏ အင်အားနှင့် ပြည့်ဝစွာ ထိုးနှက်နိုင်သည့် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ တပ်မက်ခြင်း အတွေးသည် သတိမထားမိသော တစ်ချက်အတွင်း ဝင်ရောက်ပြီး၊ မှန်ကန်သော မြှားတစ်စင်း ဝင်ရာနေရာတွင်ပင် ထိုးဝင်နေခဲ့ကြောင်း၊ ဆရာဝန်၏ လက်များ ဘယ်တော့မျှ ရောက်မည် မဟုတ်သော ဒဏ်ရာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

ကိုယ်ကို ထိုးနှက်သွားသည့် အရာကို အမည်ပေးပြီးနောက် ဗောဓိသတ်သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ ကြိုးကိုင်ခဲ့သော တရားထိုင်ခြင်း ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံဆီသို့ အာရုံကို ပြန်လည် ဦးတည်ခဲ့သည်။ ဆုံးရှုံးခဲ့သော ဈာန်ပြန်လည် ရောက်လာသည်အထိ စိတ်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထိန်းထားခဲ့သည်။ စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရရှိပြီးနောက် အံ့ဩနေသော မင်းရှေ့တွင် လေထဲသို့ တက်သွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဥယျာဉ်သို့ ပြန်မသွားဘဲ ဟိမာလယသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားပြီး၊ သေဆုံးချိန်အထိ ကြိုးပမ်းမှု မပြတ်ဘဲ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်၊ ၎င်းသည် နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်ရာမှ ရောက်ရှိနိုင်သော နတ်ပြည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ တစ်သက်တာလုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည့် ဘုံဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်က စိတ်ညစ်နေသော ရဟန်းငယ်အား ထိုဝေးလံသော ဘဝ၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် သတိမထားမိသော အတွေးတစ်ခုဖြင့် ကျဆင်းခဲ့သော ရဟန်းဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုအတွေးက ဖြတ်တောက်ခဲ့သော ကျင့်စဉ်သို့ အာရုံစိုက်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းဖြင့်သာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ အာနန္ဒာသည် ထိုအခြေအနေ၌ ကိုယ်တော်ကို တွေ့ရှိခဲ့သော မင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤသင်ခန်းစာသည် ရဟန်းထံ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိခဲ့သည်။ တရားထိုင်ခြင်းတွင် မည်သည့် အောင်မြင်မှုမဆို၊ တည်ဆောက်ရန် နှစ်မည်မျှ ကြာသည်ဖြစ်စေ၊ သတိမထားမိသော အတွေး၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုကို ကင်းလွတ်စေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အမှန်တကယ် အလုပ်ဖြစ်သော တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းမှာ ဗောဓိသတ် အသုံးပြုခဲ့သည့် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်မှ လုံးဝ ဆုတ်ခွာခြင်းထက် စိတ်ကို အာရုံဆီသို့ ပြန်လည် ဦးတည်စေခြင်း ဖြစ်သည်။