နေရုဇာတ်

ဘုရားရှင် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးစဉ် ကောင်းစွာ ညွှန်ကြားချက်ရထားသော တရားထိုင်ကျင့်စဉ်ရှိသည့် ရဟန်းတစ်ပါး ကျင့်ကြံရန် နယ်စပ်ရွာတစ်ရွာသို့ သွားခဲ့သည်။ ရွာသားများက ပထမတွင် နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသော်လည်း မကြာမီ ပြိုင်ဆိုင်သော ဆရာများဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ အချို့က အတ္တနှင့် လောကသည် အမြဲတည်ရှိသည်ဟု ဟောကြ၊ အချို့က နောက်ဘဝ မရှိဟု ငြင်းကြ၊ ထို့ပြင် ၎င်းတို့ကြားတွင် ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းကို ကြေညာကာ လှည့်လည်နေသော အဝတ်မဲ့တိတ်ထိများ ရှိသည်။ ကျမ်းစာများက ဆိုသည့်အတိုင်း ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကို မသိသော လူများ ဝန်းရံထားသဖြင့် ထိုရဟန်းသည် စိတ်ဆင်းရဲ၍ မငြိမ်သက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မိုးရာသီတစ်လုံး ထိုနေရာတွင် ဆက်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရဟန်းသည် ဇေတဝန်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ထိုအဖော်အပေါင်း၏ အခြေအနေကို ဘုရားရှင်ထံ ပြောပြခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ကောင်းမှုကို မမြင်နိုင်သော လူများကြားတွင် လိုအပ်သည်ထက် တစ်ရက်ပင် ဆက်နေခဲ့သည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု မေးမြန်းပြီး၊ ရှေးပညာရှိများသည် တိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးဖွားစဉ်ပင်လျှင် ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် တစ်ရက်တည်းမျှ မနေခဲ့ကြကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအချက်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ရှေးဘဝ အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗာရာဏသီ၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း နန်းစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် ဟိမဝန္တာ၏ စိတ္တကူဋ်တောင်တွင် ဆန်ပြောင်းတော်ကို စားသောက်နေသည့် ရွှေဟင်္သာတစ်ကောင်အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ ညီငယ်လည်း ရွှေဟင်္သာ ဖြစ်သည်။ နှစ်ကောင်စလုံးသည် တောင်ကြောများကို ပျံသန်းစဉ် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခွဲမရခဲ့ကြပေ။ တစ်နေ့တွင် အတူတကွ အိမ်သို့ ပြန်လာစဉ် နှစ်ကောင်စလုံး ယခင်မသွားဖူးသော တောင်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ထိုတောင်မှာ နေရုတောင် ဖြစ်ပြီး ရွှေဓာတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်လွန်းသဖြင့် ၎င်း၏ အလင်းရောင်သည် အပြင်သို့ လွင့်ထွက်ကာ နီးကပ်လာသော သတ္တဝါတိုင်းကို ထိတွေ့နေသည်။ ငှက်နှစ်ကောင်သည် ထိပ်ပေါ်တွင် နားနေရန် ဆင်းသက်ခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သောအခါ အလွန်ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။ ကျီးကန်းနှင့် ကျီး၊ ခွေးငယ်နှင့် ခြင်္သေ့ အားလုံးသည် ဟင်္သာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှေအလှတူ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တောင်ပေါ်၌ ညစ်ညမ်းသည်ဟု ထင်ရသော အရာမရှိ၊ မြင့်မြတ်သည်ဟု ထင်ရသော အရာလည်း မရှိ၊ အလင်းရောင်က ခွဲခြားမှုတစ်ခုမျှ မပြုပေ။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားသော ညီငယ်သည် ညီကြီးဆီသို့ လှည့်ကာ ဂါထာဖြင့် မေးခဲ့သည်။ ထိုမျှ မတူညီသော သတ္တဝါများကို အဘယ်အင်အားက တူညီသည်ဟု မြင်စေသနည်း။ ကျီးကန်းနှင့် ကျီး၊ ငှက်တို့တွင် အမြင့်ဆုံးငှက်များပင်လျှင် ဤတောင်ပေါ်တွင် အတူတူ ပေါ်လွင်နေသည်၊ ခွေးငယ်များပင်လျှင် ကျားနှင့် ခြင်္သေ့နှင့် အလင်းရောင် ယှဉ်ပြိုင်နေသည်။ မြင့်နှင့်နိမ့်ကြား ခြားနားချက်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ဤတောင်သည် မည်သည့်တောင်ဖြစ်သနည်းဟု ရိုးရှင်းစွာ မေးခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းက ရိုးရှင်းစွာ ဖြေကြားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တောင်များအနက် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး နေရု ဟု ခေါ်သည်။ ၎င်း၏ သဘောသဘာဝမှာ ၎င်းပေါ်ရှိ သတ္တဝါတိုင်းကို ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ ငှားရမ်းထားသော အလင်းရောင်အောက်တွင် မျက်စိအတွက် တူညီစွာ ချစ်စရာကောင်းအောင် ပြုလုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးမဟုတ်ဘဲ ညီငယ်ကိုယ်တိုင်က ထို့နောက် ဂါထာများဖြင့် သင်ခန်းစာကို ဆက်လက် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ နေရုတောင်ပေါ်တွင် မိုက်မဲသူနှင့် ဉာဏ်ရှိသူ၊ သတ္တိရှိသူနှင့် ကြောက်ရွံ့သူ အားလုံး တူညီစွာ ဂုဏ်ပြုခံရကြောင်း၊ သတ္တဝါအကောင်းဆုံး၊ အလယ်အလတ်နှင့် အနိမ့်ဆုံးကြား ခွဲခြားမှု မရှိကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ထိုနေရာသည် ပြောင်ရောင်ပြသော အရာထက် အမှန်တရားကို တန်ဖိုးထားသူများအတွက် သင့်တော်သော အိမ်မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ကောင်းမြတ်သူများသည် ယုတ်မာသူများထက် အနည်းငယ် သို့မဟုတ် ဘာမျှ ပိုမိုဂုဏ်ပြုခံရခြင်း မရှိသော နေရာတိုင်းသည် ထိုနေရာတွင် မနေသင့်ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသင့်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

ညီကြီး၏ စီရင်ချက်နှင့် လုံးဝသဘောတူသော ဘုရားလောင်းသည် ကြာမြင့်စွာ မစောင့်ဘဲ ၎င်း၏ တောင်ပံများကို စိတ္တကူဋ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ နှစ်ကောင်စလုံးသည် နေရု၏ ငှားရမ်းထားသော ရွှေကို နောက်ကျောပေးခဲ့ပြီး၊ အလင်းရောင် ထင်ဟပ်သည်ထက် ဂုဏ်ကို တကယ် ရရှိသော သူတို့၏ အမှန်ပြည်ဖြစ်သည့် ရေပြင်နှင့် ဆန်ပြောင်းတော်များသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ရှေးဇာတ်ကြောင်းကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဘုရားရှင်က စုဝေးနေသော ရဟန်းတို့အတွက် ဘဝများကို သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ထွက်ခွာရန် ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုသော အငယ်ဆုံးဟင်္သာသည် ထိုဘဝ၌ အာနန္ဒာ ဖြစ်ပြီး၊ တောင်ကို ပထမဆုံး အမည်ပေးခဲ့သော အကြီးဆုံးဟင်္သာသည် ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤတရားနှင့် သတ်မှတ်ချက်ကို ကြားနာရသောအခါ ဂရုမစိုက်သော အပေါင်းအဖော်များကြားတွင် အချိန်ကြာကြာ နေခဲ့သော စိတ်ထိခိုက်နေသည့် ရဟန်းသည် ပထမဆင့် ဖြစ်သော သောတာပတ္တိဖိုလ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

နေရုဇာတ်သည် ဆက္ကနိပါတ် (ခြောက်ကျမ်း) ၏ အဝရိယဝဂ်၊ အမှတ် ၃၇၉ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပြင် တောက်ပမှုကို အကြောင်းအရာဟု မှားထင်ခြင်း၏ သတိပေးချက်အဖြစ် တည်တံ့နေသည်။ ကျီးကန်းနှင့် ဟင်္သာကို တူညီစွာ ရွှေဆိုးနိုင်သော တောင်သည် အလင်းရောင် ဘယ်လောက် တောက်ပနေစေကာမူ ထိုနေရာတွင် နေရန် အဘယ်အရာမျှ ပေးစရာမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကို ခွဲခြားမသိနိုင်သော နေရာတွင် ဂုဏ်ပြုခံရမည့် အမှန်တရား မကျန်တော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဇေတဝန်မှ ရဟန်းက ယူလာခဲ့သော သင်ခန်းစာသည် အတုအယောင် ရွှေတောင်ပေါ်တွင် ရွှေငှက်နှစ်ကောင်တို့ သင်ယူခဲ့ပြီးသား သင်ခန်းစာပင် ဖြစ်သည်: ကောင်းမှုသည် ဆန့်ကျင်ဘက်နှင့် မတူသော ဂုဏ်ကို မရနိုင်သော နေရာတိုင်းမှ ပညာရှိသူတို့ နေထိုင်ခြင်း မပြုဘဲ ထွက်ခွာကြသည်။