ဇမ္ဗုကဇာတ် (ဒုတိယ)

ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် 335 ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို မြတ်စွာဘုရားက ဒေဝဒတ် (ဘုရားရှင်၏ မနာလိုသော ဆွေမျိုးနှင့် ပြိုင်ဘက်) သည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ကျင့်ကို တုပရန် ကြိုးစားပြီး၊ တူညီသော ကျင့်ကြံမှုဖြင့် တစ်ဖန် ရယူခြင်းမရှိသော ညီမျှသည့် အဆင့်ကို တောင်းဆိုသည့်အကြောင်း ဟောကြားတော်မူ၏။ ငှားယူထားသော အာဟာရကို စွမ်းရည်အစစ်အဖြစ် မှားယွင်းယူဆသော တုပမှုသည် မည်သို့ ဦးတည်ရာ၌ ရောက်ကြောင်း ပြသရန်၊ ခြင်္သေ့၏ အကြွင်းအကျန်များဖြင့် ဝလာပြီး ခြင်္သေ့နှင့် ညီမျှသည်ဟု ကောက်ချက်ချသော မြေခွေး၏ ရှေးဇာတ်ကို ဘုရားရှင်က အမှတ်ရတော်မူ၏။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားလောင်း (နောင်အနာဂတ်ဘဝ၌ ဘုရားဖြစ်လာမည့်သူ) သည် ဟိမဝန္တာ၌ ရွှေကျောက်ဂူတွင် နေထိုင်သော မွေးကောင်းပြီး အစွမ်းကြီးသော ခြင်္သေ့အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့၏။ ကျွဲ၊ သမင် သို့မဟုတ် ဝက်ကို ဖမ်းမိတိုင်း၊ မိမိအတွက် အကောင်းဆုံး အပိုင်းကိုသာ စားသုံး၏။ ကျန်သော အလောင်းကို စဉ်းစားစရာ မလိုဘဲ ထားခဲ့၏၊ အကြောင်းမှာ ဆန္ဒရှိသလို သတ်နိုင်သော ခြင်္သေ့သည် ကျန်ရှိသည်ကို စုဆောင်းရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

အရိုးပိန်သော၊ အသေကောင်ရှာစားသော မြေခွေးတစ်ကောင်သည် ခြင်္သေ့၏ ဂူနှင့် ပေါပြားသော အကြွင်းအကျန်များကို တွေ့ရှိ၏။ ခြင်္သေ့ မလိုချင်တော်သော အသားများအတွက် မိမိကိုယ်ကို နိမ့်ကျသော အစေခံအဖြစ် ကမ်းလှမ်း၏။ လမ်းကြောင်းများကို စူးစမ်းပြီး ဂူကို စောင့်ရှောက်ရန် ကတိပေး၏။ ထိုအသေးစား ဆာလောင်နေသော သတ္တဝါအပေါ် ရိုးရှင်းသော ကရုဏာဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသော ဘုရားလောင်းက ထိုမြေခွေးကို ဆက်နေခွင့် ပြု၏။

ကျက်စားသော သမင်သားနှင့် ဝလာသော နွားများ၏ ရွေးချယ်ထားသော အသားကို နေ့စဉ် စားသောက်ရာ၊ မြေခွေး၏ ပိန်သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပြည့်ဖြိုးလာပြီး၊ သူ၏ အမွေးမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် ဘယ်တော့မှ မရခဲ့သော ငှားယူထားသည့် ချမ်းသာမှုဖြင့် တောက်ပလာ၏။ သို့သော် ကိုယ်ခန္ဓာကို ခိုင်မာစေခဲ့သော ထိုအစားအစာ ကြွယ်ဝမှုသည် စိတ်ကို ထိန်းညှိရန် ဘာမျှ မလုပ်ပေးခဲ့ပေ၊ ဝမ်းဗိုက် အဝိုင်းလိုက်ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ မိမိ၏ အရေးပါမှုဆိုင်ရာ အသိသည် ပို၍ လုံးဝန်းလာ၏။

တောင်ကြားရေကန် ငြိမ်သက်သော ရေပြင်တွင် မိမိ၏ ရုပ်ပုံကို မြင်ရသောအခါ၊ မြေခွေးသည် မိမိကို အစာကျွေးနေသော ခြင်္သေ့နှင့် အဘယ်ကဲ့သို့ ကွဲပြားသနည်းဟု တွေးမိ၏။ နှစ်ကောင်စလုံး ခြေလေးချောင်းဖြင့် လျှောက်ကြ၍ ခြေသည်းနှင့် သွားရှည်များ နှစ်ဦးစလုံး ရှိကြ၏။ ခြင်္သေ့က ကျွဲ သို့မဟုတ် ဝက်ကို ဖမ်းနိုင်လျှင် မိမိလည်း ထိုအတူ ကြိုးစားနိုင်သည်ဟု မြေခွေးက ထင်မြင်၏။ အခြားသူ၏ အကြွင်းအကျန်ဖြင့် ရှင်သန်နေရန် မဟုတ်ဘဲ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆ၏။

မြေခွေးသည် ဘုရားလောင်းအား ချိုင့်ဝှမ်းအထက်ရှိ မြင့်သော ကမ်းပါးသို့ တက်ကာ၊ အမဲလိုက်သူ၏ ဟောက်သံဖြင့် အော်ဟစ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းသော ဆင်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်ချကာ မိမိကိုယ်တိုင် သတ်မည်ဟု ကြေညာ၏။ ထို့နောက် ခြင်္သေ့က ကျန်ခဲ့သည်ကိုပင် စားနိုင်သည်ဟု ဆို၏။ ဘုရားလောင်းက ဒေါသထက် သနားစိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။ ရှေးမျိုးနွယ် အမဲလိုက်သူတို့မှ မွေးဖွားသော ခြင်္သေ့တို့သာ ဆင်ကို သတ်နိုင်ကြောင်း၊ အကြွင်းအကျန်ကို စားရန် မွေးဖွားသော မြေခွေးသည် အခြားဖြစ်ကြောင်း ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ပျက်စီးမှုသာ ရောက်စေမည်ဟု ရှင်းပြ၏။

မိမိ၏ ယုံကြည်မှုအသစ်အတွက် စော်ကားမှုအဖြစ် ခြင်္သေ့၏ အကြံဉာဏ်ကို ပယ်ချကာ၊ မြေခွေးသည် ချိုင့်ဝှမ်းကို ကြည့်ရှုနိုင်သော ကမ်းပါးထိပ်သို့ တက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ကြီးမားသော ဆင်ကြီးတစ်ကောင်သည် အောက်ရှိ ကောက်ရိုးပင်များကြား၌ ငြိမ်သက်စွာ စားနေ၏။ မြေခွေးသည် အမဲလိုက်သူ၏ ဟောက်သံကို ထုတ်ရန် ကြိုးစား၏၊ သို့သော် ပါးလွှာပြီး ကွဲကျိုးနေသော အော်သံတစ်ခုသာ ထွက်လာ၏။ ထို့နောက် ဝလာသော ကိုယ်ခန္ဓာက ပေးနိုင်သော ယုံကြည်မှုအားလုံးဖြင့် ကျောက်ဆောင်မှ ဆင်၏ ခေါင်းဆီသို့ ခုန်ဆင်း၏။

မြေခွေး၏ အကွာအဝေးဆိုင်ရာ စီရင်ဆုံးဖြတ်ချက် လုံးဝ အမှားဖြစ်ခဲ့၏။ ရည်ရွယ်ထားသော နေရာသို့ မရောက်ဘဲ၊ လန့်သွားသော ဆင်၏ ရှေ့ခြေနှစ်ချောင်းကြားတွင် မြေပြင်ကို တိုက်ရိုက် ထိမိ၏။ ထိုနေရာ၌ ဆင်ကြီးက ရုတ်တရက် ထိုအလေးချိန်ကို နီးကပ်စွာ ကြားသဖြင့် သတိမထားမိဘဲ ခြေထောက်ကြီးတစ်ချောင်းကို ချလိုက်၏။ မြေခွေး၏ ခြင်္သေ့ကို တုပမှုသည် ထိုနေရာ၌ ပြီးဆုံးခဲ့သည်၊ သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိသည် မိမိ၏ ကြွားဝါစိတ်နှင့် ကိုက်ညီနိုင်မည်ကို စမ်းသပ်ခွင့် မရခဲ့ပေ။

ဇာတ်၏ အဆုံး၌ ဘုရားရှင်သည် မြေခွေးကို ဒေဝဒတ်နှင့် ဖော်ထုတ်ပြီး၊ ခြင်္သေ့ကို ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်နှင့် ဖော်ထုတ်တော်မူ၏။ ငှားယူထားသော စွမ်းအားသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဝစေသည်ဖြစ်စေ၊ ကြွားဝါစိတ်ကို ကြီးစေသည်ဖြစ်စေ၊ စစ်မှန်သော စွမ်းရည်ကို ရရှိစေသော စည်းကမ်းအတွက် အစားထိုးနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ညီလာခံအား သင်ကြားတော်မူ၏။ အခြားသူ၏ အကြွင်းအကျန်ဖြင့် မိမိ၏ သဘောသဘာဝထက် ကျော်လွန်ခုန်ရန် ကြိုးစားသူသည် မိမိကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် မြေပြင်သာ စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။