ပူတိမံသဇာတ်

ပါဠိတိပိဋက၏ ဇာတ်အမှတ် ၄၃၇ (ဘုရားရှင်၏ ရှေးဘဝများကို ဖော်ပြသော ရိုးရာဇာတ်ကြောင်း) တွင်၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ် ဗောဓိသတ် (ထိုအတိတ်ဘဝတွင် ဘုရားဖြစ်လာမည့် သတ္တဝါ) သည် ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရှိ ကြီးမားသော ပေါက်ပင်တွင် နတ်သစ်ပင် အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ ကမ်းပါး၏ ထိပ်ဆီသို့ ကျဉ်းမြောင်းသော ကျောက်ပြင်လမ်းကြောင်းဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော အရပ်တွင်၊ နှစ်ဦးပါနိုင်သော ကျယ်ဝန်းသည့် ဂူတစ်ခုသည် တောဆိတ်အုပ်ကို ခိုလှုံစေခဲ့သည်။ ထိုအုပ်ကို အိုမင်းသော ဆိတ်ဦးဆောင်ကာ၊ သူ၏ ဉာဏ်ဆင်ခြင်မှုက အုပ်ကို အဘယ်သူမျှ မမှတ်မိနိုင်သည့် ကာလရှည်ကြာ လုံခြုံစေခဲ့သည်။

အောက်ဆင်ခြေရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတွင် အသက်ကြီးသော တောခွေးတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ သူ့ကို တိရစ္ဆာန်အချင်းချင်း ပူတိမံသ (ပုပ်နံ့သော အသား) ဟု ခေါ်ကြသည်၊ ကြွင်းကျန်ပုပ်နံ့နှင့် ယားကြွေးသော အသားအရေ မပျောက်ခဲ့သော ကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယခုတွင် ပြေးသော သမင်များကို လိုက်ဖမ်းရန် ခက်ခဲလာသဖြင့် ဆိတ်အုပ်ကို အာရုံစိုက်ရန် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ဂူသည် သေးငယ်သော မြက်ခင်းကျင်းသော ကျောက်ပြင်သို့ ဖွင့်ထားသည်ကို သတိပြုမိပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တည်ရှိမှုကို ဆိတ်များဆီသို့ ဦးတည်စေမည့် လှည့်ကွက်ကို စီစဉ်ခဲ့သည်။

နံနက်တစ်ခုတွင် ပူတိမံသသည် ဂူမှ ဆင်းသွားသော လမ်းပေါ်တွင် ကိုယ်ကို ဆန့်လျက် လှဲလိုက်သည်။ ခြေထောက်များကို တင်းမာအောင် ပြုလုပ်ပြီး သွားများကို ဖွင့်ထားကာ၊ ပွင့်နေသော ပါးစပ်ပေါ်တွင် ယင်ကောင်များ လွတ်လပ်စွာ တက်လာခွင့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘယ်ဆိတ်ပင် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လျှင် သူသည် ရက်အတော်ကြာ ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်ဟု ယူဆမိမည့်လောက် ငြိမ်သက်ပြီး ယုံကြည်ဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နံနက်ခင်းတွင် အုပ်က စားကျက်သို့ ထွက်လာသောအခါ၊ ငယ်ရွယ်သော ဆိတ်များက လမ်းပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိ လဲလျောင်းနေသော ရန်သူဟောင်းကို မြင်ပြီး ကြောက်လန့်စွာ အော်မြည်ကြသည်။ သူတို့ ဘာပဲ ဖြစ်ခဲ့ပါစေ၊ သူ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ အရေးမကြီးတော့ဟု ယုံကြည်စွာ ဂူဆီသို့ ပြန်ပြေးကြသည်။

အိုမင်းသော အမိဆိတ်က ပြန်ထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် အမြန်ဖြတ်ကျော်ခြင်းမပြုဘဲ၊ လုံခြုံသော အဝေးတွင် ကျောက်တုံးတစ်လုံးပေါ် ရပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သည်းခံစွာ လေ့လာခဲ့သည်။ ထိုငြိမ်သက်မှုထဲတွင်၊ ငယ်ဆိတ်များ လွတ်သွားသည့် အရာကို သူ ဖမ်းမိခဲ့သည်– နံရိုးများ၌ ပြန့်ကျဲသော အသက်ရှူမှု၊ ဖုန်မှုန့်ပေါ်တွင် မျက်ခမ်းပေါက် လှုပ်ရှားမှု၊ လေတိုက်ခတ်ပြီး အနံ့တစ်ခု သယ်ဆောင်လာတိုင်း နှာခေါင်းပေါက် ဖြတ်သွားသော အနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှု။

ခွေးသည် လွယ်ကူသော အစားအစာ ရောက်လာရန် စောင့်နေသည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့်၊ အမိဆိတ်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပွင့်လင်းသော ပြုံးရယ်မှုဖြင့် သူ့အား တိုက်ရိုက်ပြောဆိုခဲ့သည်။ ကဗျာဖြင့် မိမိ၏ အုပ်တစ်ခုလုံးရှေ့တွင် သူမ၏ တစ်သက်တွင် ဤမျှ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အလောင်းကို တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်ဖူးကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်– အသံများကို ကြားသောအခါ နား ဆတ်ဆတ်ရွေ့သော၊ တောင်လေဖြင့် ရင်ဘတ် ထနေဆဲ၊ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ပင် ခြေထောက်ကို ကပ်ရန် ဝံ့သောအခါ အမြီးဖြင့် ခါနေဆဲ အလောင်း။

သူ၏ ဂရုတစိုက် လှည့်စားမှုကို ရန်သူဖြစ်လိမ့်မည့် သတ္တဝါများရှေ့တွင် ရယ်ရွှင်မှု ဖြစ်လာသည်ကို ကြားသောအခါ ပူတိမံသသည် ချက်ချင်း အကယ်ဟန်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ဘယ်သူ့ဆီမျှ ဦးတည်ခြင်းမရှိဘဲ ဆူးပုတ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနံနက်၏ ကစားမှုမှ ရရှိလာသည်မှာ လုံးဝ အမြင်ခံခဲ့ရသည့် အရှက်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပေါက်ပင်ပေါ်ရှိ နေရာမှ ဤအဖြစ်အပျက် အကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုနေသော ဗောဓိသတ်သည် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် မွှေးကြိုင်သော ပန်းများကို ချပေးခဲ့သည်။ သည်းခံသော အာရုံစိုက်မှုနှင့် ဆင်ခြင်ပိုင်းခြားမှုသည်၊ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် အားမရှိသော၊ သို့သော် ရိုးသားစွာ မယှဉ်ဘဲ လှည့်ဖြားလိုသော ရန်သူများအား ကာကွယ်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံး ဒိုင်းကာ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

ထိုနံနက်တွင် အမိဆိတ်ပြသခဲ့သည်မှာ အကြမ်းဖျင်း သတ္တိမဟုတ်ဘဲ၊ လုံခြုံသော အကွာအဝေးထက် ဘယ်တော့မှ မချဉ်းကပ်ခဲ့ပေ။ ယုံကြည်ဖွယ် သရုပ်ဆောင်မှုသည် ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးမှုအစား အစားထိုးခွင့် မပေးရန် ငြင်းဆိုသော ပို၍ တည်တံ့သည့် အားကောင်းမှုဖြစ်သည်။ ထိုစိတ်ထားသည် ဆာလောင်နေသော သားရဲ၏ အနာဂတ် လှည့်ကွက်တိုင်းအတွက် သူမ၏ အုပ်အတွက် အတိအကျ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ပူတိမံသသည် ကိုယ်ထက် အရွယ် အများအပြား ကြီးသော လက်ဖမ်းခံ သတ္တဝါများအပေါ် အစားထိုး သားရဲ တစ်ကောင်လိုအပ်သော အားသာချက်များအားလုံး ရှိခဲ့သည်- စောင့်ဆိုင်းနိုင်မှု၊ ငြိမ်သက်မှုနှင့် ဆိတ်အုပ်ရှိ ငယ်ဆိတ်တိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ဖြင့် လှည့်ဖြားနိုင်သော အပြုအမူ။ သို့သော် သူ မရှိခဲ့သည်မှာ တစ်ချက်တည်း ဂရုမစိုက်သော ဆိတ်တစ်ကောင်ကို လှည့်ဖြားနိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုကွဲပြားချက်တစ်ခုတည်းသည် သားရဲ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်သည်းနှင့် သွားအားထက်ပင် ပို၍ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ နှစ်ကောင်အနက် မည်သည့်တစ်ကောင်က ထိုနံနက်မှ ရလဒ်တစ်ခုခုကို ယူသွားမည်နည်းကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။