ကောကာလိကဇာတ်

ပါဠိ ပိဋကတ်၏ ဇာတက အမှတ် ၃၃၁ တွင် ဗာရာဏသီပြည်ရှင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းအကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သဘောကောင်းသော အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဆက်တိုက်ရှိသော အားနည်းချက်တစ်ခုကို ဝန်ထုတ်ထားသူ ဖြစ်၏။ ညီလာခံတိုင်းတွင် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိ စကားပြောကာ မိမိ၏ အမတ်များကို ဖြတ်ပြောခြင်း၊ ကိစ္စရပ်များကို သင့်တော်စွာ မချိန်ဆမီ ပြောဆိုခြင်း၊ ကြားရန် အခွင့်မရှိသော နားများသို့ လျှို့ဝှက်ရေးရာများကို ပေါက်ကြားစေခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်တတ်၏။

ဘုရားအလောင်းသည် မင်းကြီး၏ ယုံကြည်ရသော အမတ်အဖြစ် ထမ်းဆောင်ရင်း၊ တိုက်ရိုက်ဆုံးမခြင်းဖြင့် မင်းကြီး၏ မာနကို မထိခိုက်စေဘဲ ဤအလေ့အကျင့်ကို ပြင်ဆင်လိုသည့် ဆန္ဒကို ကြာမြင့်စွာ ထားရှိခဲ့သည်။ စကားဖြင့်သာ ပြောနိုင်သော အကြောင်းပြချက်တိုင်းထက် ပို၍ နူးညံ့စွာ သင်ခန်းစာပေးနိုင်မည့် ဥပမာတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။

သင်ခန်းစာသည် တစ်နေ့တွင် မင်းဥယျာဉ်၌ ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာ၏။ ကျီးမတစ်ကောင်သည် သရက်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းများပေါ်တွင် အသိုက်ဆောက်ထားပြီး မသိမကြားဘဲ မိမိ၏ ကြက်ငယ်များနှင့်အတူ ဥဩဥတစ်လုံးကိုပါ ဖောက်ထွက်စေခဲ့၏။ ထိုဥဩဥသည် ၎င်းတို့ကြားတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ဥခဲ့သော ဥ ဖြစ်သည်။ မွေးစားမိခင်သည် အသိုက်ရှိ ကြက်ငယ်အားလုံးကို မပင်ပန်းသော ကြင်နာမှုဖြင့် ကျွေးမွေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့အနက် တစ်ကောင်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်သား မဟုတ်ဟု တစ်ခါမျှ သံသယမဖြစ်ခဲ့ချေ။

ဥဩငှက်ငယ်သည် ကျီး၏ ဂရုတစိုက် ကျွေးမွေးမှုအောက်တွင် ကြီးထွားလာ၏။ အသိုက်ရှိ အခြားညီအစ်ကိုငှက်ငယ်များနှင့် အမြန်နှုန်းနှင့် ကျန်းမာစွာ တစ်ပြိုင်တည်း ကြီးထွားလာပြီး၊ အသိုက်ထဲရှိ အခြားငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယူဆောင်ပေးသော အစားအစာကို လက်ခံလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေသမျှ ၎င်း၏ အမှန်သဘောကို ဝှက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ပျံသန်း၍ လုံခြုံရာသို့ ရောက်နိုင်လောက်အောင် အတောင်များ အားကောင်းမလာမီ ဥဩငှက်ငယ်သည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ကျီးတစ်ကောင်၏ အသံနှင့် လုံးဝ မတူသော ၎င်း၏ ထူးခြားသော အသံကို အော်ဟစ်လိုက်ရာ ထိုတစ်ချက်တည်းသော အသံဖြင့် မွေးစားမိခင်သည် သူစိမ်းတစ်ကောင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အသိုက်တွင် အစကတည်းက ကြီးပြင်းခဲ့သည်ဆိုသော မငြင်းနိုင်သည့် သက်သေကို ကြားသိလိုက်ရ၏။

မိမိ၏ အမျိုးအနွယ်က ရန်သူအဖြစ် ရှည်ကြာစွာ သတ်မှတ်ထားသော ငှက်၏ အော်သံကို သိမှတ်လိုက်သောအခါ ကျီးသည် မိမိ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့သော ဥဩငှက်ငယ်အပေါ် လှည့်ပြန်ကာ ရန်ပြုလေ၏။ ၎င်း၏ အသံက ကြေညာခဲ့သော အန္တရာယ်မှ ပျံသန်း၍ ထွက်ပြေးရန် အားမရှိသေးသော ငှက်ငယ်သည် အသိုက်မှ ကျ၍ ဘုရင်နှင့် ဘုရားအလောင်း ထိုင်နေကြသော သစ်ပင်ခြေရင်း၌ သေဆုံးခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်းသည် ကျဆုံးနေသော ငှက်ငယ်ကို ညွှန်ပြ၍ မင်းကြီးအား ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြ၏။ မှန်ကန်ပါစေ၊ ကောင်းမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်ရှိပါစေ၊ အချိန်မှားယွင်းစွာ ပြောဆိုသော စကားသည် ဥဩငှက်ငယ်၏ ကိုယ်ပိုင် အချိန်မတန်မီ အော်ဟစ်ခြင်းက ၎င်းကို ပျက်စီးစေခဲ့သကဲ့သို့ ပြောသူကိုလည်း သေချာစွာ ပျက်စီးစေကြောင်း ဖော်ပြ၏။ တူညီသော စကားများကို သင့်လျော်သော ရာသီရောက်သည်အထိ ထိန်းသိမ်းထားလျှင် အဘယ်အပျက်အစီးမျှ မဖြစ်ဘဲ မကြာခဏ ကြီးမားသော ကျေးဇူးကို ပြုနိုင်သည်။

ငှက်ငယ်၏ ကံကြမ္မာသည် အချိန်တစ်ခုမျှ မလိုအပ်သေးမီ မိမိ ပြောဆိုတတ်သော အလေ့အကျင့်နှင့် တိကျစွာ ထင်ဟပ်နေကြောင်း သတိပြုမိသောအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် တိုက်ရိုက် စွပ်စွဲခံရခြင်းမရှိဘဲ သင်ခန်းစာ၏ အင်အားကို ခံစားရ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီးသည် စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မထုတ်ဘဲ၊ အခါအခွင့်နှင့် ချိန်ဆ၍ ပြောဆိုခဲ့၏။

ကောကာလိက၏ အော်သံတွင် ကိုယ်တိုင် မှားယွင်းခြင်း သို့မဟုတ် ရှက်ဖွယ်ရာ မရှိပေ။ ဥဩငှက်သည် ဥဩငှက်ကဲ့သို့ အော်ခြင်းသည် မွေးရာပါအတိုင်း ဖြစ်ရသော အရာသာ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ငှက်ငယ်ကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်မှာ ၎င်း၏ အသံ၏ အကြောင်းအရာ မဟုတ်ဘဲ ထိုအသံကို အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော အချိန်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ငှက်ငယ်သည် မွေးစားမိခင်၏ အကာအကွယ်ပေါ်တွင် လုံးဝမှီခိုနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအကာအကွယ် ပျောက်သွားသည့်အခါ ကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် ဘာမျှ မရှိသေးချေ။ မင်းကြီး၏ ကိုယ်ပိုင် အလေ့အကျင့်သည် လူ့ပုံစံဖြင့် တူညီသော အန္တရာယ်ကို ဆောင်ထားသည်။ ၎င်း၏ စကားများသည် မှားယွင်းခြင်း ရှားပါးသော်လည်း၊ အကြံဉာဏ်ကို အချိန်ယူ၍ မဆင်ခြင်မီ၊ သို့မဟုတ် အကြောင်းအရာသည် ပြောဆိုရန် အဆင်သင့်မဖြစ်မီ ထုတ်ပစ်ခြင်းသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့မည့် အရာကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း ထုံးစံစဉ်လာတွင် ဤဇာတ်လမ်း၏ ကံဆိုးသော ဥဩငှက်ကို ကောကာလိက ဟူသော နာမည်ဖြင့် အမှတ်ရကြသည်။ ထိုနာမည်ကို နောင်တွင် အချိန်မဲ့ စကားပြောခြင်းဟူသော တူညီသော အပြစ်ဖြင့် ထင်ရှားသော တပည့်တစ်ပါးက ဆောင်ခဲ့သည်။ ငှက်ငယ်၏ အချိန်မတန်မီ အော်ဟစ်သံ တစ်ချက်တည်းသည် စကားပြောသူ၏ နှုတ်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် ပြန်ရုတ်သိမ်း၍ မရနိုင်သော စကားမျိုးအတွက် တည်မြဲသော သတိပေးချက်အဖြစ် ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။