පූතිමංස ජාතකය

පාලි කැනනයේ ජාතකය අංක 437 (බුදුන් වහන්සේගේ අතීත ජීවිත ගැන සම්ප්‍රදායික උපත් කතාවක්) පවසන්නේ බ්‍රහ්මදත්ත බරණැස පාලනය කළ හා බෝධිසත්වයන් (මෙම පෙර ඉපදීමේදී, බුදුවීමට නියමිත අය) හිමාලයේ බෑවුමක් පාමුල මහත් නුග ගසක ගස් දේවතාවකු ලෙස ජීවත් වූ කලෙකි. ඉහළින්, පටු ගල් කණුකරයක් හරහා පමණක් ළඟාවිය හැකි, පුළුල් ගුහාවක් කඳුකර එළුවන් පිරිසක් හා ඔවුන් බොහෝ කල් රැක බලාගත් පෙරදැකීම් ඇති මහලු එළුවියක් රැුක ගියේය.

පහළ නිම්නයේ, හීන හරක් තරමේ චර්මයත් කෙදෙදම් ගඳත් කිසි විටෙකත් හැර නොගිය නිසා අනෙකුත් සතුන් "පුතිමාංස" එනම් "කුණුවූ මාංස" ලෙස හඳුන්වන මහලු සිවුපාවෙකු විය. දැන් ඉක්මන් මොණරුවන් හඹායෑමට ඉවසිලිමත් කමක් නොතිබූ ඔහු, ඒ වෙනුවට එළුවන් දෙසට තම අවධානය යොමු කර, ඔවුන්ගේ ගුහාව කුඩා තණ බැබුළූ කණුකරයකට විවර වී ඇති බව දැකගත් ඔහු, ඔහුගේ ළඟට ම සතෙකු ඇද ගැනීමේ උපායක් සැලසුම් කිරීම ආරම්භ කළේය.

එක් උදෑසනක, පුතිමාංස ගුහාවෙන් පහළට පහත වන මාර්ගය හරහා තමාව දිගහැරියේය. ඔහු තම පා තද කර, දත් විවර කර, ඔහුගේ විවරුණු මුව හරහා මැස්සන් නිදහසේ ඇවිද යන්නට ඉඩදී, ඔහුව දෙස බැලූ ඕනෑම එළුවෙකුට ඔහු දින ගණනාවක්ම එසේ වැටී ඇති බව සිතෙනාක් තරම් විශ්වාසනීය ලෙස නිශ්චලව, මළකඳක් මෙන් වැතිර සිටියේය.

එළු රංචුව එම උදෑසන ගොදුරු සෙවීමට පිටත්ව ගිය විට, තරුණ එළුවෝ තම පැරණි සතුරා තම මාර්ගය හරහා නිශ්චලව වැතිර සිටිනු දැක භීතියෙන් කෑගසා, ඔහුට සිදු වී ඇති දේ කුමක් වුවත්, ඔවුන් ළඟා වුවද නුවුවද එය දැන් වැදගත් නොවන බව විශ්වාස කරමින් ගුහාවේ ආරක්ෂාව වෙත ආපසු දිව ගියහ.

මහලු එළුවිය, ආපසු දිවීමක් හෝ ඉදිරියට ඉවතට දිවීමක් වෙනුවට, ආරක්ෂිත පියවර විසි ගණනක් ඈතින් ගල් කටුවක තම ස්ථානය ගනිමින්, ඉවසීමෙන් සිරුර අධ්‍යයනය කළේය. එම නිශ්චලතාව තුළ, තරුණ එළුවන් සම්පූර්ණයෙන්ම මඟහැරුණු දේ ඇය ග්‍රහණය කර ගත්තාය: ඔහුගේ ඉළ ඇටවල හුස්මේ සිහින් නැඟීම හා පහත වීම, දූවිලි අතරේ ඔහුගේ ඇස් පිහාටුවල කැළඹීම, හා සුවඳක් සැලකිලිමත් වන සුළඟක් එවූ විටෙක ඔහුගේ නාස පුඩුවල කුඩා පුළුල් වීම.

සිවුපාවා හුදෙක් ළඟාවිය හැකි දුරකට ඇවිද එන පහසු ආහාර වේලක් බලාසිටිනා බව විශ්වාස කළ එළුවිය, භීතියකින් නොව විවෘත විනෝදයකින්, ඔහුව සෘජුව ඇමතුවාය. ඇය තම මුළු රංචුවටම, ගාථාවකින්, කිසි විටෙකත් තම ජීවිතයේදී මෙතරම් ජීවමාන මළකඳක් දැක නැති බව ප්‍රකාශ කළාය—හඬ ඇසීම මත තවමත් කන් හරවන, කඳුකරයේ වාතයෙන් තවමත් පැත්ත ඉහළට පහළට පිම්බෙන, හා මැස්සෙකු එහි වාතට සාහසය ලබා ගත් සෑම විටම තවමත් වලිගය තලන.

තම ප්‍රවේශමෙන් කළ වංචාව, රවටීමට සිතූ එම සතුන්ම ඉදිරියේ, විවෘත සමච්චලයක් බවට පෙරළී ඇති බව ඇසූ පුතිමාංස, ක්ෂණිකව කුහකකම අතහැරියේය. ඔහු කිසිවක් සම්බන්ධයෙන් නොව ක්‍රෝධයෙන් හදිසියෙන් සපා ගසා, පසුව ඔහුගේ උදෑසන රංගනයෙන් සම්පූර්ණයෙන් ග්‍රහණය කර ගැනීමේ අවමානය මිස, කිසිවක් පෙන්වීමට නොමැතිව, කටු පඳුරුවල ඇතුළට රිංගා ගියේය.

මුළු සංවාදයම නුග ගසේ තම ස්ථානයේ සිට නිරීක්ෂණය කරමින්, බෝධිසත්වයන් සතුට ප්‍රකාශ කරමින් සුවඳවත් මල් වරුසාව කළේය. ඉවසිලිමත් අවධානය හා ප්‍රවේශමෙන් කරන තර්කනය, තම සතුරන්ට සෘජුව සටන් කිරීමට ඉතා කුඩා හෝ ඉතා දුර්වල ඕනෑම සතෙකුට ඇති සම්පූර්ණයෙන්ම විශ්වාසනීයම වූ ආරක්ෂාව ලෙස පැවතේ යයි ඔහු ප්‍රකාශ කළේය—ඍජුව තර්ක කිරීමට වඩා රැවටීමට කැමති අයට එරෙහිව.

එම උදෑසන එළුවිය පෙන්වූයේ කිසි විටෙකත් නොමැද වූ වික්‍රමයක් නොවේ, ඇය කිසි විටෙකත් ආරක්ෂිත දුරකට වඩා සමීප නොවූ බැවිනි. එය වූයේ විශ්වාසනීය රංගනයක් සැබෑ, ප්‍රවේශමෙන් කරන බැල්මකට ආදේශ වීමට ඉඩ නොදීමේ, බොහෝ වඩාත් කල් පවතින ශක්තියකි. එම මානසික පුරුද්ද, බඩගිනි විලසින් සිටින දඩයම්කරුවෙකු තවදුරටත් උත්සාහ කරන්නට සිතන ඕනෑම අනාගත උපායකට එරෙහිව හරියටම එයින්ම ඇගේ රංචුවට සේවය කළේය.

පුතිමාංසට, සංඛ්‍යාත්මකව තම ම ප්‍රමාණයට වඩා ගුණ ගණනාවක් වැඩි ගොදුරකට එරෙහිව දඩයම්කරුවෙකුට සාමාන්‍යයෙන් අවශ්‍ය සෑම වාසියක්ම තිබුණි: ඉවසීම, නිශ්චලතාව, හා එක් බැල්මකින් රංචුවේ සෑම තරුණ එළුවෙකුම රවටාගැනීමට ප්‍රමාණවත් තරම් විශ්වාසනීය රංගනයක්. ඔහුට නොතිබූයේ කිසි විටෙකත් හුදෙක් බැල්මක් නොදුන් එකම එළුවිය රවටාගැනීමට ක්‍රමයකි. එම එකම වෙනස, කිසි නියපොතුවක් හෝ දාරක් ශක්තියකට වඩා, එම උදෑසනින් පසු සත්වයින් දෙදෙනාගෙන් කවුරුන්ද පෙන්වීමට කිසිවක් සමඟ ඇවිද ගියේ යයි තීරණය කළේය.