ရာဇောဝါဒဇာတ် (ဒုတိယ) - တရားစောင့်သောမင်းနှင့် ချိုမြိန်သော သဖန်းသီး

ပါဠိ တိပိဋကတွင် ဇာတ်တော် အမှတ် ၃၃၄ သည် ဘုရားအလောင်းသည် ဗြာဟ္မဏ မျိုးနွယ် ကြီးမြတ်သော မိသားစုတွင် ဖွားမြင်ပြီး အရွယ်ရောက်သောအခါ အမွေဥစ္စာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော အတိတ်ဘဝကို ပြောပြသည်။ ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရှိ သစ်ရွက်ကျောင်းတွင် နေထိုင်ကာ အမြစ်၊ သစ်ခေါက်နှင့် တောတွင် ရရှိသော သစ်သီးမျှကိုသာ မှီဝဲလေ၏။

ထိုအချိန်က ဗာရာဏသီ၌ သတိရှိသော မင်းကြီးတစ်ပါး စိုးစံခဲ့သည်။ မင်းသည် ဘက်လိုက်ခြင်းမရှိဘဲ အုပ်ချုပ်ပြီး အငြင်းပွားမှုတိုင်းကို တရားသဖြင့် ဆုံးဖြတ်ကာ ပြည်သူတို့အပေါ် အခွန်ကို နူးညံ့စွာ ကောက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် မိမိကို ချီးမွမ်းရန် အကြောင်းရှိသော အမတ်များ၏ ချီးကျူးစကားကိုသာ ကြားရခြင်းကြောင့် မကျေနပ်ခဲ့ပေ။ မိမိ၏ အုပ်ချုပ်ပုံတွင် မည်သည့်အမှားမျှ မပြောဘဲ ကျန်ခဲ့သလားဟု သိလိုသဖြင့် နန်းတော်၊ မြို့တော်လမ်းများနှင့် နယ်ခြားဒေသများသို့ ကိုယ်ရည်ဖျောက်၍ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။ မည်သည့်နေရာ၌မဆို အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းသံသာ ကြားရသဖြင့် ဟိမဝန္တာတောနက်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း ဆက်လက်သွားကာ ဘုရားအလောင်း၏ ငြိမ်သက်သော ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်းက ဧည့်သည်ကို ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ကြိုဆိုကာ အေးမြသော စမ်းရေနှင့် အနီးရှိ တောအုပ်များမှ ခူးဆွတ်ထားသော တောသဖန်းသီးများကို ဆက်ကပ်လေ၏။ မင်းသည် သစ်သီးကို ကိုက်ရာ မိမိ၏ နန်းတော်စားပွဲတွင် ဆက်ကပ်သော အစားအစာနှင့် တူလောက်အောင် ချိုမြိန်ကြွယ်ဝသည်ကို တွေ့၍ အံ့သြခဲ့သည်။ သာမန် တောသဖန်းသီးတွင် ဤမျှ အရသာ ရှိနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။

မင်းကြီးက ဤမျှ ရိုးရှင်းသော တောသစ်သီး ဤမျှ ထူးခြားစွာ ချိုမြိန်ရခြင်း၏ အကြောင်းကို မေးမြန်းလေသည်။ ဘုရားအလောင်းက ချိုမြိန်ခြင်းသည် မြေဆီလွှာမှ မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံ၏ အုပ်ချုပ်သူ မင်း၏ အခြေအနေမှ ဖြစ်ကြောင်း ဖြေကြားလေသည်။ မင်းသည် တရားနှင့် သတိရှိစွာ ထိန်းချုပ်၍ အုပ်ချုပ်လျှင် ဝန်ထမ်းများနှင့် ပြည်သူတို့သည် ထိုနမူနာကို လိုက်နာကြပြီး ရာသီဥတုများလည်း သဘာဝအတိုင်း ဟန်ချက်ညီစွာ ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ တောအုပ်၏ သစ်သီးနှင့် ပျားရည်တို့ပင်လျှင် ထိုသဘောနှင့်အညီ ကြွယ်ဝ၍ ချိုမြိန်လာကြသည်။ သို့သော် ရက်စက်သော သို့မဟုတ် လောဘကြီးသော မင်းဖြစ်ပါက နိုင်ငံတစ်ခုလုံး ညစ်ညမ်းသွားပြီး ကိုင်းပေါ်ရှိ ပျားရည်ပင် ခါးသီးသွားမည်ဟု ဆိုလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အမည်ကို ဘာမျှ မပြောဘဲ ဗာရာဏသီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရသေ့၏ စကားတွင် အမှန်တရား တစ်စုံတစ်ရာ ပါ၊ မပါ စမ်းသပ်လိုသဖြင့် တစ်ရာသီကာလ တမင်တကာ မိမိ၏ တာဝန်များကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ မတရားသော စီရင်ချက်များကို ပြင်ဆင်ခြင်းမပြုဘဲ ထားခဲ့ကာ တစ်ချိန်က သတိကြီးစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ခရိုင်များကို အကျင့်ပျက်သော အရာရှိတို့က နှိပ်စက်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။

လအနည်းငယ် ကြာသောအခါ မင်းကြီးသည် တူညီသော ကိုယ်ရည်ဖျောက်ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံဖြင့် တောကျောင်းသို့ ပြန်လာသည်။ ဘုရားအလောင်းက ယခင်သစ်ပင်များမှပင် သဖန်းသီးကို ကျွေးမွေးသောအခါ မင်းကြီးသည် မှတ်မိနေသော ချိုမြိန်မှုကို မျှော်လင့်၍ ကိုက်လိုက်လေသည်။ သို့သော် ထိုသစ်သီးမှာ ခါးသီး၍ အချဉ်ဓာတ်ပါနေသဖြင့် ချက်ချင်း ထွေးထုတ်ရလေသည်။ ရသေ့၏ သွန်သင်ချက်က ထိုသို့ ဖြစ်မည်ဟု သတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာသည်။

မင်း၏ တုံ့ပြန်ပုံကို မြင်သောအခါ ဘုရားအလောင်းက ဤပြည်၏ အုပ်ချုပ်သူသည် တရားကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီဖြစ်မည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ မှတ်ချက်ပြုလေသည်။ ထိုစကားသည် ၎င်း၏ တာဝန်ရှိသူ မင်းကြီးကိုယ်တိုင်အား အမှန်တရားကို တိုက်ရိုက် ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဘုရားအလောင်းက မသိခဲ့ပေ။

မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော သင်ခန်းစာကြောင့် အလွန်နှိမ့်ချမိသော မင်းကြီးသည် ဘုရားအလောင်း၏ ခြေရင်းတွင် ပျပ်ဝပ်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ အမှန်ကိုယ်နှင့် ကိုယ်တိုင်ပြုခဲ့သော စမ်းသပ်ချက်ကို ဝန်ခံ၍ ဗာရာဏသီသို့ ပြန်လာကာ မိမိ၏ တရားကို မိမိ အုပ်ချုပ်ခံရသော လူအပေါင်း၏ ကျန်းမာချမ်းသာမှုနှင့် ခွဲခြား၍ မထားတော့ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

မင်းကြီးသည် တစ်သက်လုံး ဂုဏ်ကောင်းတရား၏ စံနမူနာအဖြစ် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ တောသဖန်းသီးက သင်ပေးခဲ့သော သင်ခန်းစာသည် ၎င်း၏ နိုင်ငံတော်ကာလထက်ပင် ကျော်လွန်တည်ရှိခဲ့သည်။ နိုင်ငံတစ်ခု၏ အသီးအနှံသည် ၎င်း၏ ကံကြမ္မာကဲ့သို့ ထိုနိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်သူ၏ စရိုက်အလိုက် ချိုမြိန်ခြင်း သို့မဟုတ် ခါးသီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိတတ်သည်။ နန်းတော်အပြင်ရှိ မည်သူမျှ ထိုကွာခြားချက်ကို ကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်ရန် စဉ်းစားခြင်း မရှိစေကာမူ ဤအမှန်တရားသည် မပြောင်းလဲပေ။

ဤမင်းကို ထူးခြားစေခဲ့သည်မှာ သူ၏ မေးမြန်းမှု တင်းကျပ်ခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ တစ်ဦး၏ ပြောဆိုချက် မှန်မမှန် သိရှိရန် ကိုယ်ပိုင်ပြည်သူတို့အပေါ် အမှန်တကယ် အန္တရာယ် ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ရှိခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အုပ်ချုပ်ပုံ ကောင်းမကောင်း အပြစ်မရှိဟု ပြောဆိုခဲ့သော အမတ်တိုင်းထက် သဖန်းသီး၏ ခါးသီးသော အရသာကို ယုံကြည်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်အာရုံခံစားမှု၏ သက်သေအထောက်အထားဖြင့် မကြိုက်လှသော အမှန်တရားကိုပင် စမ်းသပ်ရန် အသင့်ရှိသော မင်းက အုပ်ချုပ်သော နိုင်ငံသည် ဇာတ်ကြောင်းအရ ထိုသဖန်းသီးများက ပြန်လည်ပြောပြနေသော တရားနှင့် ဝေးလွန်မနေတော့ပေ။