သာလိတ္တကဇာတ်

သာဝတ္ထိမြို့မှ ကျွမ်းကျင်သော ရဟန်းတစ်ပါးသည် အစိရဝတီမြစ်တွင် ရေချိုးနေစဉ်၊ ငယ်ရွယ်သော ဖော်ဖက်တစ်ဦးနှင့် ပြိုင်ပွဲ ထပ်ခဲ့သည်– ပျံသန်းနေသော ငန်းတစ်ကောင်ကို မျက်လုံးမှတစ်ဆင့် ပစ်ချနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ငှက်၏ ပျံသန်းမှုကို စစ်ဆေးရန် ထောင့်သုံးဘက်ရှိသော ကျောက်တုံးကို ပထမ ပစ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ငှက်၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ဖြတ်ပြီး ချောမွေ့သော ကျောက်တုံးဖြင့် လိုက်ပစ်သည်။ ငှက်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် သေဆုံးကျသွားသည်။ ထိတ်လန့်သွားသော ဖော်ဖက်က ဖြစ်ရပ်ကို ဘုရားရှင်ထံ လျှောက်တင်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင်က ထိုရဟန်းကို ထိုသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိကျသော ကျွမ်းကျင်မှုကို ဆင်ခြင်ချက်မရှိသော၊ သေစေနိုင်သော အသုံးပြုမှုသို့ ရောက်စေခဲ့သည်ကို ဆုံးမတော်မူသည်။ ထို့နောက် ပါဠိတိပိဋက၏ ဇာတ်အမှတ် ၁၀၇ ဖြစ်သော သလိတ္တကဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူပြီး၊ တူညီသော ကျောက်ပစ်ကျွမ်းကျင်မှုကို အတိတ်ဘဝတွင် ပို၍ နူးညံ့သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အသုံးပြုခဲ့ပုံကို ပြသတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် ပညာရှိ မင်းမှူးအဖြစ် ဘုရင်ကို ဝန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဘုရင်၏ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုပုရောဟိတ်တွင် နန်းတော်တွင် မည်သူမျှ ဖျောက်ဖြေနိုင်ခြင်း မရှိသော အကျင့်တစ်ခု ရှိသည်– ဝန်ကြီးကောင်စီတွင် စကားပြောရန် စတင်လိုက်သည်နှင့် ရပ်ရန် မသိနိုင်ဘဲ၊ အခြားအသံအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းပြီး ဘုရင်၏ ကိစ္စရပ်များကို ဆုံးဖြတ်ရန် နေရာ မကျန်စေခဲ့ပေ။ တစ်နာရီအတွင်း ပြီးဆုံးသင့်သော ကောင်စီများသည် ပုရောဟိတ်က စကားပြောလိုသလောက် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရင်ပင်လျှင် စိတ်မဆိုးစေဘဲ သူ့ကို ဖြတ်ရန် နည်းလမ်းကို တစ်ယောက်မျှ မတွေ့ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရင်သည် မြို့၏ ပေါက်ပင်အောက်တွင် လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘဲ ထိုင်နေသော အံ့ဩဖွယ်ရှိသည့် လူတစ်ဦးအကြောင်း သိရှိလာသည်။ သူသည် သေးငယ်သော ကျောက်တုံးများကို ထိုးကြိတ်ပစ်ခြင်းဖြင့် ငွေကို လမ်းသွားလမ်းလာများထံမှ ရရှိခဲ့ပြီး၊ ကြိုက်သောပုံစံ– ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား– တို့ကို သစ်ပင်၏ အရွက်များတွင် တောင်းဆိုသည်နှင့် ထိမှန်အောင် ပစ်နိုင်သည်။ နေ့စဉ် လူအများ ကြည့်ရှုရန် စုဝေးပြီး သူတို့ လိုချင်သော ပုံစံကို အော်ဟစ်ပြီး ထိုကျွမ်းကျင်မှု၏ အမှတ်အသားအတွက် ငွေပေးခဲ့ကြသည်။

ဗောဓိသတ်က ဤလူ၏ ပေးထားသော အရည်အချင်းကို အသုံးချရန် ဘုရင်အား နည်းလမ်းတစ်ခု အကြံပြုခဲ့သည်။ ဤမသန်စွမ်းသူအား ခြောက်သွေ့သော ဆိတ်ချေ ကျည်ဆံများ ထည့်ထားသော ခဲပေါက်ပြွန်ကို ပေးပြီး၊ အပေါက်သေးငယ်တစ်ခု ဖောက်ထားသော ဇာလံကြီးနောက်တွင် ထိုင်စေရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ဇာလံကို ကောင်စီခန်းမ၌ ပုရောဟိတ်၏ ပုံမှန်နေရာနှင့် တိုက်ရိုက် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထားရှိပြီး၊ သူ၏ ပစ်မှတ်ကို ပစ်မှတ်ထားသူက ဘယ်တော့မှ မမြင်ရစေရန် ဖြစ်သည်။

နောက်ကောင်စီတွင် ပုရောဟိတ်သည် ၎င်း၏ ပုံမှန်အတိုင်း စတင်ပြောဆိုခဲ့သည်။ ပါးစပ်ဟ၍ အလုံအလောက် ကျယ်သည့်အခါတိုင်း၊ ဇာလံအတွင်း ဝှက်ထားသော မြားပစ်သမားက ခြောက်သွေ့သော ကျည်ဆံငယ်ကို အပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်ခဲ့သည်။ ပုရောဟိတ်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံတွင်သာ နစ်မြုပ်နေသဖြင့် ဘာစားနေမှန်း မသိဘဲ ကျည်ဆံတစ်လုံးပြီးတစ်လုံး မျိုချလိုက်သည်၊ ပြွန်တစ်ပြွန်စာ အရေအတွက် ၎င်း၏ အတွင်းဘက်တွင် ငြိနေပြီး မသက်သာစွာ ဖောင်းလာသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကောင်စီ ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရင်သည် ပုရောဟိတ်အား သူ့ကို ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြပြီး၊ ယခု ပြည့်ကျပ်နေသော ဗိုက်ကို ငြိမ်းစေရန် ဆေးဖျော်ရည်ကို အန်ဆေးအဖြစ် သောက်ရန် ရိုးသားစွာ အကြံပေးခဲ့သည်။ သူ ပါးစပ်ထဲ တစ်စုံတစ်ရာ ဝင်ရောက်နေသည်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မသိဘဲ ဘယ်လောက် ကြာကြာ ပြောခဲ့မိသလဲဟု သိရှိရသောအခါ ပုရောဟိတ် ရှက်ရွံ့ခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် အချိန်အတွက် လိုအပ်သည်ထက် ပိုမိုပြောဆိုခြင်းကို ထပ်မံ မပြုတော့ပေ။

ကျေးဇူးတင်သော ဘုရင်သည် မြားပစ်သမားအား ရွာလေးခုကို မြောက်၊ တောင်၊ အရှေ့၊ အနောက်တို့တွင် တစ်ရွာစီ ပေးခဲ့ပြီး၊ တစ်နှစ်လျှင် ငွေတစ်သိန်း ရရှိနိုင်သော ဥစ္စာကို၊ ပေါက်ပင်အောက်တွင် ငွေအနည်းငယ်သာ ရခဲ့သော ကျွမ်းကျင်မှုမှ ရရှိခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်က ဘုရင်အတွက် သင်ခန်းစာကို အကျဉ်းချုပ်ခဲ့သည်– မည်သည့်ပုံစံ ကျွမ်းကျင်မှုမဆို လေ့ကျင့်ရန် တန်ဖိုးရှိသည်။ ဇာလံအပေါက်ကြားမှ ကျည်ဆံများ ပစ်ခြင်းကဲ့သို့ သေးငယ်ပြီး ထူးဆန်းသော အရည်အချင်းပင်လျှင် သင့်တော်သော လက်များတွင် ရောက်ရှိပါက၊ မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေဘဲ ကောင်စီ၏ စည်းကမ်းကို ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်သည်။

ဘုရားရှင်သည် ငန်းကို သတ်ခဲ့သော ရဟန်းအတွက် ဇာတ်ကြောင်းရှိ ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် ကောက်ချက်ချတော်မူသည်။ မသန်စွမ်းသော မြားပစ်သမားသည် ထိုရဟန်း၏ အတိတ်ဘဝ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ အာနန္ဒာသည် ဘုရင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဗောဓိသတ်သည် မြားပစ်သမား၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ဆေးကုသခြင်းဆီသို့ ဦးတည်စေခဲ့သော ပညာရှိ ဝန်ထမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဇာတ်၏ နက်ရှိုင်းသော အချက်သည် ဇာတ်ကြောင်း၏ ဘောင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသည်။ နန်းတော်၏ စကားကို သွေးမထွက်စေဘဲ ငြိမ်းစေခဲ့သော ထိုတိကျသော လက်သည် အများဘဝအကြာတွင် ဝါသနာအတွက် ငှက်ကို သတ်ရန် တူညီသော ကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးပြုခဲ့သော ရဟန်းတစ်ပါး၏ လက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျင်မှု၏ ကိုယ်ပိုင် အဖြစ်သည် ကောင်းသည် သို့မဟုတ် မကောင်းဟု မရှိပေ၊ ထိုလက်ကိုင်ထားသော အရာကို မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ရွေးချယ်သနည်းဖြင့် အားလုံး မူတည်သည်။