သာလိယဇာတ် - ရွာဆရာဝန်နှင့် အဆိပ်ပြင်းမြွေ

ပါဠိတော် ဇာတ်ကျမ်းတွင် ဇာတ်အမှတ် ၃၆၇ ဖြစ်သော ဤဇာတ်တော်ကို ဒေဝဒတ်က ဘုရားရှင်အား အကြိမ်ကြိမ် သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည့် အကြောင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ မြတ်စွာဘုရားက ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ မုန်းတီးမှု၏ ဤပုံစံသည် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးသူထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ရှေးကျသည်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ ရှေးဘဝမှ ရွာဆရာဝန်တစ်ဦး၏ အကြောင်းကို ပြန်လည်ဆင့်ဆိုတော်မူခဲ့သည်။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဗောဓိသတ်သည် ဉာဏ်ကောင်းသော ရွာသားငယ်ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုဒေသတွင်ပင် မသမာသော ဆရာဝန်တစ်ဦး နေထိုင်သည်။ သူသည် လူနာရှာရန် ရွာမှ ရွာသို့ လှည့်လည်သော်လည်း ဝန်းကျင်ရှိ လူအပေါင်းတို့မှာ ပြည့်ပြည့်ဝဝ ကျန်းမာနေကြသည်ကိုသာ တွေ့ရှိရလေသည်။ မလုပ်ဘဲ ရရှိလိုသော ဝင်ငွေအတွက် စိတ်ပျက်ပြီး လောဘကြီးသော ထိုဆရာဝန်သည် ကုသ၍ ငွေရနိုင်သော ရောဂါကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကစားနေကြသော ကလေးအုပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဆရာဝန်သည် သစ်ခေါင်းတွင်း၌ အိပ်စက်နေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေကို သတိပြုမိသည်။ ထိုမြွေ၏ ခေါင်းသည် အသိမရှိသော မျက်လုံးအတွက် ငှက်တစ်ကောင်နှင့် တူနိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ထွက်နေ၏။ အခွင့်အရေးကို မြင်သောအခါ ဆရာဝန်က သစ်ခေါင်းတွင်း၌ လှပသော မိုင်နာငှက်တစ်ကောင် အိပ်စက်နေသည်ဟု အော်ဟစ်ကာ ကလေးများအား အမြန်တက်၍ လည်ပင်းကို ဆွဲဖမ်းရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဗောဓိသတ်သည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ထိုသတ္တဝါကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လက်သည် ၎င်း၏ အေးစက်ပြီး အခွံရှိသော ကွေးကောက်နေသည့် ကိုယ်ထည်ကို ဖိစီးလိုက်သည့် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်တော်သည် မည်သည့်အရာကို အမှန်တကယ် ကိုင်ထားသည်ကို ပီပီသသ သိလိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် ငြိမ်သက်နေမည့်အစား ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ပြီး၊ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှု ဖော်ဆောင်နိုင်သမျှ အားအင်အပြည့်ဖြင့် မြွေကို ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဝေးဝေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ကလေး၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်သွားသော မြွေသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းကာ ထောင်ချောက်ကို ဖန်တီးခဲ့သည့် ထိုဆရာဝန်၏ လည်ပင်းနှင့် ပခုံးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လေသည်။ လန့်ဖြန့်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော မြွေသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ နီးစပ်ရာ အသားထဲသို့ သွားများကို စိုက်ဝင်စေလေသည်။

အဆိပ်သည် ခန္ဓာတစ်ခွင် ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် ဆရာဝန်သည် အော်ဟစ်ရင်း လဲကျသွားကာ၊ မည်သူမျှ ဆေးကုသရန် ကြိုးစားနိုင်သေးမီ ထိုနေရာ၌ပင် သေဆုံးလေသည်။ အခြားသူကို လှည့်စားရန် တီထွင်ခဲ့သည့် ထိုလိမ်လည်မှုကြောင့်ပင် သူသည် ကိုယ်တိုင် ပျက်စီးခဲ့ရလေသည်။

ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်ကြည့်ရှုသော ဗောဓိသတ်က အပြစ်မဲ့သူအတွက် မကောင်းစိတ်ဖြင့် ကျင်းကို တူးသူသည် မလွဲမသွေ ထိုကျင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ကျရောက်ရမည်ဟု သတိပြုတော်မူ၏။ သူတစ်ပါး၏ လက်ကို အသုံးပြု၍ မိမိအကျိုးအမြတ် ရရှိရန် ချိတ်ထားသော ထောင်ချောက်သည် ၎င်း၏ အန္တရာယ်သည် စတင်ချိန်ရှိ ဦးတည်ရာ၌သာ ဆက်လက်ရှိနေမည်ဟု အာမခံချက် မရှိပေ။

ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် လှည့်စားသော ဆရာဝန်ကို ဒေဝဒတ်နှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်တော်မူ၏။ တစ်ချိန်က မြွေကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးသူထံ ပြန်လည်လှည့်ပြန်စေခဲ့သော အစီအစဉ်သည် ဒေဝဒတ်က မုန်းတီးသော ဆရာတော်အပေါ်တွင် ပြုခဲ့သည့် ကြိုးပမ်းမှုတိုင်းကို ယနေ့တိုင် ပုံဖော်နေဆဲ ပုံစံတူပင် ဖြစ်သည်။

ရှေးရွာသားဇာတ်ကြောင်းက ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်မှာ ကံမကောင်းသော ဆရာဝန်တစ်ဦးအကြောင်း မဟုတ်ပေ။ အပြစ်မဲ့သူအပေါ် ဆင်နွှဲထားသော အန္တရာယ်သည် လောကထဲ၌ တကယ် လွတ်ထွက်သွားပြီးနောက် မည်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုမျှ နာခံမည်မဟုတ်ဟူသော ရိုးရှင်းပြီး တည်မြဲသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး ထိုးနှက်သည့်အခါ အနီးဆုံးရှိသူအပေါ်တွင် ကျရောက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်ရှိသော အစီအစဉ်ရေးဆွဲသူ ဖြစ်စေ၊ အခြားသူ ဖြစ်စေ ခွဲခြားမည်မဟုတ်ချေ။

ထိုနေ့ ဗောဓိသတ်၏ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံမှုသည် သတိပြုအပ်သော အလေ့အထတစ်ခုပေါ် မူတည်ခဲ့သည်။ ကိုင်ထားသော သတ္တဝါအကြောင်း လက်က ပြောပြသော အချက်ကို၊ မြေပြင်မှ အရွယ်ရောက်သူတစ်ဦးက ပေးခဲ့သည့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဖော်ပြချက်ထက် ပို၍ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဆရာဝန်၏ စကားတွင် သူ၏ အသိပညာ၏ အလေးချိန် ပါဝင်သော်လည်း ၎င်းက မိုင်နာငှက်ကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ကလေး၏ လက်ချောင်းများကမူ အေးစက်သော အခွံကို ရှာတွေ့ပြီးဖြစ်သည်။ မသိသူ၏ အာဏာထက် မိမိ၏ အာရုံခံစားမှုကို ယုံကြည်သော ကလေး၏ အလေ့အထသည် သူ့အား ယုံကြည်မှုဖြင့် ကြောင်အမ်းမနေဘဲ အချိန်မီ လုပ်ဆောင်နိုင်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်ကို တစ်ခါမျှ သံသယမရှိခဲ့သော ဆရာဝန်မှာမူ၊ ၎င်း၏ လှည့်စားမှုကို ဖန်တီးခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားနှင့် ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ခြင်း မပြုခဲ့ရာ၊ ၎င်းအတွက် အပြည့်အဝ အကျိုးဆက်ကို ခံစားခဲ့ရလေသည်။ အဆုံးတွင်မှ၊ အလွန်နောက်ကျစွာသာ၊ ကြောက်ရွံ့နေသော ကလေး၏ လက်က အခမဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် အချက်တစ်ခုကို သူ သိရှိခဲ့ရလေသည်။