တိတ္တိရဇာတ် (ဒုတိယ)

ကောသမ္ဗီအနီး ဗဒရိကာကျောင်း၌ ရဟန်းများက စည်းကမ်းအသစ် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ရဟန်းတစ်ပါးသည် သာမဏေတစ်ပါးနှင့် သတ်မှတ်ထားသော ညအရေအတွက်ထက် ဆက်တိုက် အခန်းတူ မနေရ။ ထိုစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်မိမည်ကို စိုးရိမ်၍ ရာဟုလာ၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ ဘုရားရှင်၏ သားငယ် ရာဟုလာအတွက် အိပ်ရာခင်းပေးရန် မည်သူမျှ မလိုလားခဲ့ပေ။ ရာဟုလာသည် ခမည်းတော်၊ ဆရာ သာရိပုတ္တရာ သို့မဟုတ် အကြီးတန်းရဟန်းတစ်ပါးထံ ခွင့်လွှတ်ချက် မတောင်းဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်သာခန်းတွင် တစ်ညအိပ်ရန် ခိုလှုံခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဘုရားရှင်သည် သားတော် အိပ်ခဲ့သော နေရာကို သိရှိပြီး ရာဟုလာ၏ မကျေနပ်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ မပါသော အဖြေကို ကြားရသောအခါ စုဝေးလာသော ရဟန်းများအား အတိတ်ဘဝ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ထိုဇာတ်မှာ ပါဠိတော်ဆိုင်ရာ ဇာတ်အမှတ် ၃၁၉ ဖြစ်သော တိတ္တိရဇာတ် ဖြစ်ပြီး မကျေနပ်ခြင်းမရှိသော ထိန်းချုပ်နိုင်မှုသည် ရာဟုလာတွင် ရှေးကတည်းက ရှိခဲ့ကြောင်း ပြသတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်စဉ်အခါ ဗောဓိသတ်သည် လောကကို စွန့်၍ ဟိမဝန္တာတောင်ခြေ တောအုပ်တွင် ရဟန်းဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရဟန်းကျင့်ကြံရာနေရာနှင့် မနီးမဝေးတွင် ငှက်ဖမ်းသမားတစ်ဦးက တောတိတ္တိရ ငှက်ရိုင်းတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသည်။ ၎င်း၏ အော်သံသည် ပင်စိမ်းကြား အလွန် ထင်ရှားစွာ ဝေးဝေးအထိ ကြားရသည်။ ငှက်ဖမ်းသမားက ငှက်ကို သတ်မည့်အစား ကျဉ်းမြောင်းသော အိမ်ကလေးထဲ ထည့်ပြီး အခြားငှက်များကို ဖမ်းရန် လှည့်စားသော ငှက်အဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးသည်။ မြက်ရှည်ထဲတွင် အိမ်ကို ချထားပြီး အနီးတွင် ပုန်းကာ တိတ္တိရ၏ အော်သံကို စောင့်သည်။ အဖော်ထံမှ အော်ခေါ်သံဟု ထင်ရသဖြင့် တောတိတ္တိရ အခြားတစ်ကောင်များ နီးကပ်လာကာ ထောင်ကွင်းထဲ ရောက်လာကြသည်။ ရာသီတိုင်း ထိုအိမ်ထဲရှိ ငှက်သည် မိမိ မတောင်းဆိုခဲ့သော အသံကြောင့် တောငှက်များ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေရသည်။

ထိုအတွေးသည် တိတ္တိရ၏ စိတ်ကို အစာစား၍ မရ၊ အနားယူ၍ မရအောင် ဖိစီးသည်။ ငါ့အော်သံကြောင့် ဆွေမျိုးတစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထောင်ကွင်းသို့ ရောက်လာကြသည်။ ငါ ရွေးချယ်မထားဘဲ ပေးမိသော အော်သံ၊ ထိုအော်သံကြောင့် ခေါ်ဆောင်ခံရသည်။ အပြစ်သည် ငါ့ထံ ရှိသလား၊ သို့မဟုတ် ထောင်ကွင်းဖန်တီးသူတစ်ဦးတည်းတွင်သာ ရှိသလား။ တစ်နေ့တွင် ငှက်ဖမ်းသမားသည် အမဲလိုက်ပြီး ပင်ပန်းလာ၍ ရဟန်း၏ အနီးတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို ရသော တိတ္တိရသည် လူစကားဖြင့် ပြောကာ ရဟန်းအား မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မေးသည်။ ဆန္ဒမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်မှုတွင် အစိတ်အပိုင်း ပါဝင်သော သတ္တဝါသည် အပြစ်ရှိသလား၊ ထိုသေဆုံးမှုကို တစ်ကြိမ်မျှ မလိုလားခဲ့ပါက ဘာမျှ ကပ်ရန် ရှိသလား ဟု မေးသည်။

ရဟန်းက ဂါထာဖြင့် ဖြေကြားသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဘဒရိကာရှိ ရဟန်းများအား ထိုဂါထာကို ထပ်ဆိုတော်မူသည်။ စိတ်ထဲတွင် ထိခိုက်စေလိုသော ဆိုးညစ်သည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ပြုခဲ့သော ထိခိုက်မှုသည် ထိခိုက်မှုတွင် တိုက်ရိုက်ပါဝင်သူ ဖြစ်စေ အပြစ်မရှိဟု ဆိုသည်။ အရေးကြီးသည်မှာ စေတနာ ဖြစ်သည်။ ရလဒ်ကို ဆန္ဒမရှိဘဲ ပြုသော အမှုသည် ပြုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သော ကိုယ်ကျင့်ဆိုင်ရာ အညစ်အကြေးကို မကျန်စေပေ။ တိတ္တိရ၏ အော်သံသည် သူ့ဆွေမျိုးများကို ထောင်ကွင်းသို့ အတင်းဆွဲခေါ်သော်လည်း သူသည် သူတို့၏ သေဆုံးမှုကို ဘယ်တော့မှ မလိုလားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သယ်ဆောင်ရန် ဝန်တစ်ခုလည်း သူ့ထံ မကပ်ခဲ့ပေ။ ဤအဆုံးအမသည် ဘုရားရှင်က နောက်ပိုင်းတွင် ဥပမာမပါဘဲ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ နိဗ္ဗေဓိကသုတ္တ၌ ထပ်မံ ဟောကြားတော်မူသော တရားဖြစ်သည်။ “စေတနာဟံ ဘိက္ခဝေ ကမ္မံ ဝဒါမိ” — ရဟန်းတို့၊ စေတနာကိုသာ ငါက ကံဟု ဆိုသည်။ စေတနာရှိသဖြင့် ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် ဖြင့် ပြုလုပ်ကြသည်။ ကံ၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်သည်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာစေသော အကြောင်းနှင့် အကျိုးဆက်ကြိုးတန်းမဟုတ်ဘဲ စေတနာ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် ထိုဘဝအတိတ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို ဖော်ပြကာ ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ တိတ္တိရ၏ သံသယကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သော တောရဟန်းသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ စိတ်ညစ်ညူးပြီး စိုးရိမ်တတ်သော တိတ္တိရသည် ရာဟုလာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ စည်းကမ်းအသစ်ကို ရေးဆွဲခဲ့သော ရဟန်းများသည် ဘုရားရှင်၏ သားတော်ကိုယ်တိုင်က အထူးအခွင့်အရေး မတောင်းဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်နာမည်ကို မထင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ရာဟုလာသည် ခွင့်လွှတ်ချက် ဘာကြောင့် မတောင်းခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ရှေးဘဝက ပြုမူခဲ့သော ဝိညာဉ်သည် အကျိုးဆက်ထက် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အပြုအမူကို တိုင်းတာခဲ့ပြီး၊ ဘဝအများအပြားကြာသောအခါ သူ၏ အိမ်သာခန်းတွင် အိပ်ခဲ့သော တိတ်ဆိတ်သော ညကိုပင် တူညီသော စံနှုန်းဖြင့် တိုင်းတာခဲ့သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ အနှောက်အယှက် မပေးခဲ့၊ စည်းကမ်းကိုလည်း မချိုးဖောက်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ညည်းညူစရာ မရှိ၊ ထိုအတွေ့အကြုံမှ ကျေနပ်မှုတစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။