သုဇာတာဇာတ်

ပါဠိကျမ်းရှိ ဇာတက အမှတ် ၃၀၆ ကို ဘုရားရှင်က ကောသလနိုင်ငံ၏ မင်းမိဖုရား မလ္လိကာနှင့် ဘုရင် ပသေနဒိ တို့အကြား စကားများမှုကို ဖြေရှင်းရန် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုမင်းနှင့်မိဖုရား နှစ်ပါးသည် ဘုရားရှင်၏ လက်ထက်တွင် ဘုရားရှင်နှင့် ခေတ်တူ နေထိုင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မာန်မာနအတားအဆီး နည်းစွာဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြန်လည် ဆုံဆည်းနိုင်စေရန် မင်းနှင့် ဆီးဆမ်းသီးရောင်းသူ၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်ဝတ္ထုကို အသုံးပြုတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် သုဇာတဟု အမည်ရသော ဆင်းရဲသော လူငယ်မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ဈေးလမ်းများတွင် တောသီးဆီးသီးရောင်းချ၍ အသက်မွေးခဲ့သည်။ တစ်နေ့မနက်တွင် မင်းသည် ပရိဝါရနှင့်အတူ ခရီးထွက်စဉ် ထိုမိန်းကလေး၏ ရောင်းချသူ အသံကို ကြားမိပြီး ၎င်း၏ သဘာဝကျသော ကျေးဇူးကြောင့် သဘောကျကာ နန်းတော်သို့ ခေါ်ယူပြီး အဓိကမိဖုရား အဖြစ် ဘွဲ့ခံ ထားရှိခဲ့သည်။

ပိုးထည်၊ အမှုထမ်းများနှင့် စန္ဒကူးမွှေးရနံ့များဖြင့် ဝန်းရံခံရသော သုဇာတ၏ ရိုးရှင်းမှုသည် အချိန်ကြာလာသောအခါ မာန်ကြီးမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် ဝန်ကြီးများနှင့် အပျိုဆွေများကို တစ်ပြိုင်တည်း ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလာပြီး ၎င်း တစ်ချိန်က ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်ခဲ့ရသော ဖုန်ထူသော လမ်းများကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

နေ့လယ်ခင်းတစ်ခု၌ အစေခံတစ်ဦးက နန်းတော်ဥယျာဉ်မှ ရွှေပန်းကန်ဖြင့် ဆီးသီးများကို စားပွဲတော်သို့ ယူဆောင်လာသည်။ သုဇာတသည် မိမိ မရှိသော ကိုယ်ကျင့်အမူအရာကို ပြသလိုသဖြင့် နှာခေါင်းကို တွန့်ပြီး ဤအညစ်အကြေးဆန်သော ရွာသားအစားအစာ မည်သည့်အရာဟု ပြုံးမဲ့အသံဖြင့် မေးသည်။ ၎င်း၏ နူးညံ့သော လက်များသည် ထိုကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော အရာကို ထိတွေ့ဖူးခြင်း မရှိဟု ဆိုသည်။

တစ်ချိန်က ဆင်းရဲစွာ အသက်မွေးရန် ဆီးသီးကို ကြေးဒင်္ဂါးဝက်တစ်ပြား တန်ဖိုးဖြင့် ရောင်းခဲ့ဖူးသော မိဖုရား မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆီးသီးကို ငြင်းပယ်သည်ကို ကြားသောအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဒေါသထွက်ပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ၎င်း၏ သရဖူကို ချွတ်ပြီး မြို့မှ နှင်ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

ဗောဓိသတ်သည် ဘုရင်၏ ပညာရှိ အမတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်စဉ် ရှေးဘဝ၌ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး နူးညံ့စွာ သို့သော် ရိုးရှင်းစွာ ပြောဆိုသည်။ မာန်မာနသည် ရုတ်တရက်ရလာသော ကံကောင်းမှု၏ အသီးအနှံများ ကြီးထွားတတ်သော မြေဩဇာကောင်းဆုံး နေရာတွင် အမြန်ဆုံး ပေါက်ရောက်တတ်ကြောင်း ဘုရင်အား သတိပေးသည်။ မိဖုရားကိုလည်း တစ်ချိန်က ထမ်းခဲ့သော ဝါးခြင်းတောင်းနှင့် ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်ခဲ့ရသော ဖုန်ထူသော လမ်းများကို တိုက်ရိုက် သတိပေးသည်။ ထိုသို့ အမှန်တကယ် မြင့်မြတ်ခြင်းသည် မိမိ၏ စတင်ခဲ့ရာကို မေ့ပစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ထိုစတင်ခဲ့ရာနေရာမှ ကရုဏာကို ဖြန့်ဝေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။

တရားရုံးရှေ့တွင် မိမိ၏ ရာဇဝင်ကို အသံထွက်ပြောဆိုသံကြားရသောအခါ သုဇာတသည် ရင်းနှီးသော ရှက်စိတ်ဖြင့် မျက်ရည်များနှင့်အတူ ဘုရင်၏ ခြေရင်းတွင် ပျပ်ဝပ်ချသည်။ ဘုရင်သည် ဒေါသ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ခွင့်လွှတ်ကာ ၎င်း၏ နေရာသို့ ပြန်လည်ထားရှိသည်။ သုဇာတသည် ထို့နောက် ၎င်း၏ နန်းစံကာလ တစ်လျှောက်လုံး ဆင်းရဲသူများအပေါ် နှိမ့်ချပြီး ရက်ရောစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ဝတ္ထုကို မလ္လိကာနှင့် ပသေနဒိတို့ထံ ပြန်ညွှန်ကာ နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ မိဖုရား၏ ကိုယ်ပိုင်ရာဇဝင်သည် ကံကြမ္မာက သူမကို မည်မျှ ဝေးဝေးခေါ်ဆောင်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ ကံကြမ္မာကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးတတ်သော မာန်မာနအတွက် အကောင်းဆုံး ဆေးဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ မင်း၏ ဒေါသသည် ထိုအချိန်တွင် ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်စေ၊ နှင်ထုတ်ခြင်းထက် သည်းခံစွာ သတိပေးခြင်းဖြင့် အားလုံးအတွက် ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

သုဇာတကို ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ ဆီးသီးများ ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ပေ။ သတိပေးပြီးနောက် ထိုရွှေပန်းကန်ထဲရှိ မိမိ လက်ဖြင့် တစ်ချိန်က ရောင်းခဲ့ဖူးသော အသီးတူကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်ခြင်းကိုသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအသိအမှတ်ပြုမှုသည် သူမအတွက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ ကုန်ကျစရိတ် မရှိဘဲ တကယ်တမ်း မလိုအပ်သော မာန်မာနကိုသာ စွန့်လွှတ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်းက ဒေါသဖြင့် သုဇာတကို ရိုးရိုးနှင်ထုတ်လိုက်ပါက နိုင်ငံသည် ဘုရင်မတစ်ပါး ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ပြစ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော မာန်မာန၏ မှန်ကန်သော ပြင်ဆင်ချက်ကို ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။ အထက်မှ ပေးသော စော်ကားမှုသည် ရည်ရွယ်သော သင်ခန်းစာကို သင်ကြားနိုင်ခြင်း နည်းပါးသည်။ ဗောဓိသတ်၏ သတိပေးချက်သည် သုဇာတကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ခြင်းကို တောင်းဆိုခဲ့သောကြောင့်သာ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝါးခြင်းတောင်းကို ၎င်း၏ လက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးခဲ့သည်ဖြစ်ပြီး သရဖူကို ခေါင်းမှ ချွတ်ယူခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုမှုသည်၊ ပြစ်ဒဏ်ခြိမ်းခြောက်ချက်မဟုတ်ဘဲ၊ အမှန်တကယ် မေ့ပျောက်မတတ် ဖြစ်ခဲ့သော နှိမ့်ချမှုဆီသို့ သူမကို ပြန်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မလ္လိကာနှင့် ပသေနဒိတို့သည် ဤဇာတ်ဝတ္ထုကို ၎င်းတို့၏ စကားများမှုအပေါ် ကျင့်သုံးသည်ကို ကြားရသောအခါ၊ ဒေါသကို ၎င်းတို့ အဆုံးသတ်ရန် ခွင့်ပြုမည့်အစား ၎င်းတို့ ရာဇဝင်ကို အတူတကွ အသိအမှတ်ပြုရန် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။