သုဝဏ္ဏကက္ကဋဇာတ်

ပါဠိကျမ်းရှိ ဇာတက အမှတ် ၃၈၉ ကို ဘုရားရှင်က အာနန္ဒသည် ဒေဝဒတ် စေလွှတ်ထားသော ဓနပါလ ဆင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ဘုရားရှင်နှင့် ကြားခံရပ်တည်ချိန်တွင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုကိုးကွယ်မှုသည် မည်မျှ ရှေးကာလကတည်းက ရှိခဲ့ကြောင်း ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် တူညီသော စောင့်ရှောက်သူသည် ကြာပန်းကန်အိုင်နားတွင် ကျီးကန်းနှင့် မြွေတို့၏ ကြံစည်မှုမှ ကိုယ်တော်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသော ရှေးဘဝကို အမှတ်ရတော်မူသည်။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဗောဓိသတ်သည် ဟိမဝန္တာတောင်နက်၏ အတွင်းဆုံး ကြာပန်းအိုင် ဘေးတွင် စိုက်ပျိုးသော သလိန္ဒိယ ဗြဟ္မဏ လယ်သမား အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ထိုအိုင်တွင် ရွှေမီးခိုးကဲ့သို့ တောက်ပပြီး ကြိတ်ကွင်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော ရွှေကဏန်းကြီး တစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ ကဏန်း၏ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် နူးညံ့သော စိတ်ဓာတ်ကို သိမြင်သော လယ်သမားသည် နေ့တိုင်း အိုင်သို့ သွားရောက်ကာ လတ်ဆတ်သော ရေလီလီပန်းများကို ပူဇော်ပြီး ဆန်စေ့များကို ဖြန့်ကြဲကာ နွေးထွေးသော မေတ္တာစကားများ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး သန့်ရှင်းပြီး ဆက်မပြတ်သော မိတ်ဆွေဖွဲ့ကြသည်။

လယ်သမား၏ လယ်ကွင်းကို ရှုကြည့်နိုင်သော သစ်ပင်ဟောင်း၏ အပေါက်တွင် ရဲရင့်ကြွားဝါသော ကျီးကန်းတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ ၎င်း၏ မျက်စိများသည် လူသားအသားကို ပြင်းပြစွာ ဆာလောင်သော တပ်မက်မှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ထိုသစ်ပင်ရင်း၌ပင် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေမည်းတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ ကျီးကန်းသည် မြွေနှင့် အကြံတူ ကတိသစ္စာ ချုပ်ဆိုကာ လယ်သမား ထွန်ယက်ရာတွင် ကိုက်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ သူ၏ အသက်ရပ်ဆုံးသွားပြီးသောအခါ မြွေသည် သူ၏ အတွင်းအင်္ဂါများမှ နွေးသော သွေးကို စားနိုင်ပြီး ကျီးကန်းက သူ၏ မျက်စိများကို ဆွဲယူစားမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း လယ်သမားသည် နေပူပြင်းအောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် မြွေမည်းသည် မြက်ပင်မြင့်များကြား တိတ်တဆိတ် တရွှေ့ရွှေ့ ဖြတ်သန်းပြီး သူ၏ ဖနောင့်ကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။ အဆိပ်ပြင်းသော မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းသော အဆိပ်ကြောင့် လယ်သမားသည် ရေနားတွင် သတိလစ်ပြီး လဲကျသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ လက်ခြေများသည် အညိုရောင် ပြောင်းလဲကာ တင်းမာသွားသည်။ ကျီးကန်းက အော်ဟစ်သံဖြင့် မျက်စိများကို ထိုးဆွဲရန် ပျံဆင်းလာပြီး မြွေက ကျန်ရစ်သော အရာကို စားရန် ကွေးနေခဲ့သည်။

အိုင်၏ ကြည်လင်သော အနက်ရှိုင်းမှ ရွှေကဏန်းသည် ချစ်ခင်ရသော မိတ်ဆွေ လဲကျပြီး တိုက်ခိုက်ခံရကြောင်း မြင်ခဲ့သည်။ ရွှေလှိုင်းကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသော ကဏန်းသည် ကျီးကန်းကို ကဏန်းကြေးကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဖမ်းပြီး မြွေကို နောက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဖမ်းကာ ရိုးများ တဆတ်ဆတ် ကြေမွသွားသည်အထိ မတားဆီးနိုင်သော ခွန်အားဖြင့် ညှပ်ထားခဲ့သည်။ ကျီးကန်းသည် သနားကြင်နာမှုကို တောင်းသော အော်ဟစ်သံ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မြွေက နာကျင်မှုဖြင့် လှိမ့်လဲနေစဉ် ထိုနှစ်ကောင်စလုံး ညှစ်ချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကဏန်းသည် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အပြစ်မဲ့ ဖြောင့်မတ်သော ဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း ကြေညာပြီး လယ်သမား၏ သွေးကြောများမှ အဆိပ်ရေစက်တစ်စက်မျှ မကျန်အောင် ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းရန် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်သွေ့သော အကိုင်းကဲ့သို့ လည်ပင်းကို ချိုးဖဲ့ခံရမည်ဟု အမိန့်ပေးသည်။ ချက်ချင်းသေဆုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မြွေသည် ၎င်း၏ အကိုက်ဒဏ်ရာများထဲသို့ သွားများကို ပြန်ထိုးကာ ထိုးသွင်းခဲ့သော အဆိပ်အနည်းငယ်ကိုပင် ပြန်စုပ်ယူပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ပြန်ထည့်ခဲ့သည်။

လယ်သမားသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ပြန်လည် ကျန်းမာပြီး အပြည့်အဝ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကြာမြင့်စွာ နေ့တိုင်း ရိုးရှင်းသော မေတ္တာ ပြသခဲ့သော သတ္တဝါ၏ ကယ်တင်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ကို လွတ်ပေးခဲ့လျှင် အခြားသူများအတွက် ပျက်စီးမှု ဖြစ်စေမည်ဟု သိမြင်သဖြင့် ကဏန်းသည် ကျီးကန်းနှင့် မြွေနှစ်ကောင်စလုံးကို ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်နေသော လယ်သမားကို ပွေ့ဖက်ပြီး ၎င်း၏ အိုင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော သစ္စာရှိမှု၏ စံနမူနာအဖြစ် နောက်ပိုင်းတွင် အမြဲ ချီးမွမ်းခံခဲ့ရသည်။

ဇာတ်ဝတ္ထု၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေကို မာရ (ဗုဒ္ဓဝါဒ ရိုးရာ၏ စုံမက်စေသော ဆိုးသွမ်းသူ ပုံသဏ္ဌာန်) ဖြင့် ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ကြံစည်သော ကျီးကန်းကို ဒေဝဒတ်နှင့် ညွှန်ပြပြီး၊ ကျီးကန်း၏ မယားကို စိဉ္စမာဏဝိကာ (နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရားရှင်အပေါ် အစီအစဉ်များနှင့် ဆက်စပ်လာသော ပုဂ္ဂိုလ်) ဖြင့် ညွှန်ပြတော်မူသည်။ လယ်သမား၏ ပြင်းထန်သော ကာကွယ်သူ ရွှေကဏန်းကို အာနန္ဒ ဖြင့် ညွှန်ပြတော်မူသည်။ လယ်သမားကိုယ်တိုင်မှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားမဲ့ ကယ်တင်ခံရသော ဘဝ၌ ဘုရားရှင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်ဝတ္ထုက ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်မှာ ဉာဏ်ရှိသော ဂဏန်း၏ ရိုးရှင်းသော ပုံပြင်ထက် ပိုမိုသော အရာဖြစ်သည်။ ဓနပါလ ဆင်ကြီးကို စေလွှတ်ခံရခြင်း မရှိမီကတည်းက အာနန္ဒ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော ကိုးကွယ်မှု မည်မျှ ရှေးကာလကတည်းက ရှိခဲ့သည်ကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရေငြိမ်အောက်မှ တက်လာပြီး ကျီးကန်းနှင့် မြွေတို့ လုပ်ဆောင်ချက် မပြီးမီ ချေမှုန်းခဲ့သော သတိထားမှုသည် ရာစုနှစ်များ အကြာတွင်ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရူးသွပ်နေသော ဆင်တစ်ကောင် မြို့လမ်းမပေါ်တွင် ဘုရားရှင်ဆီသို့ ပြေးလာသောအခါ ၎င်းသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ထွက်ခဲ့သည်။

လယ်သမားသည် ရေလီလီပန်းများနှင့် နူးညံ့သော စကားများဖြင့် အိုင်သို့ နေ့တိုင်း မသွားခဲ့လျှင် အန္တရာယ်ရောက်ချိန် ရောက်လာသောအခါ ရွှေကဏန်းကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး ဆင်ခြင်တတ်သော သတ္တဝါကို ခေါ်ယူနိုင်မည့် ချစ်ခင်မှု အနက်ရှိုင်းမှု မရှိခဲ့ပေ။ မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းသည် လယ်သမားအတွက် အာရုံစိုက်မှုနှင့် တသမတ်တည်း ရှိမှုမှတစ်ပါး ဘာမျှ ကုန်ကျစရိတ် မရှိခဲ့ပေ။ ပြန်ဆပ်ရန် တွေးထင်ခြင်းမရှိဘဲ ပေးခဲ့သည်။ အကျပ်အတည်း မဖြစ်ခင် အချိန်ကတည်းက ပေးခဲ့သော ထိုအခြေအနေမဲ့ နူးညံ့သော ကြင်နာမှုသည် ကျီးကန်းနှင့် မြွေတို့ ၎င်းတို့၏ နံနက်ခင်းကို ရွေးချယ်ပြီး တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ကာကွယ်သူတစ်ဦး ရှိနေစေခဲ့သည်။