သုဝဏ္ဏမိဂဇာတ်

ပါဠိကျမ်းရှိ ဇာတက အမှတ် ၃၅၉ ကို ဘုရားရှင်က သာရိပုတ္တနှင့် မောဂ္ဂလ္လာန ကို ကိုးကွယ်သော မိသားစုမှ လာသည့် သာဝတ္ထိမြို့သူ မိန်းမတစ်ဦးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုမိန်းမသည် ယုံကြည်ချက် မတူသော လင်ယောက်ျားနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းကို သာရိပုတ္တ၏ တရားဒေသနာကို နားထောင်ရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံး နောက်ဆုံး သောတာပန်နှင့် ထို့နောက် အရဟန္တ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ခင်ပွန်းအပေါ် သူမ၏ ကိုးကွယ်မှုသည် ဝှက်ဝှက်ကွယ်ကွယ် အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပုံကို ပြသရန် ဘုရားရှင်က တူညီသောမိန်းမသည် ခင်ပွန်းအတွက် မိမိ၏ဘဝကို ပေးလှူခဲ့ဖူးသော ရှေးဘဝကို အမှတ်ရတော်မူသည်။

မဂဓနိုင်ငံ၊ ရာဇဂြိုဟ်မြို့အနီး၌ ဗောဓိသတ်သည် သုဝဏ္ဏမိဂ အမည်ရှိ ထင်ရှားသော မင်းသမင်တစ်ကောင်အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အရေပြားသည် ရွှေရောင် တောက်ပပြီး ခြေလက်များသည် ပန်းရောင် ချောမွတ်သော ဖိနပ်ကဲ့သို့ ရှိကာ မျက်လုံးများသည် တောက်ပသော နီလာကျောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တောသမင် အုပ်စုကြီး၏ နူးညံ့သော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ သစ္စာရှိသော မိန်းမ သမင်နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဒေသခံ တောင်သူများသည် သမင်များက ၎င်းတို့၏ ဆောင်းရာသီစိုက်ပျိုးမှုကို စားသောကြောင့် စိတ်ပျက်ကာ ကျွဲ၏ အရေမှ ပြုလုပ်ထားသော မပြတ်နိုင်သော ထောင်ချောက်များကို ချထားရန် ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးတစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။

နေ့တစ်နေ့ မနက်ခင်း အုပ်စုသည် မြက်ခင်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်သွားနေစဉ် ဗောဓိသတ်သည် ဖုံးကွယ်ထားသော ကျွဲရေအရေ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ခြေချမိသည်။ ကြိုးနှောင်ချက်သည် ၎င်း၏ခြေထောက်ကို အတင်းဆွဲညှပ်ပြီး အသားကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။ အကြောက်တရားက အုပ်စုကို နောက်ထပ် ထောင်ချောက်များထဲသို့ ပြေးဝင်စေမည်ကို သိသောကြောင့် ဗောဓိသတ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ သတိပေးအော်ခေါ်သံ ထုတ်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော အုပ်စုသည် တောအုပ်ထူထဲသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

သစ္စာရှိသော မိန်းမသမင်သည် အခြားသူများနှင့်အတူ ပြေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဗောဓိသတ်၏ ဘေးသို့ လာပြီး ဘေးသို့ ကပ်သွားပြီး ဒဏ်ရာရသော ခြေထောက်ကို လျက်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် တောအုပ်ကြားမှ နောက်တစ်ဖန် ဘာပဲ ချဉ်းကပ်လာလာ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

မကြာမီ မုဆိုးသည် အရစ်ပါသော လှံနှင့် လေးကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူ့ကို မြင်သော်လည်း မိန်းမသမင်သည် ချုံပုတ်ထဲသို့ မပြေးခဲ့ပေ။ အစား၊ ငြိမ်သက်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး လည်ပင်းကို ညွှတ်ကာ လူ့စကားဖြင့် သူ့အား ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဦးစွာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏ အသားကို လတ်ဆတ်သော သစ်ရွက်ပေါ်တွင် ခင်းကျင်းပါရန်၊ ရွှေမင်းသမင်၏ ချည်နှောင်ထားသော အရေကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ပေးပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဤမင်း၏ အသက်အတွက် ပူဇော်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းပြီး ဤမင်းကို တောင်တန်းသို့ ပြန်ခွင့်ပြုပါရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လူ့စကားဖြင့် အလွန်ဆုံး စွန့်လွှတ်မှုအကြောင်း ပြောဆိုသော သတ္တဝါ၏ စကားကြောင့် အံ့ဩသွားသော မုဆိုးသည် မြှားကို ချလိုက်သည်။ မျက်ရည်စများဖြင့် လူသားများကြားတွင် တစ်ပါးသူအတွက် ဤမျှ ကိုယ်ကျိုးမဲ့ စေတနာနှင့် သေခြင်းကို ပေးဆပ်လိုသော စိတ်ဓာတ်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြောင်း ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ ဤမျှ အံ့ဖွယ်ရာ မိန်းမသမင်နှင့် ၎င်း၏ ဂုဏ်ရှိသော အဖော်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဒေါသကို ၎င်းအပေါ် ကျရောက်စေမည်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

မုဆိုးသည် ဒူးထောက်ကာ ဓားမြှောင်ဖြင့် ကျွဲရေအရေ ထောင်ချောက်ကို ဂရုတစိုက် ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။ ဆေးဖက်ဝင်သော ဆေးပင်များဖြင့် သမင်၏ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပြီး သမင်နှစ်ကောင်၏ ခေါင်းများကို ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အရာကြောင့် ၎င်း၏ အရင်ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ မေ့လျော့ခဲ့သည်။

ကျေးဇူးတင်မှုဖြင့် ဗောဓိသတ်သည် မုဆိုးအား သီလငါးပါးကို သွန်သင်ခဲ့ပြီး အုပ်စု၏ စားကျက်မြေတွင် ကိုယ်တိုင်ရှာတွေ့ခဲ့သော နိမိတ္တ ကျောက်မျက်ရတနာကို ပေးခဲ့သည်။ မုဆိုးသည် လက်နက်များကို မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝစွာ၊ ကုသိုလ်ရှိစွာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့ကာ ကျန်ရှိသော နေ့ရက်များကို နောက်ထပ် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်ထက် ပစ္စည်းလှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ဖြုန်းတီးခဲ့သည်။

ဇာတ်ဝတ္ထု၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်းကို ဘယ်သူဖြစ်ခဲ့သည်ကို ထုတ်ဖော်တော်မူသည်။ ကိုးကွယ်မှုရှိသော မိန်းမသမင်သည် သာဝတ္ထိမိန်းမ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ နှလုံးကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော မုဆိုးသည် ထိုယခင်ခင်ပွန်းတူ ဆန္န ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူမက တရားဆီသို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ သူမ၏ စွန့်လွှတ်မှုဖြင့် အသက်ကို ကယ်တင်ခံရသော ရွှေသမင် ခေါင်းဆောင်သည် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုမိန်းမ၏ ချစ်သူအတွက် ဘာမဆို ပေးဆပ်လိုသော ဆန္ဒတူညီချက်သည် ဘဝတစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် သူမကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ပထမဦးဆုံး သမင်ကို မုဆိုး၏ ထောင်ချောက်မှ ကယ်တင်ခဲ့သည်၊ နောက်ပိုင်းတွင် ခင်ပွန်းကို ယုံကြည်ချက်မဲ့ ဘဝမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။

မုဆိုးကို နောက်ဆုံး ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်သော ဉာဏ်ကောင်းသော အငြင်းပွားချက် မဟုတ်ဘဲ၊ ရက်စက်မှုသည် ရပ်တည်ရန် နေရာမရှိအောင် ရိုးရှင်းပြီး ကုန်ကျစရိတ်ကြီးသော ကိုးကွယ်မှုသာ ဖြစ်သည်။ မိန်းမသမင်သည် ၎င်းကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်း၊ ပြိုင်ဘက်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ အခြားသူ၏ နေရာတွင် သေဆုံးရန် ဆန္ဒကို ထက်ပို၍ မည်သည့် ဥပဒေကိုမျှ ဆွဲဆောင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုကာကွယ်မှုမရှိသော ပူဇော်ပေးခြင်းသည် ပြစ်ဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အန္တရာယ်ရှိသော တိရစ္ဆာန်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မြှားကို တစ်ကြိမ်မျှ မချခဲ့သူကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။

သာဝတ္ထိမိန်းမသည် ခင်ပွန်းကို တရားဆီသို့ ဦးဆောင်ရန် အင်အား သို့မဟုတ် အကြောင်းပြချက်ကို မသုံးခဲ့ပေ။ သူမသည် ကိုယ်တိုင် ခင်ပွန်း နားထောင်လိုသည်အထိ သည်းခံစွာ ကိုးကွယ်မှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်သော ဇွဲလုံ့လသည် မြက်ခင်းပေါ်ရှိ ထောင်ချောက်အနားတွင် မုဆိုး၏ မြှားကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ခဲ့သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။ အရင်ဦးစွာ ကိုယ်တိုင် ပေးဆပ်ရန် ဆန္ဒရှိပြီး ပြန်လည် တောင်းဆိုခြင်း မပြုဘဲ ချစ်ခြင်းသည် ရာစုနှစ်များ အကြာကတည်းက မည်မျှ ဝင်ရောက်နိုင်သည်ကို ရှေ့တွင် ဘယ်တော့မှ ရွေ့လျားရန် ရည်ရွယ်မထားသော နှလုံးထဲသို့ သက်သေပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။