ဥဒပါနဒူသကဇာတ်

ဗာရာဏသီအနီး ဣသိပတနတွင် ဘုရားရှင်သည် ရေတွင်းမှ ရေခပ်ယူသော ရဟန်းအသိုင်းအဝိုင်းနှင့်အတူ သီတင်းသုံးတော်မူသည်။ ခွေးတောက်တစ်ကောင်သည် ထိုရေတွင်းကို ညစ်ညမ်းစေပြီး ပြေးထွက်သွားလေ့ရှိသည်။ ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၂၇၁ က ဤဇာတ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဤပြန်ပြောချက်သည် ထိုပါဠိစာသားကို လိုက်နာသည်။ ဇာတ်သည် တိုတိုရှင်းရှင်းဖြစ်သော်လည်း လူအများစု လက်ခံရခက်သော သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပါဝင်သည်။

ရဟန်းများသည် ခွေးတောက်ကို ရပ်တန့်ရန် လွယ်ကူသော နည်းလမ်း မရှိခဲ့ပေ။ တစ်နေ့တွင် သာမဏေငယ်များက ခွေးတောက်ကို မြေခဲများဖြင့် ပစ်ပြီး နေရာကို မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခွေးတောက်သည် ရေတွင်းအနီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မလာတော့ပေ။ ဤဇာတ်ဝတ္ထုတွင် ညှဉ်းပန်းမှု ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ သာမဏေများက အဖြစ်အပျက်ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့ကြပြီး သတ္တဝါသည် ပြန်မလာတော့ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြသည်။

ရဟန်းများက ဤအကြောင်းကို ကြားသိပြီး ဓမ္မဆွေးနွေးရန် စုဝေးရာ တရားခန်းမတွင် ဆွေးနွေးကြသည်။ ရေတွင်းကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့သော ခွေးတောက်သည် သာမဏေများက မြေခဲဖြင့် မောင်းထုတ်ပြီးကတည်းက ပြန်မလာတော့ကြောင်း ပြောကြသည်။ ဘုရားရှင် ဝင်လာပြီး ထိုင်နေကြစဉ် ဘာကို ဆွေးနွေးနေသနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ ရဟန်းများက ပြောပြသောအခါ ဤခွေးတောက်သည် ရေတွင်းကို ညစ်ညမ်းစေခြင်း ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း၊ ရှေးက ထိုနည်းအတိုင်း ပြုခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် ရှေးကာလက ဇာတ်ဝတ္ထုတစ်ခု ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗာရာဏသီအနီး ဣသိပတနဟု ခေါ်သော နေရာတွင်ပင် ထိုရေတွင်း ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဗောဓိသတ်သည် ကောင်းမွန်သော မိသားစုတွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ကြီးပြင်းလာသောအခါ ရဟန်းဘဝကို ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ဣသိပတနတွင် တပည့်အုပ်စုနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ရဟန်းသူတော်စင်များသည် ဘုရားရှင်ခေတ်တွင် ရဟန်းများ ရေခပ်သည့်နည်းအတိုင်း ထိုရေတွင်းမှ ရေခပ်ကြသည်။ ခွေးတောက်တစ်ကောင်က ဤဇာတ်တွင်ကဲ့သို့ ရေတွင်းကို ညစ်ညမ်းစေပြီး ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ရဟန်းသူတော်စင်များက ခွေးတောက်ကို ဝန်းရံကာ မည်သို့ဖြစ်စေ ဖမ်းမိသောအခါ ဗောဓိသတ်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် အပြစ်ဒဏ် မပေးကြပေ။ ခေါင်းဆောင်ထံ ဆုံးဖြတ်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် သေးငယ်သော်လည်း အပြစ်ကို အသိဥာဏ် အကောင်းဆုံးရှိသူထံ အရင် တင်ပြပြီးမှ လုပ်ဆောင်သော အဖွဲ့အစည်းကို ပြသသည်။

ဗောဓိသတ်သည် ပထမဂါထာဖြင့် ခွေးတောက်ကို ပြောသည်။ ဤရေတွင်းကို တောရဟန်းတစ်ဦးက တောအုပ်တွင် ရှည်ကြာစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖန်တီးခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုသူ၏ ဒုက္ခနှင့် ပင်ပန်းမှုအပြီး ခွေးတောက်က အဘယ်ကြောင့် ညစ်ညမ်းစေခဲ့သနည်းဟု မေးသည်။ မေးခွန်းသည် ပျော့ပျောင်းသည်။ ဒေါသဖြင့် စွပ်စွဲခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရေတွင်းကို ဖန်တီးသူအတွက် ကုန်ကျခဲ့သော ကြိုးပမ်းမှုကို ဖော်ပြပြီး ခွေးတောက် ပြုခဲ့သည်ကို ကြည့်ရန် တောင်းဆိုသည်။

ခွေးတောက်က ဒုတိယဂါထာဖြင့် ဖြေသည်။ ရေသောက်ပြီးနောက် နေရာကို ညစ်ညမ်းစေခြင်းသည် ခွေးတောက်မျိုးနွယ်၏ ဥပဒေဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ ဖခင်များနှင့် ဘိုးဘွားများက အမြဲ ထိုသို့ ပြုခဲ့ကြသဖြင့် အပြစ်တင်ရန် တရားဝင် အကြောင်း မရှိဟု ဆိုသည်။ ဗောဓိသတ်က တတိယဂါထာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ ခွေးတောက်၏ ဥပဒေ ဖြစ်လျှင် ၎င်းတို့၏ ဥပဒေမဲ့ခြင်းသည် အဘယ်နည်း ဖြစ်နိုင်သနည်းဟု ဆိုသည်။ ခွေးတောက်၏ လုပ်ရပ် ဥပဒေနှင့်အညီ သို့မဟုတ် မညီဘဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုခွေးတောက်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်ရမည်ဟု မျှော်လင့်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဆုံးမပြီး ထိုနေရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် မသွားရန် မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ခွေးတောက်သည် ရေတွင်းကို ကြည့်ရန်ပင် ရပ်နားခြင်း မပြုတော့ပေ။

ဘုရားရှင်သည် တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်သောအခါ အမှန်တရားများကို ကြေညာပြီး ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ရေတွင်းကို ညစ်ညမ်းစေသော ခွေးတောက်သည် နှစ်ခုစလုံးတွင် တူညီသည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကတော့ ထိုရဟန်းအဖွဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ခွေးတောက်၏ ကာကွယ်ချက်သည် ကမ္ဘာ့အဟောင်းဆုံး ကာကွယ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ အမြဲ ဤနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ ဝေဖန်ခွင့် မရှိဟု ဆိုသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ခွေးတောက်၏ ဓလေ့များအပေါ် အငြင်းမပွားဘဲ၊ ဆင်ခြေ၏ အချည်းနှီးမှုကို ပြသသော ခြောက်သွေ့သော မေးခွန်းဖြင့် ဖြေသည်။ မျှဝေအသုံးပြုသော ရေတွင်းကို ညစ်ညမ်းစေသော ဓလေ့သည် ဥပဒေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကိုးကွယ်သူအတွက် သင်ခန်းစာသည် ရှင်းလင်းသည်။ ဓလေ့သည် ဟောင်းသောကြောင့် မှန်ကန်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ မျှဝေအသုံးပြုသော ရေတွင်းကို ထိခိုက်စေသော အပြစ်သည် ရေသောက်ရန် လိုအပ်သူ အားလုံးကို ထိခိုက်စေသည်။ ဗောဓိသတ်၏ ကရုဏာကိုလည်း သတိပြုရန် ထိုက်သည်။ သူက မေးသည်၊ သတိပေးသည်၊ နောက်ဆုံး ခွေးတောက်ကို လွှတ်ပေးသည်။