ဥရဂဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ပါဠိဇာတက နိကာယ်၏ အမှတ် ၃၅၄ ဖြစ်သော ဤဇာတ်တော်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ကိုယ်ပိုင်သား ယခုမှ ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် နှစ်သိမ့်၍ မရနိုင်သော မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦးအတွက် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ သတ္တဝါတိုင်းသို့ သေခြင်းတရားသည် ချွင်းချက်မရှိ ရောက်ရှိလာကြောင်း၊ ရှေးဟောင်းပညာရှိများသည် မိမိတို့၏ သားသမီးကို ဆုံးရှုံးရသောအခါတွင်ပင် ဝမ်းနည်းခြင်းကို လက်မခံဘဲ နေခဲ့ကြကြောင်း ဘုရားရှင်က သွန်သင်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ထိုသို့သော တည်ငြိမ်မှုသည် လက်တွေ့ဘဝတွင် မည်သို့ပုံပေါ်သည်ကို ပြရန် ဤလယ်သမားမိသားစု၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းကို ပြောကြားတော်မူခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီမြို့ပြင်ရှိ ရွာတစ်ရွာတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းလက်ထက်၌ ဘုရားလောင်းသည် ပုဏ္ဏားအိမ်ထောင်စုတွင် ဖွားမြင်ပြီး လယ်သမားအဖြစ် မြေလုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ မိသားစုတွင် အဖွဲ့ဝင် ခြောက်ဦး ရှိသည်- ကိုယ်တော်တိုင်၊ ဇနီး၊ ရွယ်ရင့်သော သား၊ သမီး၊ သား၏ဇနီး၊ နှင့် အိမ်ကိုစောင့်ရှောက်ပေးသော အိုမင်းသည့် ကျွန်မတစ်ဦး။ ဘုရားလောင်းသည် ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ ပျက်စီးရမည်ဖြစ်သဖြင့် သေခြင်းကို အမြဲ အောက်မေ့ရန်၊ ရောက်လာသောအခါ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်း အလွန်အကျွံ မရှိဘဲ ရင်ဆိုင်ရန် မိသားစုကို ကြာမြင့်စွာ ဆုံးမခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သားသည် လယ်ထွန်ယက်ခြင်းမပြုမီ မီးရှို့ရန် အမှိုက်များကို လယ်ထဲမှ စုဆောင်းသွားသည်။ အနီးရှိ ပုရွက်ဆိတ်ပုတ်တွင် မြွေတစ်ကောင် နေထိုင်ပြီး၊ သူ၏ သေးငယ်သော မီးမှ ထွက်လာသော မီးခိုးသည် မြွေ၏ မျက်လုံးထဲ ဝင်ရောက်ကာ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ မြွေသည် ပုတ်မှ ထွက်လာ၍ လူငယ်ကို ကိုက်ခဲ့ပြီး အဆိပ်သည် ရပ်နေရာ၌ပင် သူ့ကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းသည် မနီးမဝေးတွင် လုပ်ကိုင်နေရာမှ သားထံ ရောက်လာပြီး သူသည် သေဆုံးပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ငိုကြွေးခြင်း၊ ရင်ဘတ်ရိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် အဝတ်ဆုတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပါ။ အလောင်းကို သစ်ပင်ရိပ်သို့ သယ်ဆောင်ကာ ချထားပြီး၊ အင်္ကျီဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ၊ စတင်ခဲ့သော ကောက်ကြောင်းကို ပြီးစီးရန် ထွန်ရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လမ်းတွင် ကျော်ဖြတ်သွားသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ရစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် အိမ်သို့ သတင်းပို့လိုက်သည်- ဇနီးသည် နှစ်ဦးစာအစား တစ်ဦးစာသာ ထမင်းပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် အဝတ်သန့်ဖြူ ဝတ်ဆင်ကာ ပန်းနှင့် ရနံ့ရေမွှေးများ ယူလာ၍ သင်္ဂြိုဟ်ပွဲမဟုတ်ဘဲ ပွဲတော်တစ်ခုသို့ သွားသကဲ့သို့ လယ်သို့ လာရမည်ဟု ဆိုသည်။

ဇနီး၊ သမီး၊ သားဇနီးနှင့် အိုမင်းသည့် ကျွန်မ ရောက်ရှိလာပြီး ဖြစ်ပျက်ပုံကို သိရှိသောအခါ ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမျှ မငိုကြ၊ မအော်ကြပါ။ အတူတကွ ခြောက်သွေ့သော ထင်းများကို စုဆောင်းကာ လယ်ထဲတွင် မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာ တည်ဆောက်ပြီး၊ ဘုရားလောင်းက ရှေးကတည်းက သွန်သင်ထားသည့်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်သော ရိုသေမှုဖြင့် အလောင်းကို မီးသို့ အပ်နှံကြသည်။

နတ်တို့၏ မင်းဖြစ်သော သိကြားမင်းသည် ဤထူးခြားသော ကုသိုလ်တန်ခိုး၏ အပူသည် မိမိ၏ နတ်ပြည်ထိုင်ခုံအထိ တက်လာသည်ကို ခံစားရပြီး၊ မိသားစုကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရန် ခရီးသည်တစ်ဦးအဖြစ် ဖြေ၍ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာ၏ ဘေးတွင် ရပ်ရင်း၊ သား၊ ညီ သို့မဟုတ် အစ်ကို၊ ခင်ပွန်းနှင့် သခင်တို့၏ ပြာများရှေ့တွင် မည်သို့ မျက်ရည်မကျဘဲ နေနိုင်သနည်းဟု တစ်ဦးချင်းစီကို အစဉ်လိုက် မေးမြန်းခဲ့သည်။

အားလုံးက မိမိ၏ ဂါထာဖြင့် ပြန်ဖြေကြသည်။ ဖခင်က လူသည် မြွေသည် ပင်ပန်းသော အရေဟောင်းကို ချွတ်ပစ်သကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ခွာသွားသည်ဟု ဆိုသည်။ မိခင်က သူ၏သားသည် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ လာခဲ့ပြီး မခေါ်ဘဲ ထွက်သွားကာ လာခဲ့သည့်အတိုင်း ထွက်သွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ညီမက ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် ငိုကြွေးခြင်းသည် တစ်ယောက်ယောက်ကိုမျှ အကျိုးမရှိဘဲ၊ ကျန်ရှိသော မိသားစုဝင်များကိုသာ ရှေ့ထက် ပိုမို ဝမ်းနည်းစေမည်ဟု ဆိုသည်။ သားဇနီးက သေဆုံးသူအတွက် ငိုကြွေးသော လူများသည် လကို ဆွဲယူရန် ငိုနေသော ကလေးများနှင့် တူပြီး၊ ဘယ်တော့မှ ၎င်းတို့၏ မဟုတ်သော အရာကို ဆွဲယူရန် လက်ဆန့်နေကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်မအိုက ပျက်သော မြေအိုးကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်၍ မရနိုင်ဘဲ၊ သေဆုံးသူအတွက် ငိုကြွေးခြင်းသည် ပျက်စီးသော အလုပ်သာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။

သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားသော သိကြားမင်းသည် မူလကိုယ်ပုံကို ထင်ရှားပြသ၍ မိသားစု၏ ပညာကို ချီးမွမ်းကာ၊ အိမ်ကို သတ္တရတနာ ခုနစ်မျိုးဖြင့် ပြည့်စေခဲ့သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ ဒါနပေးခြင်းနှင့် သီလကို ဆက်လက်ပြုကျင့်ရန်လည်း တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်းကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ယင်းတို့တစ်ဦးချင်းစီ ဘယ်သူဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်- ကျွန်မအိုသည် ခုဇ္ဇုတ္တရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သမီးသည် ဥပ္ပလဝဏ္ဏာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မြွေကိုက်သေသော သားသည် ရာဟုလာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မိခင်သည် ခေမာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်တိုင်သည် ဗြဟ္မဏဖခင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းဇာတ်ကြောင်းသည် လကို ပြောဆိုခဲ့သော သားဇနီးအတွက် အမည်သတ်မှတ်ချက်ကို မပေးထားပါ၊ ထို့ကြောင့် ထိုနောက်ပိုင်းပရိသတ်တွင် သူမသည် အမည်မဖော်ပြထားဘဲ ကျန်ရှိနေသည်။

ဥရဂဇာတ်သည် ဝမ်းနည်းနေသူကို ဘာမျှ မခံစားရန် မတောင်းဆိုပါ။ ထို့အစား ဆုံးရှုံးမှု မရောက်မီကတည်းက မွေးဖွားသမျှ သေရမည်ဟူသော ရိုးရှင်းသော အမှန်တရားကို ကျင့်ကြံခဲ့သော အိမ်ထောင်စုကို ပြသသည်။ သူတို့၏ အရိပ်အမြွက်မှ ကျန်ရစ်သည်မှာ သိကြားမင်း အိမ်ထဲ သွန်းလောင်းသော ရွှေမဟုတ်ဘဲ၊ တစ်မိသားစုက ပြောဆိုရန် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အမှန်တရားတစ်ခုတည်းကို ဖော်ပြသည့် ငါးမျိုးသော နည်းလမ်းများ ဖြစ်သည်- မျက်ရည်သည် ထွက်သွားသူကို ပြန်ခေါ်၍ မရနိုင်ကြောင်းနှင့်၊ ချစ်ခြင်းနှင့် ပေးကမ်းခြင်းဖြင့် ဖြုန်းတီးခဲ့သော ဘဝကို ၎င်းအဆုံးသတ်ပုံဖြင့် ပြန်ဖျက်ရန် မလိုကြောင်းတို့ ဖြစ်သည်။