သုဇာတ ဇာတက

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတက အမှတ် ၃၅၂ ကို ပါဠိဇာတကနိကာယ်မှ ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ကိုယ့်ဖခင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ဝမ်းနည်းမှုကို မထိန်းနိုင်သော သာဝတ္ထိမြေရှင်တစ်ဦး၏ အကျိုးငှာ ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ တိုးတက်နိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်တော်မူသောကြောင့် “ရဲဘော်၊ ရှေးရိုးရာ ပညာရှိများသည် ပညာစကားကို နားထောင်ကြပြီး ဖခင်ကို ဆုံးရှုံးသောအခါ မငိုကြွေးခဲ့ကြပါ” ဟု မိန့်တော်မူပြီး သုဇာတ၏ ရှေးဇာတ်ဝတ္ထုကို ပြောပြ၍ နည်းလမ်းကို ပြသတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီမြို့တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် ချမ်းသာသော မြေရှင်မိသားစုတွင် ဖွားမြင်ပြီး သုဇာတဟု အမည်ပေးခံရသည်။ သုဇာတ လူပျိုရွယ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ အသက်ကြီးရင့်ပြီး ရှည်ကြာစွာ နေခဲ့သော ဘိုးဘွားသည် ကွယ်လွန်သွားသည်။ ထိုဆုံးရှုံးမှုသည် သုဇာတ၏ ဖခင်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေပြီး သူသည် ထိုအရာကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်ခဲ့သည်။

မီးသဂြိုဟ်ခြင်းကို ဖြေလျှော့မထားဘဲ သုဇာတ၏ ဖခင်သည် ဘိုးဘွား၏ အရိုးများကို သချိုင်းမှ စုဆောင်းကာ ကိုယ်၏ ဥယျာဉ်တွင် မြေထု ပုံတစ်ပုံကို ထူထောင်ခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီး ပန်းများ ပူဇော်ကာ ထိန်းမနိုင်အောင် ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်သန့်ရှင်းရေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အသက်ရှင်ရုံမျှသာ စားသောက်ကာ လယ်ယာနှင့် စီးပွားရေးကိစ္စများကို ဖက်ဖက်ရှုပ်ရှုပ်ထားခဲ့သည်။

သုဇာတသည် ဖခင်၏ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ညှိုးနွမ်းနေသည်ကို မြင်ရပြီး နူးညံ့သော စကားများ တစ်ခုတည်းဖြင့် မပြောင်းလဲနိုင်သောကြောင့် သတိပြန်ဝင်စေရန် ဥပါယ်တစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် မြို့တံခါးပြင်ဘက်သို့ သွားစဉ် လမ်းဘေးတွင် သေဆုံးနေသော နွားတစ်ကောင်ကို တွေ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သုဇာတသည် လတ်ဆတ်သော မြက်နှင့် ရေအိုးတစ်ခုကို စုဆောင်းပြီး သေနွားဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ “စားပါ၊ နွားရဲဘော်၊ သောက်ပါ၊ နွားရဲဘော်” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းဆိုသည်။ နောက်တစ်ဖန် ထပြန်မလာနိုင်တော့သော သတ္တဝါအား အစာကျွေးရန် လမ်းပေါ်တွင် လူမြင်ကွင်း၌ ဤထူးခြားသော အပြုအမူကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများက ရပ်ကြည့်ပြီး သုဇာတအား စိတ်ရူးနေပြီလော မေးကြသည်။ နွားသည် ကြာမြင့်စွာ သေနေပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သုဇာတက မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ဘာမျှ မပြောဘဲ မြို့တွင် မြေရှင်၏ သားသည် ရူးသွပ်နေပြီဟူသော သတင်းကို ပြန့်ပွားစေခဲ့ပြီး အချိန်မကြာမီ ထိုသတင်းသည် ဖခင်၏ နားသို့ ရောက်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ထိုသတင်းသည် ဖခင်ထံ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် ခဏတာ ဘိုးဘွားမှ သားဆီသို့ ပြောင်းသွားသည်။ လမ်းပေါ်သို့ အမြန်ထွက်လာကာ သုဇာတကို ဆွဲဆောင်ပြီး သေဆုံးပြီးဖြစ်သော နွားအား အစာနှင့် ရေ ကျွေးနေသည့် မိုက်မဲမှုကို အဘယ်ကြောင့် ပြုလုပ်သနည်း ဟု တောင်းဆိုသည်။

သုဇာတက ငြိမ်သက်စွာ ဖြေကြားရန် ကဗျာအနည်းငယ်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ ဤနွားသည် ခေါင်း၊ မျက်စိ၊ နား၊ ခြေလက်အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ထိန်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း မြက်သို့မဟုတ် ရေ မည်မျှ ပေးသော်လည်း အသက်ပြန်ရမည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဘိုးဘွား၏ ကြွင်းကျန်သော မီးလောင်ထားသော အရိုးနှင့် ပြာတစ်ဆုပ်စာအတွက် ဖခင်က ငိုကြွေးခြင်းသည် ဘယ်လောက်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသလဲ၊ ပြန်လည်ရနိုင်ခြေ အလွန်ဝေးသော ထွက်ခွာသွားပြီးသူအတွက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ မျက်ရည်သည် သေဆုံးသူကို ပြန်ခေါ်နိုင်သလောက်သာ၊ မီးလောင်သော သစ်သားသည် အရွက်သစ်များ ပေါက်စေနိုင်ခြင်း မရှိသလို ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုစကားများသည် ဖခင်ကို မြူခိုးကို ဖောက်ထွက်သော အလင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထိမှန်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ငိုကြွေးမှုသည် သေသူအတွက် အကျိုးမရှိဘဲ အသက်ရှင်နေသူများကို ပင် ပျက်စီးစေခဲ့ကြောင်း ချက်ချင်း မြင်ခဲ့သည်။ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ အရာအားလုံး အနိစ္စဖြစ်ပြီး ကုန်ဆုံးရမည်ဟု ကြေညာသည်။ ဝမ်းနည်းမှု၏ ဆူးချွန်မြားကို နှလုံးထဲမှ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သည်အတွက် သားကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် မိမိ၏ တာဝန်များကို ပြန်လည် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပြီး ငြိမ်သက်ကာ ရက်ရောသော စိတ်ဖြင့် ကျန်ရှိသော ဘဝကို အသက်ရှင်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ဝတ္ထုကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ရှေးဘဝ၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် သုဇာတ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ထုတ်ဖော်တော်မူသည်။ ဇာတ်ဝတ္ထုနှင့် ထို့နောက် ဟောကြားသော ဓမ္မ (ဘုရားရှင်၏ တရား) ကို ကြားနာရသော ဝမ်းနည်းသည့် သာဝတ္ထိမြေရှင်သည် ဇာတ်ဝတ္ထုကို ဟောကြားရသည့် အကျိုးငှာ ထိုနေ့တွင်ပင် ပထမမဂ်ဖိုလ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သုဇာတ ဇာတက သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကိုယ်တိုင် မှားသည်ဟု ဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နှစ်သိမ့်မှုအားလုံးကို ငြင်းပယ်ထားသော ဝမ်းနည်းမှုသည် အသက်ရှင်နေသူကို သေဆုံးသူ၏ ရှေ့တွင် ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်းသာ ပြသသည်။ ဇာတ်ဝတ္ထုက ထိန်းသိမ်းထားသည်မှာ ကိုယ့်အတွက် ထူးခြားသော ဥပါယ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ပြာနှင့် အရိုးများအပေါ်တွင် မျက်ရည်ကျခြင်းဖြင့် မီးနှင့် အချိန်က ယူသွားပြီးသော အရာကို တစ်ခါမျှ ပြန်ရခြင်း မရှိကြောင်း သိမြင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်နေသူတို့၏ မပြီးသေးသော ဘဝကို ပြန်လည်ပြုစုရန် တာဝန်ရှိကြောင်း သတိရစေခြင်းဖြစ်သည်။