အနနုသောစိယ ဇာတ် - စိုးရိမ်မှုကင်းသော ငြိမ်းချမ်းခြင်း

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန ကျောင်းတော်တွင် မယားကွယ်လွန်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွင် လုံးလုံး နစ်မွန်းနေသော မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦးအကြောင်း ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ပါဠိတော်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၃၂၈ သည် ဗုဒ္ဓရှင်က သူ့အား ပြန်ကြားရာအဖြစ် ပေးခဲ့သော ရှေးဇာတ်ကြောင်းကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထိုပုံပြင်သည် ဘောင်ဇာတ်တွင်လည်းကောင်း၊ ရှေးကာလတွင်လည်းကောင်း ဝမ်းနည်းမှုသည် ပေါ်လွင်သော ဉာဏ်အလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။

ဗာရာဏသီတွင် ဘုရားအလောင်းသည် ချမ်းသာပြီး ကျင့်ဝတ်ကောင်းသော ဗြဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက လောကီသုခကို စိတ်မဝင်စားဘဲ အိမ်မဲ့ရသေ့ဘဝကို လိုလားခဲ့သည်။ သို့သော် မိဘများက အရင်ဆုံး လက်ထပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုသို့ ထင်ရှားစွာ ဆန့်ကျင်ခြင်း မပြုဘဲ သူတို့ကို တားဆီးရန် အပြစ်အနာအဆာမဲ့ အပျိုစင်ဘဝ၏ ရွှေရုပ်တုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုရုပ်တုနှင့် တူညီသော မိန်းမနှင့်သာ လက်ထပ်မည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

မိဘများက တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး ကိုယ်စားလှယ်များ စေလွှတ်ကာ ကာသိနိုင်ငံတွင် သမ္မိဠ္ဠဘာသိနီ ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိပြီး အလှတရားသည် ရွှေရုပ်တုနှင့် တူညီသည်။ သူမ၏ စိတ်နှလုံးကလည်း သာမန်အိမ်ထောင်ဘဝကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုထားကြောင်း တွေ့ရသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် မလိုလားသော်လည်း မိဘများ၏ဆန္ဒကို လေးစားသဖြင့် လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။

သာမန်လင်မယားအဖြစ် မနေဘဲ၊ နှစ်ဦးသည် ကာမဂုဏ်ဆက်ဆံမှုကို လုံးဝ ရှောင်ကြဉ်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ တပ်မက်မှုထက် ရည်ရွယ်ချက်တူညီမှုဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အဖော်များအဖြစ် အတူတူ နေထိုင်ကြသည်။ မိဘများ ကွယ်လွန်သောအခါ သူတို့သည် ဥစ္စာအားလုံးကို ဆင်းရဲသားများအား ပေးလှူပြီး တောအုပ်သို့ ထွက်ခွာကာ ရသေ့များ၏ သစ်ခေါက်အဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ သူတို့၏ လှည့်လည်ခရီးက တောအုပ်မှ ဗာရာဏသီဆီသို့ ဆင်းလာပြီး ဆားနှင့် အမွှေးအကြိုင် ရယူရန် ဖြစ်သည်။ မြို့ဘေးရှိ နန်းတော်ဥယျာဉ်တွင် ခဏမျှ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ ဟိမဝန္တာတောင်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ရိုးရှင်းစွာ နေခဲ့ကြသည်။

တစ်နေ့တွင် ဆွမ်းခံပြီး ပြန်လာသော ဘုရားအလောင်းသည် ဥယျာဉ်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် သမ္မိဠ္ဠဘာသိနီကို တွေ့ရသည်။ ရုတ်တရက် ဝမ်းကိုက်ရောဂါဖြင့် သူမ၏ အသက်ဘဝ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခွက်ကို မချဘဲ သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ထမင်းကို ဆက်စားခဲ့သည်။ ဘယ်လိုစိတ်ဖိစီးမှုမျှ မပြခဲ့ပေ။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သူများက သူတို့ ရဟန်းပြုကာ အတူ စွန့်လွှတ်ခဲ့သော အမျိုးသမီး၏ ရုပ်အလောင်းဘေးတွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် ထိုမျှ တည်ငြိမ်စွာ ထမင်းစားနိုင်သည်ကို အံ့ဩကြသည်။

ပရိသတ်က သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ရှင်းပြရန် မေးမြန်းသောအခါ ဘုရားအလောင်းက ငိုရန် အကြောင်းမရှိကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ဖြေခဲ့သည်။ ပျက်စီးသွားတတ်သော သဘောပါဝင်သည့် အရာမည်သည်မဆို ပျက်စီးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်းနည်းမှုဖြင့်လည်း ထိုအချက်ကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် ရှင်းပြကာ ဘယ်တော့မျှ မတည်မြဲမည့်အရာအတွက် ငိုကြွေးခြင်းသည် ငိုသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ကိုသာ ပင်ပန်းစေပြီး၊ ကွယ်လွန်သူကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်ရစေခြင်း မရှိကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ စုစည်းထားသော အရာတိုင်း၏ ယာယီသဘောကို အမှန်တကယ် နားလည်သော သူသည် တည်ငြိမ်သော ဥပေက္ခာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်းနည်းသောမြင်ကွင်းကို မျှော်လင့်ရောက်ရှိလာသော မြို့သားများနှင့် ဝန်ထမ်းများသည် ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည် စီစဉ်ပေးသော တရားကို ကြားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ချထားပြီး ထိုနေရာတွင် သတိပဋ္ဌာန်ကျင့်စဉ်ကို လက်ခံခဲ့ကြသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် ရဟန်း၏ တည်ငြိမ်မှုမှ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုရရှိခဲ့ကြသည်။

ဇေတဝနတွင် ဤတရားကို နားထောင်ခဲ့သော မြေပိုင်ရှင်သည် မိမိ၏ ဝန်ခံချက်အရ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွင် လုံးလုံးနစ်မွန်းနေခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က စိတ်ပျက်မှုကို ကြိုးစားမှုဖြင့်သာ ဖြေမပေးဘဲ၊ ပြသမှုဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ဖော်ကို နက်နဲစွာ ချစ်ခဲ့သော၊ သူနှင့်အတူ ဘဝစွန့်လွှတ်ခဲ့သော ယောက်ျားတစ်ဦးသည်လည်း သူမ၏ သေဆုံးမှုကို ကြုံတွေ့ရာတွင် မပျက်စီးဘဲ ရပ်တည်နိုင်သည်ဟု ပြသခဲ့သည်။ ဤတရားကို ကြားနာပြီးနောက် မြေပိုင်ရှင်၏ ဝမ်းနည်းမှု သက်သာသွားပြီး၊ ထိုနေ့တွင်ပင် သောတာပန်အဆင့်ကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သောတာပန်သည် အရိယာဖြစ်ခြင်း၏ ပထမဆုံးအဆင့် ဖြစ်သည်။ သူ့ထံ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ အနိစ္စ၏ သဘောတရားကို အမူအရာအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအရာကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်သန်းပြီးသူ၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်ခြင်းဖြစ်ဟန်ရှိသည်။