အသိတာဘူဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇေတဝနတွင် အဓိက တပည့်နှစ်ပါး၏ အစေခံ၏ သမီးတစ်ဦးအကြောင်း ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ဆရာတပည့် အဓိက နှစ်ပါး၏ အစေခံမိသားစုမှ ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ လင်ကလည်း ထိုနည်းတူ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသည်။ ထိုဝမ်းနည်းမှုတွင် မနေဘဲ၊ ဘာသာရေး သင်ကြားမှုကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်ပြီးသော အရဟန္တာ၊ နောက်ဆုံး နိဗ္ဗာန်ဖြင့် နိုးထသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပါဠိတော်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၃၄ သည် ဗုဒ္ဓရှင်က သူမ၏ အဝေးက ဥပမာအဖြစ် ပေးခဲ့သော ရှေးပုံပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ကာသိနိုင်ငံ၌ ဗာရာဏသီဘုရင်သည် မိမိ၏ သား ဗြဟ္မဒတ်မင်းသားကို မနာလိုဖြစ်ကာ၊ သူ၏ သစ္စာရှိသော မယား မင်းသမီး အသိတဘူနှင့်အတူ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ဟိမဝန္တာ တောအုပ်များတွင် အိမ်ကို ပြုလုပ်ရန် ပို့ခဲ့သည်။ အသိတဘူသည် ကိုယ်ယောက်ျား၏ နောက်သို့ ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ လိုက်ပါခဲ့ပြီး၊ ဆင်းရဲသော အခြေအနေ၏ ဒုက္ခအားလုံးကို မျှဝေခံစားခဲ့သည်။

တောကြိုးတစ်လျှောက် လှည့်လည်နေစဉ် မင်းသားသည် စဏ္ဍဟုခေါ်သော ကိန္နရီတစ်ဦးနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုသူမသည် နတ်ပြည်မှ ဖြစ်ပြီး အလွန်ချိုမြိန်သော အသံနှင့် လှပသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်။ သူမ၏ အချစ်ဖွယ်ကြောင့် မင်းသားသည် လုံးလုံးစိတ်ဝင်စားလာပြီး အသိတဘူ၏ အဖော်ဖြစ်မှုကို စွန့်ခွာကာ စဏ္ဍကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ သစ္စာရှိသော မယားကို သူ၏ အကြောင်းကြောင့်သာ ဝင်ရောက်ခဲ့ရသော ထိုနှင်ထုတ်ခံရမှုအတွင်း ကိုယ့်ဘာသာ ရုန်းကန်ရန် ထားခဲ့သည်။

အသိတဘူသည် ဤသစ္စာဖောက်ခြင်းကြောင့် ခါးသီးမှု သို့မဟုတ် အကူအညီမဲ့ငိုကြွေးခြင်းသို့ မရောက်ခဲ့ပေ။ လောကီချစ်ခင်မှုသည် ခိုင်မြဲစွာ ကြာရှည်မည်ဟု ယုံကြည်စရာ မရှိကြောင်း သိမြင်ပြီး၊ တောအုပ်အတွင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ခဲ့ကာ ဘုရားအလောင်း၏ ရသေ့အာရုံကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဘုရားအလောင်းသည် သန့်ရှင်းသော ရဟန်းအသိုင်းအဝိုင်းငယ်တစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် နေထိုင်ကာ လေးစားခံရသော ရသေ့ ဖြစ်သည်။

ဘုရားအလောင်းသည် ကရုဏာဖြင့် လက်ခံခဲ့ပြီး၊ ပစ္စည်းအားလုံး၏ မတည်မြဲမှု အခြေခံသဘောကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ရသေ့ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် လေ့ကျင့်ရန် အသုံးပြုသော ကသိုဏ်ကျင့်စဉ်များကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ အသိတဘူသည် အလွန် အားထုတ်ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး မကြာမီ ဈာန်လေးပါးကို ကျွမ်းကျင်ကာ ထိုဈာန်မှ လိုက်ပါလာနိုင်သော အလွန်ကောင်းသော စွမ်းရည်များကို ရရှိခဲ့သည်။

ခဏကြာသောအခါ မင်းသားသည် စဏ္ဍ၏ အဖော်ဖြစ်မှုကို ငြီးငွေ့ခဲ့ပြီး၊ အသိတဘူ၏ တည်ငြိမ်သော ကျင့်ဝတ်ကို ထပ်မံ အမှတ်ရကာ သူမကို ထားခဲ့သော တောအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမကို ထိုနေရာတွင် တွေ့ရသော်လည်း သူမသည် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစွာ သူ့ကို စောင့်နေမည့်အစား၊ သူမသည် ယခု မြေပြင်အထက် လေထဲတွင် ခြေပိုက်ထိုင်ကာ အပြည့်အဝ အေးဆေးနေခဲ့သည်။

အသိတဘူသည် ပျံနေရာမှ သီချင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမ၏ စကားများတွင် ယခု ရရှိထားသော လွတ်လပ်မှုကြောင့် ကိုယ်ပိုင်ဝမ်းမြောက်မှုသာ ပါဝင်ပြီး၊ သူမကို အခြားသူ၏ ပျံလွင့်သော နှလုံးသားအတွက် အားနည်းစေခဲ့သော တပ်မက်မှုနှင့် ကပ်ငြိမှု၏ ချည်နှောင်မှုများမှ လွတ်မြောက်နေသည်။ သူမသည် မင်းသားအပေါ် စွပ်စွဲချက် မပြုခဲ့ပါ၊ အထက်တွင် ရှိနေပြီး အောက်တွင် ရပ်နေသော သူ့ထံမှ ဘာမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။ သူမသည် ကောင်းကင်သို့ ပိုမိုတက်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ မင်းသားမှာ သူမ ထားခဲ့ခဲ့သော ရှင်းလင်းရာနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။

ထိုနောက် မင်းသားသည် တစ်ယောက်တည်း ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း ဖခင် ကွယ်လွန်သောအခါမှသာ ဗာရာဏသီ၏ ပလ္လင်ကို နောက်ဆုံး ဆက်ခံခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တစ်ချိန်က နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသော ပလ္လင်ဖြစ်ပြီး၊ သူနှင့်အတူ မျှဝေနိုင်မည့် အမျိုးသမီးသည် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ဘဝမှ အပြီးပြတ် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။

ဘောင်ဇာတ်နှင့် ရှေးပုံပြင်တို့ မျှဝေသော အချက်မှာ သစ္စာဖောက်ခြင်းကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးစီက ထိုသစ္စာဖောက်ခြင်းဖြင့် ဘာလုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်သည်။ လင်ယောက်ျား၏ လျစ်လျူရှုမှုက သူမ၏ ကျန်ရှိသော ဘဝကို သတ်မှတ်ခွင့် မပေးဘဲ၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် ညွှန်ကြားမှုနှင့် စည်းကမ်းဆီသို့ လှည့်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုလှည့်ခြင်းတွင် သူမတို့ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော ယောက်ျားသည် ပြန်လာခြင်း၊ နောင်တရခြင်း သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲခြင်း ရှိမရှိနှင့် လုံးဝ လွတ်လပ်သော လွတ်မြောက်မှုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ရှေးပုံပြင်သည် မင်းသား ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ပြီး အသိတဘူက အနည်းငယ် တွေဝေပြီးနောက် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့် နန်းတော်သို့ သူ့ဘေးမှ ပြန်သွားရန် ရွေးချယ်သော ပုံစံဖြင့် အဆုံးသတ်ရန် လွယ်ကူခဲ့သည်။ သို့သော် တကယ့်အဆုံးသတ်မှာ ထိုပုံစံကို လုံးဝ ငြင်းပယ်သည်။ အသိတဘူ၏ လွတ်မြောက်မှုကို သူမ လေထဲသို့ တက်လာသည့် ခဏမှာပင် ပြီးဆုံးပြီးဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ကသိုဏ်ကျင့်စဉ်များ၏ စည်းကမ်းက ပေးပြီးသား အရာကို အတည်ပြုရန် တောင်းပန်ခြင်း၊ ပြန်လည်ကတိပြုခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံး ပလ္လင်တစ်ခုလိုအပ်ခြင်း မရှိပေ။