ကာမနီတဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပါဠိဇာတက နိကာယ်၏ ဇာတ်အမှတ် ၂၂၈ ဖြစ်သည်။ ကျမ်းဂန်များတွင် မိမိ၏ တပ်မက်မှုများ၏ ကျွန်ဖြစ်နေသော အစ်ကိုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည့် ကာမနီတ အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏနှင့် ဆိုင်သည်။ သူ့ကို ဖိစီးနေသော တပ်မက်မှု၏ သဘောကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ဗာရာဏသီမင်းတစ်ပါး၏ ဟောင်းသော ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုမင်းသည် ထိုအတိုင်းပင် တပ်မက်မှု ရောဂါဖြင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ဖူးသည်။

ဗာရာဏသီမြို့တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် မင်းရှေ့သို့ ချဉ်းကပ်ပြီး၊ တောင်ပေါ်တစ်ခုစီတွင် မြင့်မားစွာ တည်ဆောက်ထားသော ခိုင်ခံ့သည့် မြို့ကြီးသုံးမြို့ ဖြစ်သော ဥတ္တရပဉ္စာလ၊ ဣန္ဒပတ္တ နှင့် ကေကက တို့ကို မင်း၏ လက်တော်သို့ အပ်နှံပေးနိုင်ကြောင်း ကတိပေးသည်။ မြို့သုံးမြို့ကို အုပ်စိုးရမည် ဆိုသော မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် မင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပိုမိုနားထောင်လိုသည်။

မင်းသည် ထိုကိစ္စကို ချက်ချင်း မဆုံးဖြတ်ဘဲ၊ နောက်တစ်ရက်တွင် ပြန်လာရန် ဗြာဟ္မဏကို မှာကြားသည်။ ထိုအတောအတွင်း ညအိပ်ရန် နေရာ သို့မဟုတ် ပင်ပန်းမှုအတွက် ငွေကြေး မည်သည့်အရာမျှ မပေးခဲ့ပေ။

နောက်တစ်ရက် မင်း၏ အမတ်များက ဗြာဟ္မဏကို ခေါ်ရန် သွားရောက်သောအခါ၊ သူ့ကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရပေ။ သူသည် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး၊ သူနှင့်အတူ မြို့အသစ်သုံးမြို့ဆိုင်ရာ ကတိလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မင်းသည် စိတ်ပျက်အား ငယ်သွားပြီး၊ “ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆွတ်ယူသွားပြီ” ဟု အော်ဟစ်သည်။ သူ တစ်ခါမှ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော အနိုင်ယူမှုအတွက် ကြေကွဲမှုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးဝမ်းသွားသော ရောဂါ အဖြစ် ဝင်ရောက်လာသည်။ ဆေးဆရာများ မည်သို့ ကြိုးစားကုသသော်လည်း ပျောက်ကင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် နတ်မင်း သိကြား ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဗာရာဏသီမင်းသည် ပြည့်မီခြင်း မရှိသော လောဘ၏ ထူးခြားသော ရောဂါဖြင့် ပြိုကျနေသည်ကို ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ လူငယ်ဗြာဟ္မဏ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ယူ၍ မင်း၏ ဘေးတွင် ရောက်လာပြီး မင်းကို ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုတော်မူသည်။

မင်းသည် ကိုယ်ပိုင်ကဗျာဖြင့် ဤဗြာဟ္မဏ ဧည့်သည်အား ၎င်း၏ ဒုက္ခကို ဝန်ခံသည်။ သူသည် ကုန်းမြင့်များပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော မြို့ခိုင်ခံ့သုံးမြို့ကို လိုချင်သည်။ မရနိုင်သောကြောင့် ကုသပေးရန် တောင်းပန်သည်။ “ဗြာဟ္မဏ၊ လောဘ၏ ကျွန်ဖြစ်နေသော ကျွန်တော့်ကို ကုသပါ” ဟု ဆိုသည်။

သိကြားက ဆေးဝါးက ထိတွေ့နိုင်သည်နှင့် မထိတွေ့နိုင်သည်ကို ခွဲခြားသော ကဗျာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “မည်း၍ ကြီးသော မြွေကိုက်ခြင်းကို ကုသသူ ရှိ၏။ ဘီလူးတို့ ဖြစ်စေသော အနာကိုလည်း ပညာရှိများ ကုသနိုင်၏။ လောဘ၏ ကျွန်ကို ဆေးဆရာ မကုသနိုင်ပေ။ နောက်ပြန်ဆုတ်သော စိတ်အတွက် မည်သည့်ဆေးမျှ ရှိသနည်း” ဟု ဆိုသည်။ မြွေအဆိပ်နှင့် ဘီလူး၏ ကျိန်စာတို့သည် ဆေးဆရာ၏ ပညာကို လိုက်နာကြသော်လည်း၊ တပ်မက်ခြင်း၏ ဖျားနာမှုသည် ထိုသို့ ဆေးဝါးကို ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အရာ မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သိကြားသည် မင်း၏ ကိုယ်ပိုင် တပ်မက်မှုကို ဆင်ခြေပေးခြင်းဖြင့် ဆွဲဆောင်တော်မူသည်။ မြို့သုံးမြို့ကို တစ်ပြိုင်နက် ရလိုက်ပါစေ၊ ဝတ်ရုံလေးထည် တစ်ပြိုင်နက် မဝတ်နိုင်ပါ၊ ဟင်းပန်းကန်လေးချပ် တစ်ပွဲတည်း တစ်ကြိမ်တည်းမှာ မစားနိုင်ပါ၊ တစ်ညတည်းမှာ ခုတင်လေးလုံး မအိပ်နိုင်ပါဟု ဆိုသည်။ တစ်ကိုယ်တည်း အသုံးပြုနိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်သော အရာမှန်သမျှသည် အမှန်တကယ် အကျိုးအမြတ် မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းအတွက်သာ ထမ်းထားရသော ဝန်ထုပ် ဖြစ်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မင်းသည် လောဘသည် မကောင်းမှု အမျိုးမျိုး ပေါက်ဖွားသော အရင်းအမြစ် ဖြစ်ကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ မည်သည့်အခါမျှ အသုံးမပြုနိုင်သော၊ ပိုင်ဆိုင်ရန်ပင် မလွယ်ကူသော အရာကို လိုက်လံ လိုလားခြင်းသည် ရောဂါ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာသည်။ စိတ်မှ တပ်မက်မှုကို လွှတ်ချလိုက်သောအခါ၊ ၎င်းကို ဖမ်းစီးထားသော ဝမ်းရောဂါမှ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပြန်လည်ကျန်းမာလာသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မင်းသည် ရက်ရောစွာ အလှူပေးပြီး စေတနာကြီးမားသော၊ တည်ငြိမ်သော စိတ်ဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ကြောင်းကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ တပ်မက်မှုကျွန်ဖြစ်နေသော အစ်ကိုသည် ရှေးဘဝ၌ ဗာရာဏသီမင်း ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်မှာ လူငယ်ဗြာဟ္မဏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ရောက်လာခဲ့သော သိကြား ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။

ကာမနီတဇာတ်တော်သည် ပစ်မှတ်ထားသော အရာ ရိုးရှင်းသောအခါတွင်သာ ပိုမိုလိုချင်ခြင်းသည် မိုက်မဲကြောင်း ဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ မည်သည့်အခါမျှ မရရှိခဲ့သော နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို လိုချင်သော တပ်မက်မှုကြောင့် ကျဆင်းသွားသော မင်းကို ပြသထားသည်။ သူကို ကုသခဲ့သည်မှာ မည်သည့်ဆေးဆရာ၏ ပညာမဟုတ်ဘဲ၊ အမှန်တကယ် လိုအပ်ချက်ကို ရိုးရှင်းစွာ တွက်ချက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသော မြို့သုံးမြို့ထက် ကျော်လွန်၍ တည်မြဲနေသည်မှာ ထိုရိုးရှင်းသော တွက်ချက်မှု ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်တည်း အသုံးပြုနိုင်သည့် အရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တပ်မက်မှုသည် မည်သည့်အရာမျှ မရှိသည့်အဖြစ် မကြာခဏ ပြန်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။