ဒသရထဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သာဝတ္ထိမြို့သားတစ်ဦးအကြောင်း ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ခမည်းတော် ကွယ်လွန်ခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းမှုတွင် နစ်မြုပ်နေ၍ ထိုနောက်ပိုင်း မိမိ၏ တာဝန်ဝတ္တရားအားလုံးကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ပါဠိတော်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၆၁ တွင် ဘုရားရှင်က ထိုသူအား ပေးခဲ့သော ရှေးဟောင်းပုံပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ ထိုဆုံးရှုံးမှုကိုပင် လုံးဝ ကွဲပြားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပုံကို ဖော်ပြထားသည်။

ဗာရာဏသီမြို့တွင် ဒသရထမင်းသည် တရားဖြင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်တော်မူ၏။ အဓိကမိဖုရားမှ ရာမပဏ္ဍိတ၊ လက္ခဏ နှင့် ညီမတော် သီတာ ဟူသော သားသမီးသုံးဦးကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ထိုမိဖုရား ကွယ်လွန်သောအခါ မင်းကြီးသည် အခြားမိဖုရားတစ်ပါးကို အဓိကမိဖုရားအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုမိဖုရားမှ ဖွားမြင်မည့် သားတော် ဘရတမင်းသားအပေါ် မေတ္တာကြောင့် ကလေး မမွေးဖွားမီကပင် ဆုတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

ဘရတ ရွယ်ရောက်သောအခါ မိဖုရားသည် ဆုကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ရာမ၏ နေရာ၌ မိမိ၏ သားကို မင်းမြှောက်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ထိုတရားမဝင်သော တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံရန် မတတ်နိုင်သော်လည်း၊ တိုက်ရိုက် ငြင်းဆန်ပါက နန်းတွင်းကြံစည်မှုက သားတော်တို့အပေါ် အဘယ်သို့ ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဒသရထမင်းသည် ရာမနှင့် လက္ခဏတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်ယူခဲ့သည်။

မင်းကြီးက သူတို့ နေထိုင်ခဲ့ပါက မိဖုရား၏ အစီအစဉ်ကြောင့် ပျက်စီးနိုင်ကြောင်း ပြောကြားပြီး၊ ဗေဒင်ဆရာများ သတ်မှတ်ခဲ့သော မိမိ၏ ကျန်ရှိသည့် သက်တမ်း ၁၂ နှစ်တိုင်အောင် တောအတွင်း လုံခြုံစွာ နေထိုင်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ရာမသည် ခမည်းတော်၏ ဆန္ဒကို ရိုသေစွာ လိုက်နာရန် ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့ပြီး၊ လက္ခဏနှင့် သီတာတို့ကလည်း နောက်တွင် ကျန်ခဲ့ခြင်းထက် ဟိမဝန္တာတောအတွင်း ရာမနှင့်အတူ တောထွက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ဒသရထမင်းသည် နောက်ထပ် ကိုးနှစ်အကြာတွင်သာ နတ်ရွာစံခဲ့သည်။ သူလွှတ်လိုက်ခဲ့သော သားသမီးများအတွက် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ကျန်းမာရေးပျက်စီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိဖုရားသည် ဘရတကို မင်းမြှောက်ရန် ချက်ချင်း ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း၊ ဘရတကိုယ်တိုင်က ကိုအရင်းဖြစ်သူ၏ ပလ္လင်ကို လက်ခံရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး၊ ယင်းအစား ရာမကို နိုင်ငံတော်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ရန် မိမိ၏ဝန်ကြီးများနှင့် စစ်တပ်ဖြင့် တောအတွင်းသို့ ချီတက်ခဲ့သည်။

ဘရတသည် သူတို့၏ တောအိမ်ကို ရှာတွေ့ပြီး ခမည်းတော် နတ်ရွာစံကြောင်း ရာမအား ပြောကြားသောအခါ၊ လက္ခဏနှင့် သီတာတို့သည် ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် ငိုကြွေးရင်း ပြိုလဲခဲ့ကြသည်။ ဗောဓိသတ် ရာမတစ်ပါးသာ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှု မပြခဲ့ပေ။ ညီတော်ညီမတော်တို့က ဘယ်လို ငိုကြွေးခြင်းမရှိဘဲ ထိုသတင်းကို ကြားနိုင်သလဲ ဟု မေးသောအခါ၊ ဥပေက္ခာတရားဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာ့ဖွားမြင်လာသော သတ္တဝါတိုင်း သေခြင်းမှလွဲ၍ အခြားသေချာမှု မရှိကြောင်း၊ မနက်ခင်းတွင် အသက်ရှင်နေသည်ဟု မြင်ရသော လူအများစုသည် ညနေတွင် မရှိတော့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းခြင်းသည် ဖြစ်ပြီးသွားသော အရာကို မပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း၊ ထိုဝမ်းနည်းမှုကို ထမ်းဆောင်ရမည့် ကျန်ရစ်သူကိုသာ နှိပ်စက်ကြောင်း သူတို့အား ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဘရတသည် ချက်ချင်း ပြန်လာပြီး မင်းမှုထမ်းရန် ရာမအား တောင်းပန်သော်လည်း၊ ရာမသည် ခမည်းတော် သတ်မှတ်ခဲ့သော ကာလကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး၊ ၁၂ နှစ်ပြည့်ရန် ၃ နှစ်ပင် မတိုစေရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထိုကာလအတွင်း ဘရတ၏ အုပ်ချုပ်သူလိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် ရာမသည် မိမိ၏ မြက်ဖိနပ်တော်တစ်ရံကို ဘရတအား ပေးခဲ့ပြီး၊ ဘရတက ဗာရာဏသီ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထားခဲ့သည်။ ရာမ မရှိစဉ် ဝန်ကြီးများက အမှုကို မှားယွင်းစွာ ဆုံးဖြတ်တိုင်း၊ ဆုံးဖြတ်ချက် ပြင်ဆင်ပြီးမချင်း မြက်ဖိနပ်များသည် မိမိဘာသာ ထိုးခတ်ကာ အသံမြည်ကြောင်း ဆိုသည်။

၁၂ နှစ် အပြည့်ကုန်ဆုံးသောအခါ ရာမသည် ဗာရာဏသီသို့ ပြန်ရောက်ပြီး၊ ညီမတော် သီတာနှင့်အတူ နန်းတော်ပေါ်သို့ တက်ကာ ကရုဏာ၊ သီလ၊ တရားမျှတမှုဖြင့် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းခြောက်ထောင် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဤတရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်ရာတွင်၊ ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဒသရထသည် ဘုရားရှင်၏ ခမည်းတော် သုဒ္ဓေါဒနမင်း ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ဘရတသည် အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ လက္ခဏသည် သာရိပုတ္တ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ သီတာသည် ရာဟုလမာတာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ရာမ ကိုယ်တိုင်သည် ဘုရားရှင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က သာဝတ္ထိမြို့သား ဝမ်းနည်းသူအား ပေးခဲ့သည်မှာ ဝမ်းနည်းခြင်းသည် မှားယွင်းသည်ဟူသော အငြင်းပွားချက် မဟုတ်ပေ။ ထိုသတင်းကိုပင် ထိုသူ ဆုံးရှုံးခဲ့သော အရာအတိုင်း ဆုံးရှုံးခဲ့သူတစ်ဦးက ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ကြုံတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ ရာမ၏ တည်ငြိမ်မှုသည် ခမည်းတော်၏ သေဆုံးမှုအပေါ် ဂရုမစိုက်မှု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဝမ်းနည်းခြင်းသည် သဘာဝကျသော်လည်း ယူသွားပြီးသော အရာကို ပြန်ရနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း၊ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ညွှတ်ပျက်သွားသော စိတ်သည် သေသူကို မကူညီနိုင်သကဲ့သို့ အသက်ရှင်နေသူတို့ကိုလည်း ကူညီနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။