ကစ္စာနီဇာတ်

ဇေတဝန်၌ မြတ်စွာဘုရားက ဇာတ်အမှတ် 417 ကို ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဟောကြားတော်မူ၏။ ဤဇာတ်သည် သာဝတ္ထိမြို့ရှိ မျိုးကောင်းနှင့် အကျင့်ကောင်းရှိသော လူတစ်ဦးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မိခင်ကို ပြုစုခဲ့၏။ ဖခင် ကွယ်လွန်သောအခါ မိခင်အပေါ် ပို၍ ရိုသေစွာ ကပ်ကပ်ပြုစုလာ၏။ မိခင်၏ ပါးစပ်နှင့် သွားများကို ဆေးကြောပေး၊ ရေချိုးပေး၊ ခြေထောက်ကို ဆေးပေးပြီး ဆန်ပြုတ်နှင့် ထမင်းကို ကျွေးမွေး၏။

မိခင်က သူ့ကို မိခင်ကို စောင့်ရှောက်နိုင်မည့် မျိုးနွယ်သင့်တော်သော မိန်းကလေးနှင့် အိမ်ထောင်ပြုရန် တိုက်တွန်း၏။ သူက မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးနှင့် ကျေနပ်မှုအတွက် မိခင်ကို ပြုစုခြင်း ဖြစ်ပြီး အခြားသူက ဤမျှ ကောင်းစွာ မပြုစုနိုင်ဟု ဖြေ၏။ အိမ်ထောင်ဘဝကို စိတ်မဝင်စားကြောင်း၊ မိခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ရသေ့ဖြစ်မည်ဟု ဆို၏။

မိခင်က ထပ်ခါထပ်ခါ တွန်းအားပေး၏။ နောက်ဆုံး သူ၏ သဘောတူညီမှု မရဘဲ မျိုးနွယ်သင့်တော်သည့် ချွေးမလောင်းကို ယူဆောင်လာ၏။ သူသည် မိခင်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်း မပြုလိုသဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့၏။ ချွေးမက ခင်ပွန်း မိခင်ကို မည်မျှ ဂရုတစိုက် ပြုစုသည်ကို မြင်ပြီး၊ အချိန်အနည်းငယ် သူ့နည်းကို လိုက်ကာ သက်ကြီးမိခင်ကို ဂရုစိုက်ပြုစုခဲ့၏။

ခင်ပွန်းက သူမ၏ ကြိုးစားမှုကို သတိပြုမိပြီး ရနိုင်သမျှ အစားအစာကောင်းများကို ပေးသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သူမသည် မာန်တက်ပြီး မိုက်မဲလာ၏။ ခင်ပွန်းသည် မိခင်ကို ဖယ်ရှားလိုသည်ဟု ထင်ပြီး၊ ထိုအရာကို ကူညီရန် နည်းလမ်းရှာရန် ဆုံးဖြတ်၏။

သူမက ခင်ပွန်း အပြင်သွားချိန်တွင် မိခင်က ကြိမ်းမောင်းသည်ဟု ပြော၏။ ခင်ပွန်းက တစ်ခွန်းမျှ မပြော။ သူမက သက်ကြီးမိခင်ကို စိတ်ဆိုးစေပြီး ခင်ပွန်းအတွက် ဆိုးဝါးစေရန် ဆုံးဖြတ်၏။ ဆန်ပြုတ်သည် ပူလွန်းသည် သို့မဟုတ် အေးလွန်းသည်၊ ဆားလွန်းသည် သို့မဟုတ် ဆားမပါ။ သက်ကြီးမိခင် တိုင်ကြားသောအခါ ဘယ်သူမျှ ကျေနပ်အောင် ပြုနိုင်ခြင်း မရှိဟု အော်ဟစ်၏။

ရေချိုးချိန်တွင် ပူလွန်းသော ရေကို ပက်ပြီး၊ ထို့နောက် အေးလွန်းသော ရေကို ပက်၏။ အိမ်နီးချင်းများကို သက်ကြီးမိခင်သည် ပြုပြင်၍ မရနိုင်သူဟု ပြောဆို၏။ မိမိ၏ အိပ်ရာကို ခေါင်းအုံးမှ ခါထုတ်ပြီး သက်ကြီးမိခင်၏ အိပ်ရာပေါ်သို့ ကျစေ၍၊ အကိုက်ခံရမှု နှစ်ဆ ဖြစ်စေ၏။ အိမ်တစ်ဝှမ်းတွင် ချွဲနှင့် ဆံပင်ဖြူများ ကြဲဖြန်း၍ သက်ကြီးမိခင်က ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ပြော၏။

သူမက ခင်ပွန်းအား သက်ကြီးမိခင်နှင့် တစ်အိမ်တည်း နေ၍ မရကြောင်း၊ ရွေးချယ်ရန် လိုကြောင်း ပြော၏။ ဤဇာတ်တွင် ခင်ပွန်းက နားထောင်ပြီး 'ချွေးမ၊ သင်သည် ငယ်ရွယ်သေးသည်၊ အဘယ်နေရာ၌မဆို အသက်မွေးနိုင်သည်။ ငါ့မိခင်သည် အားနည်းပြီး ငါသည် သူ၏ မှီခိုရာ ဖြစ်သည်။ သင်၏ မိသားစုထံ ပြန်သွားပါ' ဟု ဆို၏။

ချွေးမသည် ကြောက်ရွံ့၏။ ခင်ပွန်းက မိခင်နှင့် ဆက်ဆံရေး ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ပြီး၊ ပြန်သွားလျှင် ခွဲခွာခြင်း၏ ဆင်းရဲသော ဘဝ ရှိမည်ဟု တွေးမိ၏။ ထို့ကြောင့် သက်ကြီးမိခင်နှင့် ပြန်လည်ငြိမ်းချမ်းစွာ နေကာ ယခင်ကကဲ့သို့ ပြုစုခဲ့၏။ ထို့နောက် ခင်ပွန်းသည် တရားနာရန် ဇေတဝန်သို့ သွား၏။

ဘုရားရှင်က ထိုသူအား မိခင်အပေါ် တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပါသလားဟု မေးတော်မူ၏။ သူက မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြီး အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြောပြ၏။ ဘုရားရှင်က ဤအကြိမ်တွင် ထိုသူသည် ချွေးမ၏ စကားကို မလိုက်နာခဲ့ကြောင်း ဆိုတော်မူ၏။ အတိတ်ဘဝတွင် သူသည် ချွေးမ၏ စကားကြောင့် မိခင်ကို ထွက်ခွာစေခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင်က မိခင်ကို ထိုအိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ယူခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။ ထို့နောက် ထိုသူ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ထိုဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ မျိုးကောင်းမှ ငယ်ရွယ်သော လူတစ်ဦးသည် ယခုဇာတ်ကဲ့သို့ မိခင်ကို ပြုစုခဲ့၏။ ချွေးမက သက်ကြီးမိခင်နှင့် မနေနိုင်ကြောင်း၊ ခင်ပွန်းက ဆုံးဖြတ်ရန် လိုကြောင်း ပြောသောအခါ၊ သူသည် ချွေးမ၏ စကားကို ယုံခဲ့၏။ မိခင်ကို အခြားနေရာတွင် သွား၍ နေရန် ပြော၏။ မိခင်က ငိုကြွေး၍ နာခံခဲ့၏။

မိခင်သည် သူငယ်ချင်း၏ အိမ်သို့ သွား၍ လုပ်ခလစာဖြင့် အလုပ်လုပ်ကာ အသက်မွေးရခက်ခဲစွာ နေထိုင်၏။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ချွေးမသည် ကလေးကို ဝမ်းဝင်ခဲ့၏။ ချွေးမက ခင်ပွန်းနှင့် အိမ်နီးချင်းများကို သက်ကြီးမိခင် အိမ်ရှိစဉ်တွင် ဤသို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောဆို၏။ ကလေး မွေးဖွားသောအခါ၊ ဤသည်မှာ သက်ကြီးမိခင်သည် မည်မျှ စုန်းမ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြသည်ဟု ထပ်မံ ပြော၏။

သက်ကြီးမိခင်က သားမှာ ကောင်းမြတ်သော ကံကို ၎င်း၏ ထွက်ခွာမှုကြောင့် ဆိုသည်ကို ကြား၏။ ဓမ္မ (ဖြောင့်မတ်ခြင်း) သည် ကမ္ဘာတွင် သေပြီဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိ၏။ မဟုတ်ပါက မိခင်ကို ရိုက်နှက်၍ ထုတ်ပစ်ပြီးနောက် ဤလူများသည် သားနှင့် သက်သာသော ဘဝ မရနိုင်ပေ။ သေဆုံးပြီးသော ဓမ္မအတွက် ပူဇော်သက္ကာပြုရန် ဆုံးဖြတ်၏။

နှမ်းမှုန့်၊ ဆန်၊ အိုးငယ်တစ်လုံးနှင့် ဇွန်းတစ်ချောင်း ယူ၍ သချိုင်းသို့ သွား၏။ ယာယီမီးဖိုတစ်ခုအောက်တွင် မီးဖွင့်ပြီး၊ ရေချိုး၊ အဝတ်လျှော်ကာ ပြန်လာပြီး ဆံပင်ကို ဖြေချကာ ဆန်ကို ဆေးသည်ကို စတင်၏။

ထိုအချိန်၌ ဘုရားလောင်းသည် နတ်မင်း သိကြား ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားလောင်းများသည် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ကြ၏။ ကမ္ဘာကို လေ့လာစဉ် ဆင်းရဲသော သက်ကြီးမိခင်သည် ဓမ္မ သေဆုံးပြီဟု ယူဆ၍ သေဆုံးသူအတွက် ပူဇော်နေသည်ကို မြင်၏။ သူမကို ကူညီရန် စွမ်းအားပြသလိုသဖြင့် ခရီးသွား ဗြာဟ္မဏ ဟန်ဆောင်၍ ဆင်းလာ၏။

လမ်းမှ ထွက်၍ သူမ၏ အနီးတွင် ရပ်၏။ လူများ ချက်ပြုတ်မည်မဟုတ်သော သချိုင်းတွင် အဘယ်ကြောင့် ချက်ပြုတ်နေရသနည်းဟု မေးမြန်း၏။ သူမ၏ နာမည်ဖြင့် ခေါ်ဆို၏ — အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင် စိုစွတ်နေသော သူမသည် အဘယ်ကြောင့် အိုးကို ကျိုပြီး ဆန်နှင့် နှမ်းကို ဆေးကြောနေသနည်း၊ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် ဘာလုပ်မည်နည်း။

သူမက ဟင်းချက်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြော၏။ ဓမ္မ သေဆုံးပြီးဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အမှတ်တရကို ဂုဏ်ပြုလိုကြောင်း ဆို၏။ သိကြားက ထပ်စဉ်းစားရန် တောင်းဆိုပြီး၊ ဓမ္မသည် အားကြီး၊ ပြည့်စုံ၊ မျက်လုံးတထောင်ရှိပြီး ဘယ်တော့မှ မသေနိုင်ဟု ပြော၏။

သူမက မှားယွင်းစွာ လိုက်သူအားလုံးသည် ကြီးမားသော ချမ်းသာမှုကို ရကြောင်း ပြော၏။ ကလေးမရနိုင်သော ချွေးမသည် သူမကို ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး သားကို မွေးဖွားခဲ့ကြောင်း၊ ယခု မိခင်သည် ထွက်ခွာခံရပြီး ပျက်စီးနေချိန်တွင် သူမသည် အိမ်ရှင်မ ဖြစ်နေကြောင်း၊ ၎င်းအတွက် သက်သေ ရှိကြောင်း ဆို၏။

သိကြားက သူသည် ထာဝရ အသက်ရှင်သူဖြစ်ပြီး သူမအတွက် ရောက်လာကြောင်း ပြော၏။ ထိုအမျိုးသမီးက ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ချွေးမနှင့် ကလေးသည် သူ၏ မီးတွင် ပြာဖြစ်သွားမည်ဟု ဆို၏။ သက်ကြီးမိခင်က အော်ဟစ်၏။ သူမ၏ မြေးကို သေခြင်းမှ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားမည်ဟု ဆို၏။

သူမက နတ်မင်းအား ကောင်းကင်မှ သူမအတွက် တကယ် ဆင်းလာခဲ့ပါက၊ သူမ၏ သားနှင့် မြေးများ ငြိမ်းချမ်းစွာ သူမနှင့်အတူ နေနိုင်စေရန် ဆုတောင်းကာ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆို၏။ သိကြားက သဘောတူ၏။ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသော်လည်း သူမသည် ဓမ္မကို ယုံကြည်အားထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ၏ သားသမီးနှင့် မြေးနှင့်အတူ အိမ်တစ်အိမ်တည်း ငြိမ်းချမ်းစွာ မျှဝေရမည်ဟု ဆို၏။

သိကြားသည် ယခု နတ်ဝတ်ရုံဖြင့် လေထဲတွင် ရပ်တည်၏။ ကြောက်ရွံ့ရန် မလိုကြောင်း ပြော၏။ သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် သားနှင့် ချွေးမ လာရောက်ပြီး ခရီးတွင် သူမကို ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်၍ အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ကြမည်ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် သူ၏ နေရာသို့ ပြန်သွား၏။

သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် လင်မယားသည် သူမ၏ ကောင်းမြတ်မှုကို အမှတ်ရကြ၏။ ရွာတွင် မေးမြန်း၍ သချိုင်းဘက်သို့ သွားသည်ကို သိရှိ၏။ လမ်းတစ်လျှောက် ခေါ်ဆို၍ လိုက်ရှာပြီး သူမကို တွေ့၍ ခြေရင်းတွင် ပြုပြင်ကြ၏။ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ကြ၏၊ သူမက ခွင့်လွှတ်လိုက်၏။ မြေးကို ကြိုဆိုကြ၏။ ပျော်ရွှင်စွာ အိမ်သို့ ပြန်ကြပြီး နောက်ပိုင်း အတူတကွ နေထိုင်ကြ၏။ ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြင့် ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်ထား၏ — သိကြား၏ အခြားအမည် ဖြစ်သော ဣန္ဒက သူတို့၏ ရန်ငြိုးကို ငြိမ်းစေခဲ့ကြောင်း။

ဆုံးမချက်ပြီးနောက် ဘုရားရှင်က သစ္စာများကို ကြေညာတော်မူ၏။ ဒါယကာ ဖြစ်သော ထိုသူသည် ပထမမဂ်၏ အကျိုး၌ တည်ခဲ့၏။ ဘဝကို ဖော်ထုတ်တော်မူ၏။ ထိုအချိန်က မိခင်ကို ပြုစုသော လူသည် ယခုလည်း မိခင်ကို ပြုစုသော လူဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုအချိန်က ချွေးမသည် ယခု ချွေးမဖြစ်ကြောင်း၊ သိကြားသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။

ဇာတ်အမှတ် 417 သည် ခက်ခဲသော အိမ်ထောင်စုအကြောင်း ဇာတ်အဖြစ် စတင်ပြီး ပြုပြင်ခြင်းအကြောင်း ဇာတ်အဖြစ် အဆုံးသတ်သည်။ သက်ကြီးမိခင်၏ စိတ်ပျက်မှုသည် နားလည်နိုင်စရာ ဖြစ်သည် — သူမသည် ကြမ်းကြုတ်မှုကို ဆုချီးမြှင့်ခံရသည်ကို မြင်ပြီး ကောင်းမြတ်မှုသည် သေဆုံးပြီဟု ကောက်ချက်ချ၏။ သိကြားက သူမကို စကားငြင်းခုံခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုပ်ရပ်ဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။

ဇာတ်သည် သားနှင့် ချွေးမအပေါ် ကြင်နာသည်လည်း ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့ ပျက်စီးခြင်း မရှိ။ သူမ၏ ကောင်းမှုကို အမှတ်ရခြင်းက ၎င်းတို့ကို လမ်းပေါ်သို့ ရောက်စေပြီး ခွင့်လွှတ်တောင်းပန်ခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ ဘုရားရှင်က ဒါယကာအား ကိုယ်တော်၏ ကာလ၏ သင်ခန်းစာဆီသို့ ညွှန်ပြတော်မူ၏။ သားက မိခင်အပေါ် တည်ငြိမ်သော ဆက်ဆံမှုသည် ဆက်လက်ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အခြားရွေးချယ်မှု၏ ကုန်ကျစရိတ်ကို ဇာတ်က ပြသသည်။